Dirk Verleyen

Monstertijdrit Almere 26.9.2010

2010-09-30T16:23:00.001+01:00

De Monstertijdrit in Flevoland… Ik had er vorig jaar (of was het zelfs in 2008) al eens over gelezen, en was meteen geïntrigeerd. Je doet daar echter niet zomaar aan mee, dat weet ik wel vanuit mijn duatlonervaring. Je moet het vooral mentaal zien zitten en beseffen dat je het fysiek aankan, zoniet heeft starten weinig zin, je rijdt je alleen maar in de vernieling dan.

Dit jaar stond helemaal niet in het teken van deze überlange monotone tijdrit, mijn deelname kwam er zoals ik enkele jaren geleden 2 marathons liep : een goed gevoel hebben en bij jezelf zeggen “kom, daar gaan we over ene paar weken eens aan meedoen”.

Nadat ik half augustus de MTB had uitgehaald had ik meegedaan aan een wedstrijdje, evenwel zonder ambitie en het draaide ook niet echt zoals het moest, het was echt dieselen in plaats van vinnig en explosief mountainbiken. Dat was op 29 augustus. Echt veel had ik trouwens niet getraind de laatste weken : enkel op woensdagavond en uiteraard in het weekend, maximum drie dagen per week dus.

Ik zei bij mezelf dat ik beter nog eens aan een tijdrit zou meedoen, en zo stond ik de zondag erna (5 september) aan de start te Wingene voor 16,5 km knallen met amper 2 bochten in het parcours. Ik voelde me heel goed en fris en het draaide ook lekker, ook al voelde ik dat ik niet echt het zeer intensieve wedstrijdritme had voor zo’n relatief korte en hevige inspanning.

Het resultaat was echter – gezien het gebrek aan specifieke voorbereiding – prima : een achtste plaats en vooral een gemiddelde van 44 km/u, iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden, maar het parcours en de weersomstandigheden waren gunstig gezind.

Het was de dagen erna dat ik dan overwoog om de Monstertijdrit op het programma te zetten : veel had ik in 2010 nog niet gedaan, het lopen wou maar niet lukken door een aanslepende blessure en de enige wedstrijd waaraan ik meedeed was de 45km fietsen in de triatlon te Brugge, waar ik trouwens een gemiddelde van net 40 km/u haalde.

Na een stevig trainingsweekend (11-12 september) met een goed gevoel schreef ik me dan toch maar in, ik zag het wel zitten.

En zo stond ik op zondag 26 september aan de start : op weg naar ginder, met soms heuse stortbuien, werd het weer minder onstuimig en ter plekke(Flevopolder ter hoogte van Almere) was het haast windstil, maar wel mistig en ronduit koud, zo’n 8°C. De startlocatie bood een vreemde aanblik : een kruispunt in the middle of nowhere met een geïmproviseerde inschrijvingstafel, geen zaaltje, geen douches, geen niks…

Om 11u58 ging ik van start voor 3 ronden van bijna 41 km, benieuwd naar het gevoel. De lichte wind (2 Beaufort) zat gedurende de eerste 3 km schuin in de rug en de teller gaf meteen 43 km/u aan zonder forceren, prima ! Na een zeer ruime bocht en het overschrijden van de enige brug op het parcours was het dan meer dan 10 km rechtdoor met de wind schuin in het nadeel. De snelheid zakte eerst eventjes naar 38 km/u, maar snel kon ik continu zo’n 39,5 km/u rijden, dat zag er meer dan goed uit ! Een blik op de hartslagmeter – die ik had aangedaan om niet te traag te rijden – toonde een cijfer dat schommelde tussen 161 en 165, perfect (omslagpunt is 170-171).

Na 15 km : de eerste bocht, en hop weer 8 km rechtdoor met de wind schuin tegen, nu in de linkerzij. Doordat er al deelnemers onderweg waren vanaf 10u kon ik er geregeld één inhalen en zo werd het rijden wat minder monotoon. Intussen bleef het tempo rond de 39 km/u schommelen.

Na de tweede (en laatste !) bocht na 23 km zat de wind voordelig, de snelheid steeg tot 42-43 km/u maar ik bleef bewust op hetzelfde verzet rijden, een soepele 53/16. Ik dacht aan de derde ronde en wou wat krachten sparen.

De Monstertijdrit is echt voor krachtpatsers die een zeer grote molen kunnen ronddraaien, maar zij riskeren wel de rekening gepresenteerd te krijgen in de slotronde, zoals bvb de Duitse topfavoriet die rondjes draaide van 55’, 57’ en dan… 1u04’

Eerste doortocht na 40,8 km : 1u00’36” en dus 40,5 km/u gemiddeld. Dat was 2’30” sneller dan waar ik op gerekend had (38,5 km/u) en toch had ik absoluut niet het gevoel te snel gestart te zijn, en mijn hartslagmeter gaf mij ook gelijk daarin.

Nu was het een kwestie van volhouden en voldoende eten en drinken. Mijn maag zette mij echter een beetje op het verkeerde spoor, af en toe speelde ze wat op zodat ik wat langer wachtte om energiedrank (W-Cup) te drinken om niet te riskeren de maag te blokkeren. Ondertussen dronk ik wel meer dan voldoende water. Waar ik plande om na 30 km te beginnen met energiedrank, wachtte ik tot km 45.

Het tempo bleef exact hetzelfde als in ronde 1 tot aan pakweg km 70 toen de hartslag zakte tot 157 en ik me ietwat zonder fut voelde waardoor het tempo wat zakte. Ik zag het ook aan het feit dat ik de renner die ik net voordien had ingehaald, en die 4 minuten voor mij was gestart, bleef volgen.

Omdat mijn maag maar bleef opspelen durfde ik echter nog altijd niet teveel van die W-Cup te drinken. Zo passeerde ik de 2de keer de finish na 81,6 km met een rondetijd van 1u01’14”, in feite dus niet zoveel trager dan de eerste ronde.

Het ietwat mindere gevoel bleef, en ik moest geregeld ook eens uit het zadel komen om mijn kont wat “adem” te geven om de toenemende pijn te verlichten, maar het was nu ook niet zo dat het tempo ineenzakte. Na 85km begon echter het laatste stuk met lichte tegenwind, 20km lang, en dan kon het maar beter wat vlotter draaien !

Ik negeerde de signalen van mijn maag en dronk nu met volle teugen van de W-Cup, ik kroop een laatste keer over de brug, nam nog een bidon water aan, beet op mijn tanden, legde de ketting terug op de 53/16 en het lukte zowaar om het tempo terug rond de 39 km/u te krijgen en de hartslag rond de 163. Het kostte qua gevoel wel al dubbel zoveel moeite als in de eerste ronde en voor het eerst begon ik ook met het aftellen van de kilometers: “allez, nog 10km tot aan de bocht” Pfff ! Er was nu ook veel minder volk onderweg, de weg was uitzichtloos lang en dus staarde ik meestal zo’n 5 meter voor me uit naar het voorbij zoevende asfalt.

De reeds vernoemde Duitser, die aan zijn tweede ronde bezig was, vloog me voorbij, ik leek wel een knoeier maar de teller stond nog steeds op 38,5 à 39 km/u. Hij verdween ondanks de rechte wegen snel uit beeld maar zou later dus nog serieus geparkeerd staan.

105 km : EINDELIJK rugwind tot aan de meet. De benen voelden echter al duidelijk vermoeid aan, en dus moest ik nu de ketting op de 15 leggen om 43 km/u te halen. Nu reed ik zelfs een tikkeltje sneller dan in de eerste ronde, prima !

108 km : ineens willen mijn beide hamstrings tegelijkertijd in een kramp schieten. Nee, nu niet !! Blijven rijden, de hielen wat meer naar beneden, ’t helpt niet echt, wat meer naar boven, ook niet… Ik weet dat ik mijn benen niet stil mag houden of een tandje lichter schakelen, blijven rijden verdorie. En het lukt, na een paar minuten verdwijnen de krampneigingen.

115 km : het einde nadert en het is nu geregeld bijtanken om niet zonder brandstof te vallen. Ik wil wel versnellen maar het lukt niet echt meer, de benen zijn moe. De zon is plots doorgebroken en op de koop toe is de wind plots van richting veranderd zodat hij de laatste 5 km in de flank blaast. Ik moet terugschakelen, de 15 krijg ik niet meer rond, het is vechten om 40 km/u te blijven rijden.

Ik weet dat ik 3u03’36” moet rijden om een gemiddelde van 40 km/u te halen (betekent dat dat ik stiekem hoopte om dat te halen ??) dus ik mag maar een halve minuut verliezen tegenover mijn vorige ronde, dat wordt nipt want het draait niet echt meer en het begin van de laatste ronde was ook niet denderend geweest.

Komaan, die 15 moet er weer op. Er staat al 3u02’ op de teller, de laatste kilometer zal nog vooruit moeten gaan. Ik zie de mensen aan de finish staan, ze lijken dichtbij maar verdomme alles lijkt dichtbij op deze kilometerslange rechte wegen. Ik krijg mijn hartslag zowaar nog tot aan 169, de roep van de finish haalt nog wat extra krachten uit het lijf en de chrono stopt na 3u03’32” !!

Mijn teller geeft 123 km aan en 40,2 gemiddeld, officieel is het 122,4 km en 40 km/u op de kop. Gewoon super. Na de finish ben ik ook niet echt kapot, zeker niet leeg, alleen het afstappen van de fiets is niet evident, serieuze pijn in de gluteus maximus !

Om één en ander te relativeren : ik was daarmee 13de. De winnaar, Nederlands kampioen tijdrijden bij de Masters Dylan De Kok klokte af op een gemiddelde van 42,5 km/u, voor de Nederlandse kampioen tijdrijden bij de Elite z/c, die stilviel in zijn laatste ronde.

Dat er op tijdrijders blijkbaar weinig sleet zit bewezen o.a de andere Belg Rudi De Boelpaep (2u58’34” – 47 jaar) en een taaie Hollander van 54 (!!) jaar die ook 2u58’ klokte. Ik kan dus misschien ooit nog wel eens meedoen, maar ’t is wel prima zo…

Op een dag...

2010-01-13T10:15:00.002+01:00

Ziezo, 't is al 2010 intussen. Aan de toevallige lezer dan ook een goed jaar gewenst !

Sportief waren de voorbije 2,5 maanden geen hoogvliegers, integendeel. Na de wat mindere loopwedstrijd wou ik proberen om mij nog klaar te krijgen voor de marathon van Kasterlee waar ik in 2007 met een zege had gedebuteerd.

Zo liep ik de week erop (eind oktober dus) in totaal zo'n 90km waaronder een duurloop van 31km. Vreemd genoeg, of misschien net daardoor (?) kwam de pijn rond de liesstreek de week erna weer opduiken, net toen ik het wat rustiger aan deed.

Daarbij kwam ook dat ik plots ook genoeg had van het sporten, het leek wel of de voorbije 3 maanden met wedstrijden eventjes de tank, vooral mentaal, leeg hadden gemaakt.

Wat volgde waren ettelijke weken met amper een training, ik denk dat ik in november en december gemiddeld om de 10 dagen eens gelopen heb, telkens met een licht zeurend gevoel aan het bekken. Af en toe eens op de MTB en op de roeiergometer, maar - en dat is toch 't voornaamste - vanaf eind november telkens wel met een vrij goed gevoel, mijn lichaam kon dus wel wat rust gebruiken blijkbaar...

Om de "pijn" weg te krijgen zocht ik voor Kerstmis dezelfde chiropractor op die mij in 2003 van een lang aanslepende knieblessure afhielp. Op dit moment moet ik zeggen dat mijn bezoekjes aan hem meer kwaad dan goed hebben gedaan, zo ben ik nu nog altijd aan 't herstellen van een zere rug sedert vrijdag (toch al 5 dagen dus) die mij verhinderen te trainen, zonder twijfel te wijten aan de behandeling met triggerpoints of zoiets. En dat terwijl ik in het lang eindejaarsweekend net 4 dagen op rij had gefietst en mezelf gelanceerd voelde...

De aandachtige lezer snapt het al : van een deftige seizoensvoorbereiding is er geen sprake, zelfs de modale wielertoerist traint tegenwoordig meer dan ik. Maar vrees niet : veel kan mij dat allemaal niet meer schelen, ik neem de dagen zoals ze komen !

En op een dag..... I'll be back :-)

"Olifantloop" 17 oktober

2009-10-18T18:58:00.002+01:00

'k Was op voorhand niet beslist of ik nu ging MTB'en of lopen, uiteindelijk toch voor deze loopwedstrijd gekozen omdat de loopvorm nog in de lift zit of zou moeten zitten...

Het draaide even anders uit want hoewel de eerste kilometer als vanouds ging, voelde ik even later dat de hartslag veel te hoog was, 'k zat al direct in 't rood en dat is allesbehalve normaal bij mij. In plaats van verder door te stomen richting voorhoede, moest ik alle zeilen bijzetten om Lorenzo "de raket" te volgen. Afzien zonder snel te gaan is altijd frustrerend !

Ondanks het slechte gevoel en de povere eindtijd (34'50 voor 10km op een weliswaar traag en soms vettig parkparcours) werd ik toch nog 5de.

Volgende keer dan maar beter ! 's Avonds was ik in elk geval beter in vorm ;-)

Halve marathon Kuurne

2009-10-03T09:16:00.002+01:00

Na 2,5 maanden looptraining met een maximum weektotaal van 45km en een langste duurloop van 16km een halve marathon op het programma te zetten, tja : dat is misschien wel typisch voor mij...

Die naakte cijfers zeggen voor mij nooit veel, als ik er in geloof dat het wel zal gaan, dan lukt het ook meestal. Klinkt misschien simpel, maar 't is in feite gewoon zelfkennis, zelfvertrouwen en ervaring. En de juiste training natuurlijk !

En dus zette ik "Rapper dan een ezel", een halve marathon te Kuurne op mijn loopmenu. Ik liep deze wedstrijd al in 2000 en onthield vooral de enorm sterke bezetting in de breedte.

Ook nu veel (sub)toppers aan de start en zoals gebruikelijk hield ik mij voor om de hele wedstrijd hetzelfde tempo te proberen volhouden. De eerste kilometers gingen in 3'23"/km ongeveer, net snel genoeg om in pakweg 40e positie te lopen. Nadien kon ik het tempo vasthouden rond 3'25-3'27/km, hartslag mooi zo'n 5 slagen onder omslagpunt. Tussen km 5 en 13 volgde ik het spoor van een concurrent, vanaf dan vond ik het tijd om wat meer vaart te maken toen ik zag dat de laatste km in 3'29 was gegaan.

Geregeld kwamen atleten in zicht die als mikpunt konden dienen en stuk voor stuk raapte ik ze op. Enkel de laatste kilometers ging de hartslag in 't rood, maar in feite zag ik nooit af (recept : niet te hard van stapel lopen in de eerste helft). Ik eindigde op de 20e plaats in 1u13'23". Ik had eigenlijk op een tijd in de 1u12' gerekend, maar mijn gps gaf 21,49km aan (ook die van andere atleten gaf bvb 21,4 aan) kortom : de eigen mogelijkheden goed ingeschat (tempo 3'25/km) en alle 4 ronden aan zowat hetzelfde tempo gelopen.

http://rapperdaneenezel.be/uitslag-2009.htm

Ik laat de wedstrijden nu even achter mij om het loopkilometervolume wat op te kunnen drijven en dan zien we wel wat het volgende doel wordt (al is er natuurlijk al iets aan 't broeden :)

Duatlon Ronse

2009-09-27T20:30:00.002+01:00

Vandaag stond de duatlon van Ronse op het programma. Helaas opnieuw een korte en dus sprintduatlon, maar aangezien de loopsnelheid stilaan terug is had ik er toch hoop op om dicht te eindigen vandaag.

De start was zoals gebruikelijk (lees : de eerste 400m onder 70") en eveneens zoals gebruikelijk kon ik niet mee met de top 10. Het zal evenmin verbazen dat ik nadien een lichte remonte kon doen en uiteindelijk na 3km kon wisselen als 11de, maar toch een halve minuut na de top 5.

Op de fiets draaide het niet zoals in Wetteren, ik zat echt wel op de limiet in de eerste 2 ronden. Eddy Buts sloot aan en reed een ronde later van ons weg, ik had niet de benen en adem om mee te gaan, jammer want het parcours was met een mooie helling wel mijn ding. Vooraan was de wederoptredende Woestenborghs aan een solonummer bezig en hij zou ogenschijnlijk zonder moeite winnen.

Het viertal na hem bleef binnen handbereik maar in het groepje van 9 waarin ik zat was er onvoldoende samenwerking, zodat we wisselden op nog steeds 30".

Ik maakte de beginnersfout om als (voor)laatste de wissel in te duiken. Doordat ik ook als 1 van de weinigen van schoenen wisselde had ik meteen 50 meter achterstand op de rest. Deze keer wou ik echt wel eens diep gaan (in tegenstelling tot in Wetteren) en ik kon 4 atleten remonteren. Ploegmaat Wesley De Mulder klampte aan en ik zag nog 3 atleten binnen handbereik maar in de laatste kilometer plafonneerde ik toch wat. Wesley had nog een goede eindsprint en werd 8e. Ik werd 10e, op amper 5" van de 7e plaats (en 30" van het podium). Domme wissel dus...

Toch ben ik zeer tevreden omdat ik op 't einde de 3e snelste looptijd realiseerde, zie :
http://www.triathlon.be/uitslagen/2009/view_uitslag_vtdl.asp?wed_id=70 Niet onlogisch dat ik na de aankomst wel wat tijd nodig had om te bekomen :)

Hiermee zit het duatlonseizoen er nu wel snel op, jammer dat er geen langere afstanden op de kalender stonden in september...

Volgend weekend een specialleke !

Dwars door het Westerkwartier

2009-09-20T17:47:00.002+01:00

Toen ik eind juli de looptrainingen hervatte, wou ik wedstrijdklaar zijn tegen deze wedstrijd, of althans toch "volle bak" lopen. Na 4 rustige trainingsweken, gevolgd door 4 intensievere weken met vooral 2 duatlons, voelde ik dat ik er klaar voor was.

Deze wedstrijd is ook een beetje speciaal voor mij. Niet alleen was het in 2005 mijn allereerste wedstrijd van het Oostends Loopcriterium, in 2007 won ik er op de dag dat Benny Vansteelant het leven liet. Telkens weer een moment om alles te relativeren...

Met Dereere en Stieperaere aan de start waren de hoogste podiumplaatsen al besproken, Jurgen vloog blijkbaar en won met ruime voorsprong (27'31" voor 9km). Ik volgde aanvankelijk het tempo van Wim Coussement (eerste km in 3'13") en na 2km nam ik over. Even later probeerde ik te versnellen maar ik trapte alleen op mijn eigen adem. 't Was blijkbaar nog te vroeg voor mijn diesel... Een sterke Stijn Spriet nam over na 4km en in zijn zog trachtte ik te volgen. Coussement moest de rol lossen. Aangezien ik mezelf niet wou sparen nam ik na 5km hard over zodat Stijn er toch af moest. Nu was het een kwestie van volhouden en afzien, en dat lukte op beide punten :-)

Ik eindigde na 29'53", zowaar sneller dan in 2007 (30'04" toen) !

Volgende zondag nog eens een duatlon (Ronse) en hopelijk haal ik daar een goede uitslag want de loopafstanden zijn bijzonder kort (2,7 - 25 - 2,5).

BK 1/8e duatlon Wetteren 13.9.2009

2009-09-14T10:05:00.004+01:00

Na Waardamme had ik dus begrepen dat er aan de loopsnelheid nog veel sleutelwerk was. Alhoewel een 1/8 duatlon voor mij toch (veel) te kort is, wou ik vooral toch beter doen dan in Waardamme en (bvb) in het lopen aansluiting vinden met de groep die toen 30" voor mij liep).

Op training eens 5x 400m gedaan (echt kapot gegaan, hoe absurd dit ook klinkt) en een paar dagen later 6x 200m.

Op de wedstrijddag zaten de benen net op tijd in frisse vorm. Het loopparcours kon voor 75% als veldloop tellen , met vele korte bochten, hellingen, gras en zand. De start was navenant : ik liep de benen vanonder mijn lijf maar verzeilde na amper 200 meter in zowat 40e (!!!!) positie. Na nog geen km zag ik bvb ploegmaat Benny Coopmans al 100 meter voor mij uit lopen.

Ik was dus weer bezig aan 10km tempo maar panikeerde of forceerde niet. De snelstarters hadden duidelijk wel geforceerd want velen vielen fors terug en ik kon zelf een heuse remonte doen en als 16e wisselen.

Op die manier zat ik meteen in een ruime groep en was opdracht 1 (aansluiting met de snellere lopers van Waardamme én de concurrenten voor de titel bij de H40) geslaagd. Op de fiets voelde ik de benen niet, maar al gauw bleek dat enkel Jurgen Boterberghe mee het tempo wou maken. Pieter Rijnders, topveldloper, zat toen alleen op kop en vocht moedig om solo zijn voorsprong te behouden , wat hem nog lukte ook : chapeau ! Na hem zat er een groep van 8, waarvoor ik een kleine halve minuut te kort kwam, wij reden dus op plaatsen 10 tot (pakweg) 23.

Omdat ik mezelf op voorhand geklopt wist in de laatste loopproef (amper 2,5km) zette ik alles op alles in het fietsen om voldoende voorsprong te nemen, ook al wist ik heel goed dat het zelden lukt om weg te rijden. Ik zat geen seconde stil en viel ofwel zelf aan of ging mee met (meestal) Boterberghe, maar meer dan 10" liepen we nooit uit, al zag het er 1x toch goed uit. Eerlijk gezegd gaf het wel een kick om zo tekeer te gaan, maar anderzijds was ik natuurlijk ook vermoeid na zoveel (uiteindelijk nutteloze) inspanningen.

Bij de wissel knalden de meesten weg als een speer en ik besloot om mij niet meer te forceren, veel zin had het toch niet en dus eindigde ik als 22e en als 4e H40.

Toch tevreden met het gevoel en de prestatie op zich, minder leuk was het om na de aankomst van mijn ploegmaat te horen dat hij tijdens het fietsen de kloof op mij dichtreed omdat hij zelf wou winnen bij de H40 (wat hem trouwens lukte), ondanks de afspraak voor de wedstrijd dat we als ploegmaats niet tegen elkaar zouden rijden...

Duatlon Waardamme 30.8.2009

2009-09-14T09:58:00.002+01:00

Op 30.8 was 't zover : dan toch aan de start van een duatlon in 2009, benieuwd wat het zou geven.

Wel, ik wist het heel snel : van bij start holde ik achter de feiten aan, hoe kon iedereen toch zo snel lopen ?? Nu ja, ik slaagde er simpelweg niet in om sneller te lopen dan aan de intensiteit van een 10km-wedstrijd. Ik kon toch een zeer bescheiden remonte doen van plaats 20 naar 11, aan de kop van een groepje van 5 de wissel in na 4km lopen.

Blijkbaar een zeer goede wissel gedaan, want ik kon de achtervolging alleen inzetten. Ik zag mezelf het gat van een kleine 30" op de groep voor mij wel dichtknallen (overmoed !) maar zo'n vaart liep het niet. Ten eerste waren de benen toch wat afgesneden door het snelle lopen en ten tweede begon de groep voor mij goed samen te werken zodat de kloof na 19km fietsen nog iets gegroeid was.

Het laatste loopgedeelte ging ik als een speer... gedurende 200 meter, de resterende 2,5km ging zeer moeizaam en met verkrampend bovenlichaam. 11e dus, had er toch iets meer van verwacht en dus was de boodschap : snelheid trainen !

Strandloop

2009-08-24T12:19:00.003+01:00

Even getwijfeld om deel te nemen, omwille de hoge belasting die het strandlopen met zich meebrengt, maar ik wou toch eens testen om te zien hoe het zou gaan om een wedstrijd lang stevig door te lopen, zeg maar op wedstrijdtempo.

Bij de start kon ik redelijk vooraan blijven. Er stond een stevige tegenwind die het tempo wat drukte en dat kwam mij goed uit. Na 500m was het dan met de wind in de rug op het strand zelf, het eerste deel liep nog vlot maar vanaf de passage ter hoogte van de finish was het strand echt zacht, zware kost dus. Na die strook zat ik ongeveer 11e maar van zodra we terug op de dijk konden lopen schoof ik meteen op naar plaats 7.

Ik was echt verbaasd hoe vlot het ging, ondanks de tegenwind. Er zat echt veel macht in de benen en zuurstof in de longen... Dereere gaf er de brui aan en ik trachtte de kloof van 15" op een duo voor mij dicht te lopen. In de slotronde haalde ik er eentje bij (Dieter Colle) maar Wim Coussement versnelde ook zodat het kloofje zo'n 30-40 meter bleef en ik 5e werd.

Belangrijker nog was het feit dat ik geen enkel pijntje voelde, ook nadien niet. Ik voel enkel aan mijn scheenbenen dat ze het signaal geven van niet te snel de kilometers op te drijven. Best luisteren, want ik ben er ooit al in geslaagd een stressfractuur op te lopen na een weektotaal van max. 30 km...zoals de voorbije week.

Volgende zondag dus mijn eerste duatlon van 2009 : het komt er dus onverwachts toch van. Zonder hoge ambities, altijd afwachten hoe de benen de wissels verteren zonder specifieke training.

Dwars door Mariakerke en de Eandistijdrit

2009-08-16T18:56:00.003+01:00

Zo, er valt nog eens iets te posten !

Ik twijfelde wat om vrijdagavond te starten in de loopwedstrijd te Mariakerke-Raversijde, met de tijdrit in 't vooruitzicht, maar besliste dan toch om mee te doen en op een ontspannen snel tempo te lopen zonder forceren.

Dat lukte vrij goed, 't is altijd makkelijk om een wedstrijd van 10km aan pakweg marathontempo te doen. Met een gemiddeld tempo van 3'43"/km aan een gemiddelde hartslag van 157 was ik best tevreden.

Vorig jaar was ik aan die intensiteit makkelijk 15"/km sneller, maar ik had uiteraard niets anders verwacht. De voorbije 4 weken telkens 2x 10km op 't gemak gelopen, vanaf volgende week ga ik 3x per week proberen met 1 al iets snellere sessie, hopelijk blijft de pijn achterwege.

Vandaag was er dan de tijdrit aan Plassendale brug, en daar wou ik toch eens alles geven ! De eerste kilometers gingen vlot met rugwind, na 6km was er dan een stuk met tegenwind en daar forceerde ik me blijkbaar wat, want nadien was het goede gevoel verdwenen met als gevolg dat ik geregeld eens een recupmoment moest inlassen om niet helemaal stil te vallen.

Blijkbaar toch niet voldoende gerecupereerd van de zeer intensieve fietstrainingen in de Ardennen van vorig weekend ?

Soit, ik zag mijn gemiddelde verder dalen tot 41,6 km aan de aankomst (42,3 halfweg). Het tempo was dus best goed, maar toch was ik wat ontgoocheld omdat ik niet het gevoel had op mijn volle waarde gereden te hebben.

Als de blessure niet opspeelt in de volgende weken, zou ik op 30,8 wel eens de duatlon in Waardamme op mijn programma durven zetten... Dat zal pijn doen !

Loopopbouw !

2009-08-07T09:35:00.003+01:00

Hmm, dit weekend is het exact één jaar geleden dat het WK duatlon Long Distance doorging te Geel. Lopen en fietsen ging toen echt op een voor mij hoog niveau.

De loopperikelen bleven maar aanhouden, en de goesting was dan ook op een dag verdwenen...

Bon, even de draad oppikken sedert de vorige post : eind mei ben ik dan terug beginnen roeien, nogal veel zelfs, het ging redelijk goed maar ik had dan wel (veel) last bij 't fietsen, in de onderrug. Blijkbaar zijn die 2 sporten niet echt compatibel voor de rug...

Begin juli kreeg ik ineens goesting om te lopen en deed ik "zomaar" mee aan de Konterdamloop. Ontspannen gestart, geleidelijk het tempo opgevoerd en zelfs nog 9e geworden : meer had ik niet nodig om weer zin te krijgen om regelmaat in de looptrainingen te steken, temeer omdat ik tijdens en na de wedstrijd niet echt last had van mijn lies en/of bekken !

Tijdens de 2 vakantieweken die erop volgden (fietsen in de Provence!) heb ik dan wel niet gelopen, maar sedert 3 weken ben ik dus terug "en route", al is het (bewust) beperkt tot 2x per week en op 't gemak (duurtraining van ong. 40' aan HF120-135).

Af en toe voel ik nog wat last na de training, maar die gaat snel weg, dus ik hoop dat ik binnen enkele weken zonder pijn kan overschakelen naar 3 (of 4) trainingen per week.

Stiekem heb ik wel zin om nog eens een duatlon mee te doen, maar dan moet het natuurlijk goed blijven gaan, en na het voorbije jaar is het duidelijk dat dit nog te bezien valt...

De wielertoerist

2009-05-04T12:14:00.002+01:00

De voorbije weken veel fietsplezier beleefd ! De week na de Ronde, de Rit van de Gouverneur gereden (155km vanuit Zulte) met sterke benen, de week erna de Peter Van Petegemclassic (opnieuw 150 km), helaas in de mist, en de week daarna de Davitamon Classic (nog maar eens 150 km). Vorig weekend in regio Leuven rondgetoerd.

Niet onlogisch dus, dat er weer macht in de benen is geraakt. Als ik naar duatlonuitslagen kijk, kriebelt het wel, maar de loopschoenen staan werkloos in de kast. Hopelijk is de blessure voorgoed verleden tijd op de dag dat ik weer zin heb om het lopen te hervatten. Who knows when ?

Zelfs het roeien is een beetje in de vergeethoek geraakt, ben tegenwoordig een fanatieke wielertoerist :-)

Ups en downs (bis)

2009-04-10T13:47:00.003+01:00

Ja, 'k ben hier nog eens met een berichtje...

De opbouw van de looptrainingen ging in feite redelijk, na een tijdje toch bvb een duurtraining van 11 km gedaan zonder last, maar dan ben ik zomaar gestopt. Eerder door tijdsgebrek en meer zin om te fietsen. Eigenlijk kan je gerust zeggen dat ik voor 't moment zelfs geen goesting heb om te lopen !

Fysiek dan weer de tegenslag gehad van zowat een maand aan een stuk met een zware hoest te hebben gezeten (pas nu lijkt 't bijna verleden tijd), om nu sedert drie dagen antibiotica te nemen (ook sinusitis...).

Sedert mijn vorige bericht heb ik dus vooral gefietst, met een stijgende conditie. Voor de zoveelste keer ook de Ronde van Vlaanderen gereden maar die viel me wel tegen want ik had er echt geen goede benen. Die komen binnenkort wel terug nadat alle bacteriën definitief verslagen zijn :-)

't Is nu wat schipperen tussen fietsen of toch maar roeien, ik probeer er toch wat regelmaat in te krijgen. Vorig weekend voor 't eerst in de 8 met stuurman geroeid, efkes wennen maar wel plezant om "in groep" te roeien. Ik had redelijk snel (na een maand of 2) een redelijke techniek onder de knie, maar het is intussen duidelijk dat het veel training zal vergen om echt goed te roeien en ook vooruit te gaan zoals het hoort...

Ik ga in elk geval op de ingeslagen weg verder, met andere woorden : geen loopwedstrijden of duatlons dit jaar. Het is immers duidelijk dat intensief of lang lopen er voor het moment niet inzit.

In feite is het wel een opmerkelijke vaststelling dat ik daar geen probleem mee heb. In het begin keek ik sterk uit naar volledig herstel om meteen weer te kunnen lopen, opbouwen, wedstrijden plannen... maar na verloop van tijd wanneer blijkt dat het allemaal niet de gewenste vaart loopt, neemt de ambitie en de goesting vanzelf af, natuurlijk ook omdat ik mij met fietsen en roeien ook wel amuseer.

Anderzijds heb ik ook zoiets van "Wat moet ik eigenlijk nog bewijzen op mijn leeftijd?" Niet dat ik mij oud of versleten voel, verre van, maar het hoeft allemaal niet zo nodig meer op topniveau te gaan. Het (sport)plezier staat voorop, en zo wens ik het iedereen toe, ook degenen die wedstrijden doen uiteraard !

Ups en downs

2009-02-18T11:26:00.002+01:00

2009 heeft totnogtoe niet veel goeds opgeleverd op sportief gebied. 2 tuimelpertes met de MTB begin januari waren een mooie aanzet, en een smerige griep, eind januari, was de zure kriek op de taart.

Toppunt was dan nog dat ik ziek werd tijdens een weekje Costa Blanca, waar ik van plan was om veel zonnige fietskilometers aan elkaar te rijgen. Niet dus...

Het duurde wel even eer ik volledig uitgeziekt was, al bij al bijna 14 dagen, en tegen dan was de motivatie om te trainen zowat verdwenen.

De loopblessure wil maar van geen wijken weten ondanks rust. Vandaar dat er in samenspraak met de kinesist is beslist om toch maar te hervatten en op die manier misschien de lichte pijn (want meer is het niet) te verdrijven. Ik heb intussen 4x 5km gelopen aan een zeer matig tempo (waar is die conditie heen ??) en de last achteraf lijkt toch een beetje af te nemen, dus er is hoop...maar geen illusies. Wekelijks een kilometertje erbij, zo kalm moet ik opbouwen.

De ambities voor 2009 zijn dus beperkt : eigenlijk vormt het roeien de enige uitdaging maar ik denk wel dat ik de techniek binnen een paar maanden wel helemaal onder de knie zal hebben. De voorbije 2 maanden heb ik maar 2x geroeid (wegens valpartijen, vriesweer, ziekte...) maar met de lente in zicht (laat ons hopen!) zijn er goede vooruitzichten...

Wensen voor 2009

2009-01-08T15:42:00.002+01:00

Vooreerst aan elke bezoeker van deze blog een schitterend 2009 gewenst !

Mezelf wens ik een lijf dat niet tegenspartelt, want ik zou toch graag OOIT nog eens pijnvrij willen lopen. Al moet ik toegeven dat ik de laatste tijd niet echt doortastend op zoek ben gegaan naar een reddende behandeling. Dan toch maar een cortisonespuit, of misschien eens acupunctuur ?

Veel lijn zit er niet in de trainingen, al heb ik rond de feestdagen iets meer kunnen MTB'en. Roeien is al geleden van 21.12 en ik ben er toen in geslaagd uit mijn boot te tuimelen (iets te enthousiast geweest), zodat ik toch ook kan zeggen dat ik gezwommen heb deze winter ;-)

2009 wordt in elk geval een jaar met (minstens) 2 sporten (roeien en fietsen), maar staat dus niet gelijk aan duatlon. Eens ik van die verdomde blessure van af ben zal ik wellicht opnieuw lopen en dan volgt er wel een duatlondeelname. We zien wel, het komt zoals het komt, gene stress...

Efkes updaten...

2008-11-24T12:15:00.002+01:00

Tja, het is hier eigenlijk best stil hé ! Hoe het ermee zit ? Wel, na drie inspuitingen met traumeel en de nodige looprust, was ik rond 5 november opnieuw beginnen lopen. Rustig opbouwen, eerst 5km (een drietal keren), dan 8 km en tenslotte vorige week maandag 10 km.

Aanvankelijk had ik nog wat pijn achteraf, maar bij de 8km ging het tijdens en na het lopen prima. Vorige woensdag dan maar eens naar 't bosje bij de trainingsmakkers van den Hermes, tempo's van 3, 4 en 5' gelopen : conditie viel me eigenlijk nog mee (3'25"/km gelopen), maar na die 5' was de pijn in de liesstreek niet meer te harden, ik moest zelfs af en toe een stukje wandelen op weg naar huis :-(

Ik sta dus letterlijk nog geen stap verder qua herstel, maar ik jaag er mij (voorlopig) niet in op, verder zoeken naar de juiste behandeling dan maar...

Heeeeel occasioneel nog eens gefietst (MTB) en dat ging telkens best goed, heel plezant ook.

Niet te vergeten, het roeien gaat ook steeds beter en vorige zondag had ik voor 't eerst het gevoel van toch min of meer wat snelheid te maken, al zit ik nog niet verder dan "start to row" niveau. Niettemin is het wel dankzij het roeien dat de conditie op een behoorlijk niveau is gebleven.

Eens iets anders : roeien !

2008-10-22T17:09:00.002+01:00

Intussen heb ik een diagnose voor de pijn, links aan het bekken : ontsteking aan het onderste bot, daar waar nogal wat spieren aanhechten. Elke looppoging, hoe kort ook (zelfs 200 meter) wordt afgestraft met 2 dagen (lichte) pijn. Ik zal nu een aantal inspuitingen krijgen met traumeel, iets homeopathisch, en ik hoop dat het daarmee opgelost zal zijn, want looprust is dus duidelijk niet voldoende gebleken.

Sport staat nu op een aanzienlijk lager pitje maar het deert mij eigenlijk niet. Het is in feite wel plezant om eens iets anders te doen dan steeds maar te focussen op trainen, werken en rusten. Zo komt er tijd voor andere dingen in de plaats.

Stil zitten kan ik echter niet, en omdat het mij al een tijdje fascineerde ben ik eerder deze maand beginnen roeien. De roeiclub is immers aan mijn deur, de aantrekkingskracht was er dus. Na 4 roeibeurten moet ik zeggen dat het mij zeer bevalt ! Het zal nog een hele tijd duren eer ik de juiste techniek onder de knie heb, maar het is eens iets anders, en daarenboven een complete sport waarbij mijn blessure ook geen hinder geeft.

Denk nu niet dat ik mij op competitie ga storten, dat is niet echt de bedoeling, het roeien onder de knie krijgen is momenteel al een uitdaging op zich.

Een rustige herfst

2008-09-18T08:57:00.002+01:00

Niet veel verandering in de goede zin : de knie lijkt wel aan de beterhand maar jammer genoeg heb ik sedert een aantal weken opnieuw last in mijn bekken, zowat rond de lies, net zoals na de skivakantie. Een verkeerde beweging, half augustus, heeft dit vermoedelijk teweeggebracht.

10 dagen geleden had ik nog eens geprobeerd te lopen en de knie wilde best mee, maar er was een voortdurende lichte pijn in de lies.

Rusten (ik fiets nog op woensdag en in 't weekend) lijkt niet echt te helpen, of anders moet er maar wat meer tijd overgaan zeker ?

Soit, het fietsen gaat best en ik heb me al 2x geamuseerd op een MTB-tocht, maar ik mis het lopen toch, zeker nu bij dit ideale loopweer...

Geen nieuws, goed nieuws ?

2008-08-31T18:06:00.002+01:00

Alles is relatief, maar goed nieuws kan je 't moeilijk noemen : de last aan mijn linkerknie blijft, en wordt nu zelfs erger bij 't fietsen. Het lopen had ik al aan de kant gelaten, het lijkt er nu op dat ik nu ook bij het fietsen letterlijk en figuurlijk een tandje lichter zal mogen schakelen.

Geen erg, al had ik graag de nochtans goede vorm getest in enkel duatlons zoals vandaag in Waardamme, de duatlon van Wetteren op 13/9 enzovoort...

Ik blijf hopen dat ik er snel van af geraak zodat de loopschoenen niet te lang in de kast hoeven ! Verdere plannen blijven dus in de kast.

Tijdrit Oostende

2008-08-18T11:09:00.003+01:00

Net zoals vorig jaar heb ik dan toch maar meegedaan aan de tijdrit langs het kanaal, wat is er makkelijker dan een start op 200 meter van je deur ?

Na mijn gedwongen opgave in Geel was ik sneller gerecupereerd dan anders. De loopschoenen heb ik zoals gepland in de kast laten staan, van de extra verlofdag op 15 augustus heb ik geprofiteerd om nog eens naar de Vlaamse Ardennen te trekken met Jurgen.

Het is me tegenwoordig toch wel iets met lekke banden, want eerder op de week was ik na 1km lek gereden, en ik was nog maar vertrokken voor mijn opwarming voor de tijdrit en het was alweer prijs !

Dan maar snel een trainingswiel genomen en gelukkig nog net genoeg tijd om wat op te warmen.

Over de tijdrit zelf kan ik uiteraard kort zijn : snel starten en hopen dat je niet stilvalt. Resultaat was een 7e plaats met een gemiddelde van 42,2 km/u en daar kan ik alleen maar tevreden mee zijn want het parcours was wat veranderd met nu 5 (!) keerpunten van 180°.

Vandaag trek ik opnieuw de loopschoenen aan, ik plan om voorzichtig te starten en geleidelijk weer op te bouwen in de hoop dat de knie niet teveel tegenpruttelt.

Volgend weekend trekken we met de familie richting Ardennen, duimen jullie mee voor een mooi zomerweertje ?

Punaise zorgt voor anticlimax...

2008-08-11T10:29:00.002+01:00

Na een kleine 50km op de fiets deed een punaise mijn voorwiel en wedstrijd de das om, helaas pindakaas...

En zeggen dat ik goed bezig was : een heel mooi tempo gelopen in de eerste 18,2 km (1u02'31"), gewisseld als 19de, en alhoewel het af en toe wel op de tanden bijten was om de sterke fietsers rondom mij bij te houden (Bystrup, Duchene, Retzlaff) voelde ik mij op dat fatale moment nog vrij fris.

Ondanks de ontgoocheling om op zo'n stomme manier te moeten stoppen houd ik dus wel een goed gevoel aan de wedstrijd over : ik liep en reed bij kerels die ik nog nooit had kunnen bijhouden. In vergelijking met de ITU wedstrijd in Torhout was vooral mijn fietsen gevoelig beter (gemiddeld 40,2 km/u toen ik lek reed) en in het lopen profiteerde ik duidelijk van mijn duurvermogen want de kloof op de subtoppers (vb Coddens, Nieuwkerk) bleef onder de minuut.

Soit, nu wat looprust om de knie eens deftig te laten genezen en we zien wel wat er nog volgt, ik heb momenteel niets op de kalender staan...

Aanschouw dit vehikel...

2008-08-07T20:39:00.003+01:00

Nog enkele dagen en 't is zover !

Mijn opbouw naar Geel is dit jaar geheel anders dan vorig jaar, toen heb ik er eigenlijk een potje van gemaakt : op vakantie in juli geen meter gelopen en daarna nog veel te lang en te intensief doorgetraind in de betrachting de vermeende (?) achterstand nog in te halen met als resultaat dat ik niet uitgerust aan de start stond.

Dit jaar heel veel "trage" kilometers op reis (fietsen én lopen), dan een zeer stevige week met de ING Run als afsluiter (16 uur getraind !), vorige week dan al wat kilometers afgebouwd (10u getraind) en deze week is het al helemaal rustig. De linkerknie dankt mij want zelfs met slechts om de 3 dagen te lopen blijft de last om de hoek loeren, dat wordt sowieso een rustpauze na Geel.

Voor de fietsproef beschik ik sinds kort over een nieuw wapen, een Specialized Transition, met dank aan Joeri Vansteelant voor de inspiratie (gezien in Torhout en 'k was verkocht). Voor het WK mag ik van materiaalfreak Pieter De Neve (http://www.pieterdeneve.com/) diens supersonische Zippwielen gebruiken. Aanschouw derhalve het vehikel, aan de fiets zal het niet liggen zeker ?

Dan toch als elite naar het WK

2008-07-29T15:15:00.002+01:00

Omdat wereldtopper Rob Woestenborghs forfait geeft voor het komende WK wegens een blessure, ben ik alsnog opgeroepen om te starten bij de elite !

Ik besef natuurlijk dat ik niet echt een waardige vervanger ben voor Rob, die ik ook langs deze weg een goed herstel toewens, maar beschouw het als een eer om na zovele jaren duatlon toch eens een selectie als elite op zak te kunnen steken, al was het dit jaar wel iets makkelijker door 10 startplaatsen en enkele forfaits.

Nu, de wedstrijd blijft dezelfde, het zal een zware brok zijn ! Mijn ambities liggen uiteraard niet hoog in zo'n internationaal deelnemersveld, als ik het gevoel heb op mijn waarde te hebben gestreden zal ik tevreden zijn...

Vakantie en trainen...

2008-07-28T09:34:00.004+01:00

Tijd om nog eens een berichtje te plaatsen zeker ?

Een mooie vakantie in Bretagne achter de rug, en elke dag wel iets van sport (lopen of fietsen) gedaan, doorgaans aan lage intensiteit.

De voorbije week was het dan tijd om én omvang én intensiteit te verhogen in functie van WK Geel. Een 5tal keer met Koen Maris getraind, één keer met Benny Coopmans erbij, het was plezant (en vermoeiend).

Alleen jammer dat de kniepijn die me ook bijna van het BK Kortrijk weerhield, toch weer de kop opstak. Nochtans had ik met weektotalen van 28 en 49 km (op reis) niet overdreven. De 15km van Wenduine liet ik dus aan me voorbijgaan, om wat extra dagen looprust in te bouwen.

Gelukkig was de pijn gisteren (zondag) zo goed als weg zodat ik startte in de ING Run in Oostende, weliswaar met zware benen, want veel gefietst de dagen ervoor.

Opnieuw (zeer) warm weer (zoals in 2005 en 2006 toen ik ook meeliep), ik zat direct in een goed tempo dat ook goed aanvoelde (6'29" na 2km) maar 25 à 30 man liep stilaan weg. Pas na 3km begon ik terug terrein goed te maken en op het zeer hete stuk vanaf het Casino tot het keerpunt in Mariakerke haalde ik redelijk wat anderen in, Koen als laatste.

Op de zeedijk hoorde ik Koen op korte afstand gelijke tred houden en omdat ik niet tot het uiterste wou gaan kwam hij terug zodat we samen nog een andere atleet opraapten. Zo eindigde ik in Koens zog, hij 18e, ik 19e. Nico Huyberechts eindigde kort achter ons.

Zo, behalve de kniepijn (in feite overbelasting van een pees onder de knieschijf, dankzij de marathon van Torhout wellicht) die mij ervan weerhoudt wat loopvolume te trainen, draait het lekker. Wordt vervolgd in Geel...

BK Duatlon Kortrijk

2008-07-06T09:30:00.005+01:00

Het scheelde niet veel of ik had forfait gegeven, de benen herstelden toch moeilijk na de marathon en mijn linkerknie gaf echt pijn bij 't lopen. Dan maar rustig aan gedaan en hopen op beter. Pas 's morgens voor de wedstrijd was de pijn zo goed als weg en besliste ik om dan toch te starten... en ik heb er geen spijt van, achteraf gezien.

Een eerder ruig weertje, met regen tot vlak voor de start en een felle wind, het zou bikkelen worden op de fiets. Om 15u werden we op gang geschoten voor de eerste 11km lopen. Ik gaf mezelf de tijd om in mijn tempo te komen en liep aanvankelijk pas in zowat 25e positie maar schoof geleidelijk naar voor om na 3km op de 12e plaats te raken samen met Bart Verkaemer.

Een groep met Jochen Neyrinck, Johan Schoors enz liep een kleine 100m verder en ik hoopte die nog bij te halen tegen de wissel. En inderdaad, anderhalve km voor de wissel raakte ik er met de steun van Bart bij. Goed wisselen was zeer belangrijk want in de eerste fietskilometers stond er een felle tegenwind. Johan Schoors bvb had amper 5" achterstand maar dat kloofje kreeg hij niet meer dicht, ook Bart was niet mee.

Vooraan was Joeri Vansteelant op de fiets al direct verlost van d'Harveng, met daarachter Duvivier en Pauwels. Jeroen Maetens had duidelijk op reserve gelopen en op ons groepje gewacht. Met zessen (ook Choteau, de mij onbekende maar zeer sterke Colson en Demyttenaere, Neyrinck erbij) vormden we een mooi groepje.

Eerst haalden we snelle loper Duvivier bij (iets voor halfweg) en 5km later konden we hem samen met zijn ploegmaat Choteau afschudden. Nog eens 5km verder haalden we d'Harveng en Pauwels bij zodat we voor plaats 2 reden en met 7 man de wissel indoken. d'Harveng moest blijkbaar direct opgeven door een blessure, zelf raakte ik hoegenaamd niet op gang : de rest zag ik zo van me weglopen.

Geen paniek, het was nog ruim 7 km, maar pas na 2km kwam ik in het ritme en slaagde ik erin om de overgang van het bij momenten explosieve fietsen te verteren. De 40" die ik op die 2km had verloren kon ik echter alleen nog goedmaken op een stilvallende Jochen Neyrinck. Koen Demyttenaere kwam stilaan binnen schot maar de meet lag te "dicht" en zo werd ik toch zeer tevreden 6de. Jeroen Maetens kon Roel Pauwels afhouden voor zilver, het goud was voor een outstanding Joeri die liefst 6' voorsprong had op nummer 2 !!

Zeer tevreden dus, want dit was niet evident met die marathon in de benen en dus ook zonder specifieke training (bvb geen wissels/overgangen fietsen-lopen meer getraind sedert 1 juni). Nu mag de riem er efkes af... 2 weken Bretagne voor de boeg

Konterdamloop

2008-06-27T22:07:00.002+01:00

Toch wel gewonnen zeker !

Ik stond ontspannen aan de start en nam met plezier de vele gelukwensen voor mijn marathon in ontvangst, het doet wel deugd als je prestatie gewaardeerd wordt...

Jurgen Dereere ging er een training van maken en op wisselend tempo lopen, zelf ik wou zo ontspannen mogelijk lopen en zien hoe het zou gaan en het tempo eraan aanpassen.

Al snel was Jurgen er van onder, en even later liep ik samen met Patrick De Vos. Enkele snelle klanten van het loopcriterium lieten verstek gaan, wat mooi meegenomen was om zonder diep te gaan toch vooraan te lopen. Ik koos voor een "makkelijk" tempo en bij het ingaan van de tweede ronde moest Voske lossen. Ik liet het tempo in ronde 3 wat zakken maar toen Kristof Slabbinck naderde, versnelde ik opnieuw. Tijdens de laatste kilometers begon ik de benen toch te voelen, de recuperatie na de marathon is dus zeker nog niet volledig en misschien was het niet het beste idee om hier de wedstrijd te lopen...

Op 500m van de meet haalde ik echter Jurgen bij, die al voor de wedstrijd te kennen gaf dat ik "mocht" winnen, en zo geschiedde dan ook :-) Nog eens bedankt voor die geste !

Nu nog een paar goede fietstrainingen en de nodige rust en dan zou het op het BK in Kortrijk wel treffelijk moeten gaan...

Bedankt...

2008-06-24T17:07:00.002+01:00

... voor jullie reacties ! Ik heb me lang afgevraagd of ik ooit een marathon zou aankunnen omwille van mijn blessuregevoeligheid en de daarbij horende beperkte trainingsomvang qua lopen, maar om één of andere reden (wellicht de geleidelijke toename van de trainingsomvang) kunnen mijn benen blijkbaar wat meer verdragen tegenwoordig. Nu ja, sedert half maart loop ik gemiddeld 50 km per week, maar vergeet uiteraard de uren op de fiets niet, die zijn verantwoordelijk voor de uithouding.

Ik denk en hoop dat ik nog wel enkele marathons zal/kan lopen, en wie weet duik ik dan onder de (voor mij) magische 2u30'...

Na drie dagen fikse spierpijn (ik vraag me af hoe de meeste marathonlopers er in slagen om de dag nadien al opnieuw te lopen) gaat het nu wel beter, al voel ik me nog moe. Ik heb al 2 korte rustige fietstrainingen achter de rug, zo recupereren de benen volgens mij toch beter. De Konterdamloop van vrijdag pik ik wel mee, wellicht op een lager tempo dan anders om niets te forceren...

Voor de cijferfreaks wat cijfermateriaal van mijn Garmin Forerunner in schijven van 5 km (geen hartslagmeting) :

0-5 : 17'30"
5-10 : 17'58" 35'28"
10-15 : 17'38" 53'06"
15-20 : 17'58" 1u11'04"
20-25 : 17'26" 1u28'30"
25-30 : 17'48" 1u46'18"
30-35 : 18'06" 2u04'24"
35-40 : 18'11" 2u22'35"
40-42,5 : 9'00" 2u31'35"

Of het nu echt 300m te lang was zal ik nooit zeker weten... (maar volgens iedereen die met een gps liep dus wel). Volgens de borden kwam ik halfweg door in 1u15'30", tweede helft dus in 1u16'05".

2u31'34"

2008-06-21T05:09:00.003+01:00

... is de tijd die ik heb neergezet in de marathon van Torhout !

Inderdaad, "eventjes" een marathon tussendoor. Een beslissing die ik op gevoel nam omdat het lopen heel goed gaat, de duatlonkalender een grote leegte vertoont in juni, en een goede gelegenheid om eens te testen wat ik jarenlang heb beweerd, met name dat een algemene duatlonvoorbereiding/training voldoende is om een marathon tot een goed einde te brengen. Behalve vorige zondag toen ik 23km rustig liep heb ik inderdaad geen enkele duurloop gedaan, de training bestond uit intervallen en wedstrijden, het duurvermogen is opgebouwd in de fietstrainingen, en natuurlijk pluk ik nog de vruchten van de vele kilometers in januari en februari.

De wedstrijd dan : 2 Oostblokkers kozen vrijwel direct het hazenpad en het favorietentrio Van Haecke-Colpaert-Sneppe liep mij ook wat te snel. Ik had immers beslist om op gevoel te lopen. Na 4km hadden zij al 25" voorsprong maar vanaf dan bleef de kloof gelijk.

Het werd dus een eenzame tocht, maar wel eentje met een continu mikpunt. De eerste 10km gingen in 35'20". Na 13km kwam ik iets dichter maar toen kwam de moeilijkste strook met redelijke tegenwind en veel vals plat. Aan Edewalle (km 19) kwam ik precies opnieuw dichter, ik versnelde ietwat en liep het gat dicht tegen km 22.

Mijn gps duidde geleidelijk meer afstand aan dan de borden, uiteindelijk zou er 42,500 km op de teller staan. 20km in 1u11'02".

Aan km23 versnelde Van Haecke en ik bleef op mijn tempo lopen (toen 3'30/km) zodat ik alweer alleen liep. De 3 voor mij speelden duidelijk jojo met elkaar maar ze bleven in zicht.

Tot aan km 30 ging het vlot maar vanaf dan begonnen de bovenbenen flink pijn te doen, al had dat tot km 35 geen invloed op het tempo (ts km 25 en 35 : 35'55") Aan km 32 was Nico Serroen mij plots en snel voorbij gegaan, die leek zelfs in staat om het genoemde trio nog bij te benen.

Ik kon niet reageren want de benen weigerden een sneller tempo. Bovendien zaten er in de laatste 8 km nog geregeld licht stijgende stukken. Toch liep ik tussen km 35 en 40 nog aan 3'38/km (18'11").

Op dat moment zag ik nog steeds Van Haecke lopen, met telkens een kloofje op Sneppe, Colpaert en Serroen. Eigenlijk hebben zij de kloof geslagen tussen km 25 en 32, nadien bleef het duidelijk gelijk opgaan.

Met de meet in zicht durfde ik de pijn in de benen wat meer te negeren en ik haalde Serroen terug bij. Met nog een kilometer te gaan was Colpaert plots wat dichter en ik poogde hem nog te grazen te nemen. De laatste 500m waren echt beklijvend tussen de mensenmassa, ik kwam tot 5 meter van Colpaert in de laatste rechte lijn, zou hem voorbijgaan, tot plots mijn benen compleet verkrampten en ik meer huppelde dan liep en dus moest inbinden. Zo miste ik dus heel nipt de top 5, maar zette ik wel 2u31'34" neer !! Tijd van de winnaar ken ik niet, Van Haecke was 3e in 2u30'44".

Uiteraard ben ik heel tevreden, en eerlijk gezegd had ik er wel vertrouwen in dat het op die manier zou verlopen : meer dan genoeg energie en uithouding om gas te geven tot 't einde, maar met de vraag of de benen zouden meewillen tot 't einde. Aangezien de rest in feite trager eindigde dan ik mag ik niet klagen denk ik, mijn laatste kilometer zat rond 3'20" denk ik.

Terwijl ik dit na een korte nachtrust neertik valt de spierpijn veel beter mee dan na Kasterlee, dus da's al een meevaller. Volgende wedstrijd is het BK duatlon in Kortrijk maar ik zal niet starten mocht ik onvoldoende hersteld blijken te zijn...

Vuurtorenloop

2008-06-14T10:16:00.003+01:00

Ik had het niet (meer) verwacht, maar ik haal tegenwoordig opnieuw mijn beste loopniveau zoals in 2001 !

Ook dankzij prima loopweer haalde ik in deze 10,9 km een gemiddelde van 3'15/km (35'25") en verbeterde ik vooral mijn tijd van vorig jaar met liefst 53".

Met een paar stevige fietstrainingen op maandag en woensdag in de benen had ik zeker niet gepiekt naar deze wedstrijd, maar toch zat ik duidelijk fris genoeg.

Ik maakte mij geen illusies om de alomtegenwoordige (want waar doet hij nièt mee ?) Stieperaere te kloppen, maar voor de 2de plaats wou ik wel een robbertje uitvechten...

Na een snelle start moest ik maximum 15 meter laten maar na 3km kwam ik opnieuw aansluiten bij Stieperaere, Van Peteghem, Broucke en Slabbinck. Ik nam direct de leiding en blijkbaar moesten de 2 laatstgenoemden de rol lossen. In die 2de ronde voelde ik me super, maar op 't einde ervan achtte Stieperaere zijn moment gekomen. Ik kon ook nog goed versnellen maar ik kon net niet aanklampen. Van Peteghem zag duidelijk sterretjes maar bleef aanvankelijk in mijn spoor.

Op 2,5km van de meet stak ik nog een tandje bij omdat de kloof niet groter werd dan 30 meter en ik dus nog kansen had. Van Peteghem moest er dan (eindelijk) af, maar echt naderen op een omkijkende Stieperaere deed ik niet en zo bleef de kloof amper 20 meter tot aan de finish. Niet verwacht dat ik zo dicht bij hem kon eindigen !

Nog eens doodgaan op de piste...

2008-06-09T11:38:00.003+01:00

Vorig jaar nog bij Vlierzele Sportief was het maar logisch dat ik voortaan de kleuren van Hermes Oostende verdedig.

Plaats van gebeuren was het Zuid-Kempense Booischot waar de Beker van Vlaanderen voor "Masters" (wat een benaming in feite... maar toch beter dan "veteranen") werd georganiseerd.

Het moest natuurlijk weer lukken dat het voor mijn wedstrijd volledig opklaarde en nog redelijk warm werd, terwijl ik voor een goede tijd toch rekende op echt koel weer, genre 17°C.

Vooraf had ik als doel gesteld om te pogen een tempo van 3'10/km aan te houden.

De start was alvast prima en ik nestelde me meteen in het spoor van Peter De Vocht (vorig jaar winnaar in 15'16) maar toen hij na 300m al wat versnelde liet ik Gino Van Geyte (!) en Geert Stalmans ertussen. Eerste km in 3'10 : perfect.

Na 1500m werd er nog eens versneld en ik liet ze noodgedwongen lopen. Ik bleef echter lang hangen op 10 meter, 2e km ook in 3'10. Toen de kloof na 2500m weer groeide moest Stalmans de 2 beste ook laten gaan. Hij had intussen een goede 20 meter voorsprong. Eens de 3km (in 9'35" dus al wat verval) voorbij begin ik terug te komen op Stalmans en op 3 ronden voor 't einde had ik hem warempel te pakken.

Eventjes gerecupereerd en dan nog een dikke kilometer het verstand op min tien gezet en de laatste ronde op min twintig, met als beloning de derde plaats in 16'07. De eerste 2 hadden 15'49, Stalmans 4e in 16'16 en Hans Vieren 5e in 17' rond.

Opnieuw geweldig afgezien (rond km 3 à 4 wou ik liever stoppen dan doorgaan...), en dan nog zeer ver van de gehoopte 15'50 gebleven. Anderzijds zaten de omstandigheden misschien niet echt mee aangezien Van Geyte en De Vocht ook "slechts" 15'49 liepen...

Het zat onze club niet mee omdat onze verspringer zich zwaar blesseerde bij de aanloop van zijn eerste sprong, resultaat : 0 punten daar waar hij in staat werd geacht vooraan te eindigen. Waar een top 3 plaats er dus inzat eindigden we uiteindelijk op de 7de plaats en iedereen keerde moe maar tevreden westwaarts...

ITU Torhout 1 juni

2008-06-02T11:49:00.003+01:00

Met deze wedstrijd was ik toch wat meer bezig dan met de vorige : enerzijds de herinnering aan Benny Vansteelant, anderzijds het toch zware menu.

Een blik op de deelnemerslijst leerde direct dat een top 20 super moeilijk zou worden, ook al stonden er maar 31 atleten op die lijst.

Na een emotionele minuut stilte werden we om 14u30 op gang geschoten, met ideale weersomstandigheden : weinig wind en zo'n 17°C.

Ik zocht meteen mijn eigen looptempo achteraan de bende. Na 10km die heel vlot gingen, wisselde ik in het gezelschap van 2 Denen en Koen Demyttenaere na 32'40.

Op de fiets leek ik aanvankelijk vlot mee te kunnen maar na dik 5 km waren de 2 Denen gaan vliegen. Koen Demyttenaere kloeg dan wel over slechte benen, na 10km liet hij mij wel achter zodat ik helemaal alleen reed en ook mijn eigen tempo kon rijden. En dat tempo was, althans in vergelijking met de mannen voor mij, te traag. Ik voelde net zoals in Wevelgem dat ik nog heel wat kracht tekortkom op de fiets. Geen seconde in ademnood, hartslag onder controle, maar de benen wilden niet mee.

Vlak voor de wissel na 30km kwamen een Zwitser en een Brit aansluiten. Ik voelde meteen dat ik nog steeds heel goede loopbenen had en de volgende 5 km gingen dus vlot, ik liep zelfs een minuut uit op die 2.

Bij de derde wissel kwamen de eerste tekenen van vermoeidheid : het tempo op de fiets kwam nog wat lager te liggen en heel vaag voelde ik wat krampen loeren. Ik had ook iets te laat energie bijgetankt zodat ik halfweg die 30 km een dipje te verwerken kreeg en nauwelijks nog kracht kon zetten. Gelukkig kwamen de suikers dan toch in mijn bloed en ging het opnieuw wat beter, maar de Brit en de Zwitser vielen mij opnieuw op de nek met nog 3 km te fietsen.

En hop, nóg eens 5 km lopen : nu was het verschil met de eerste 2 runs groot, alles begon zeer te doen en je voelt echt dat je hele lichaam begint te zakken. Doordat de Zwitser nog weerwerk bood moest ik wel nog flink doorlopen zodat ik uiteindelijk die derde run slechts 18" trager afwerkte dan de tweede, en in het zicht van de meet nog een stervende Japanner in het vizier kreeg die echter buiten schot was.

Na 2u45' kwam ik - dodelijk vermoeid - over de meet als 18de, op 14'59" van een beresterke en supergemotiveerde Joeri Vansteelant, die met ruime voorsprong won voor Bart Aernouts en Jurgen Dereere.

Meer zat er niet in, dus moet/mag ik tevreden zijn. Het is na Wevelgem en Torhout wel duidelijk dat snel fietsen niet vanzelf komt, hierop meer trainen is dus de boodschap als ik goed wil presteren op het WK in Geel in augustus, want daar is het bijna 80 km tijdrijden.

Ik zou er graag opnieuw bij de elite starten, maar de kans daartoe is zeer klein aangezien er "slechts" 10 plaatsen zijn voor de Belgen. Al was ik gisteren 9de Belg na het uitvallen van Rob Woestenborghs...

Duatlon Wevelgem 18 mei

2008-05-19T11:49:00.002+01:00

Met de niet-stayerduatlon van Wevelgem met afstanden 10-40-5 stond mijn eerste echt zware wedstrijd op het menu. Ik had goed kunnen trainen tot en met het Pinksterweekend, met nadien vrij veel rust om fit aan de start te staan. Ook mentaal was ik klaar om er tegenaan te gaan...

De start was niet te hevig, de toppers besloten blijkbaar om niet al te hard van stapel te lopen, Kris Coddens op kop. Niettemin ging ook dat tempo wat te snel zodat de kloof met uiteindelijk 5 koplopers stilaan groeide.

Zelf had ik snel gezelschap van Johan Schoors, met Jochen Neyrinck steeds zo'n 25 meter voor ons uit. Het tempo bleef "comfortabel" snel en uiteindelijk doken we met drieën de wisselzone in op een dikke minuut van de kop van de wedstrijd.

Na een goede wissel nam ik de leiding van ons trio bij het fietsen en pas na 4km kwam Jochen mij voorbij en wat later ook Johan. Eerst leek het tempo goed houdbaar, maar na 15 km moest ik op een strook met harde tegenwind toch een gaatje laten, dat nadien al snel groeide tot een heuse kloof : nog te weinig macht in de benen, of misschien ook omdat ik nog wat last had van de onderrug.

Na 25km kon ik wel Duvivier inhalen, die zoals verwacht in het fietsen terugviel.

Achter mij (!) zag ik telkens Koen Maris op ongeveer dezelfde afstand rijden, maar in de laatste ronde reed hij het gat toch opeens dicht, met de nobele onbekende Julien Goossens in zijn zog.

Ik was blij dat het fietsen erop zat, want de soms felle wind maakte het toch een zware dobber.

Na een wat manke wissel was ik toch als eerste weg op plaats 7, maar de kloof op Neyrinck, Schoors en Boulogne was toch een dikke minuut. Coddens, Vandersmissen en Maetens hadden op hun beurt een serieuze voorsprong en zouden in die volgorde ook finishen.

Ik kon makkelijk die Goossens afhouden en Koen was zelfs verdwenen (bleek een sanitaire stop te hebben ingelast). In het begin van de tweede ronde zag ik dan dat Duvivier toch kwam opzetten, en ploegmaat Pieter Bracke in gedachten (door Duvivier nog net voor de meet bijgehaald in de duatlon van Elsegem) zette ik dan toch de gaskraan volledig open waardoor hij geen meter dichter meer kwam.

Jochen - op plaats 6 - viel zelfs wat stil maar hij behield nog voldoende marge zodat ik tevreden als 7de eindigde, een plaats waarop ik vooraf had gehoopt.

Conclusie is dat er enkel nog wat werk is aan het fietsen, het lopen ging echt vlot.

Met een drukke werkweek voor de boeg zal het zoeken zijn naar herstel én naar de nog nodige training voor ITU Torhout op 1 juni, waar we 10-5-30-5-30 (!!!) op ons bord krijgen (www.memorialbennyvansteelant.be)

Uitslag : http://www.triathlon.be/uitslagen/2008/view_uitslag.asp?wed_id=15

10km Snaaskerke

2008-05-10T21:44:00.004+01:00

De voorbije week heb ik min of meer kunnen inschatten wat een topper aftraint in een zware week. Wat Jurgen Dereere loopt en fietst is voor de daarnaast nog werkende mens nauwelijks denkbaar. Meest verbazend is nog de hoge intensiteit waarop elke dag wel een training wordt afgewerkt.

Het doet deugd om af en toe samen te kunnen trainen, ook al is het niveau zo verschillend. Deze week samen op de piste afgezien, en ook in de Vlaamse Ardennen, waar ik mijn ogen toch serieus mocht opentrekken voor zoveel krachtsvertoon... respect !

Jurgen stond na een zeer zware week vandaag (10 mei) ook aan de start van de 10km in Snaaskerke, waar het net als overal hoogzomer was. De bezetting was vrij sterk maar ik had er goed oog in want ondanks de hitte voelde ik me best goed de laatste dagen.

Na een razendsnelle start liepen al direct zo'n 15 man weg, en ik er wat achter, rapper ging niet. Er vielen er al snel enkele terug, maar zo'n man of 10 liep verder weg.

Geen nood, ik begon aan een remonte en na 4 km liep ik op de 10de plaats. Toen kreeg ik last van de warmte maar na de eerste ronde kon ik bij de enige (!!) bevoorrading 2 bekertjes water over het hoofd kappen en ging het opnieuw beter.

Iets verderop haalde ik Jeffrey Hoppe en Karel Moerman bij. In de verte liepen Didier Verstraete en Steven Broucke en ik zag dat ik wat dichter was gekomen.

Pas na 8km draaide het echt heel vlot en liep ik het gat op hen vrij snel dicht. Met nog een dikke kilometer te gaan kon ik dankzij Marianne een volle drinkbus water over mijn hoofd kieperen en meer had ik niet nodig om nu zelfs Bart Bleyaert op te rapen. Eindelijk kon ik eens de gaskraan volledig opendraaien en de turbo's laten fluiten ! Ik kwam op 300m van de meet ook nog bij Bart Maene die ik ook mits nog een extra eindsprint kon afschudden, zodat ik eindigde op plek 4 in 34'10.

Vooraan was Jurgen schijnbaar moeiteloos winnaar geworden in zowat 31'40, voor Dieter Brouckaert en Davy Stieperaere.

Uitslag : http://users.ugent.be/~pdevuyst/uit08/gis10mei.pdf

Met de conditie zit het dus wel snor, benieuwd of het volgende week in de duatlon van Wevelgem ook zo vlot zal gaan, want dat is tenslotte de bedoeling ;-)

Zilver voor TDW op BK duatlon voor ploegen

2008-05-02T19:18:00.003+01:00

Pas voor de 2de keer stond ik aan de start van het BK duatlon voor ploegen, in het redelijk verre Landen. In 2002 maakte ik deel uit van de winnende ploeg van WTT.

Op 1 mei uiteraard met TDW, met een zeer homogeen team (Pieter Bracke, Benny Coopmans, Roel De Smet en ondergetekende) plus een wereldtopper in de persoon van Jurgen Dereere, die vanaf dit seizoen dus een ploegmakker is geworden.

Aangezien doorgaans de tijd van de 5de atleet beslissend is, zouden we zeer sterk staan. De reglementen voor 2008 schreven echter voor dat de tijd van de 3de atleet beslissend zou zijn.

Een blik op de startlijst deed dan ook onze ambities bijschaven aangezien TriGt met 4 snelle lopers uitpakte (Boulogne, D'Harveng (vorig zilver op BK duatlon), Choteau en Duvivier).

Niettemin gingen we ervoor !

We konden nog starten onder een zonnetje en meteen het commando nemen. TriGt bleef echter hoogstens 15meter achter ons lopen en na 5km hadden we dus enkel Atriac en CTDG wat achterstand kunnen aansmeren. Ik hield mij achteraan en moest toen nog niet forceren.

Na een doorgaans goede eerste wissel zat ik na 100m fietsen op kop. Eventjes gewacht tot de hergroepering van onze troepen, en het gas kon er 100% op. De hemelsluizen gingen echter eveneens volledig open en de hel barstte los.

Onder impuls van Jurgen (wie anders ?) lag het tempo bijzonder hoog en helaas moest Roel vrij snel definitief de rol lossen. In de beginfase had Pieter het ook af en toe wat lastig maar het leek zeker niet wenselijk om met 3 door te gaan. We raasden aan soms bijna 60km de smalle modderbaantjes af, om dan helemaal stil te staan in de ondergelopen bochten. Samenwerken zat er nauwelijks in, daarvoor waren de omstandigheden en het parcours te "slecht", en daarenboven waren we meestal al blij dat we Jurgens wiel konden houden !

TriGt had na verloop van tijd toch een dikke 100m achterstand, maar na een reeks bochten konden ze met 3 aansluiten, zij hadden blijkbaar ook ballast overboord moeten gooien.

Gelukkig kwam de zon er weer door, TriGt kwam ons voorbij maar al heel snel merkten we dat ze bergop niet echt vooruit kwamen. We beslisten dan om erop en erover te gaan, en dat lukte nog ook. Op de rechtere wegen die volgden konden we zo'n 20" uitlopen, toch een redelijke voorsprong voor de laatste 2,5km lopen.

Helaas beschikte ik zelf niet over een turbo zodat ik direct de rol moest lossen bij Jurgen en Benny. Pieter beet wat harder op zijn tanden en liep tot bij hen, maar TriGt kwam al vrij snel tot bij mij en ik zag machteloos toe hoe ze het gaatje helemaal dichtliepen en erover gingen.

Uiteindelijk strandde TDW op 13" van goud, zelf kwam ik als 4de TDWer met enkele tientallen meters achterstand nog wat later toe.

Met zo'n resultaat heb je altijd gemengde gevoelens, je wint geen zilver maar verliest goud. Veel moeten we ons echter niet verwijten, we zijn er allemaal vol voor gegaan. Met wat parcourskennis en andere wielen/banden (ik en Jurgen) hadden we gerust 30" sneller kunnen fietsen, nu was het soms zwemmen en knoeien in de bochten... maar zo zal TriGt ook wel probleempjes gekend hebben.

Persoonlijk ben ik wel redelijk tevreden van de wedstrijd, alleen wat teleurstelling dat ik niet bij machte was om in te pikken bij de passerende TriGt-ers om er nog een eindsprint van te maken.

Vooral nog een dikke merci aan Jurgen om ons op sleeptouw te hebben genomen, het scheelde meer dan een slok op een borrel !

Foto's via 3athlon.be

Duatlon Oostende : amai !

2008-04-12T18:09:00.002+01:00

Nu de marathonplannen in de koelkast zijn opgeborgen, is de tijd gekomen om opnieuw te focussen op enkele duatlons. In Oostende wou ik eens testen hoe het in feite stond met de conditie, aangezien ik zowel qua lopen (de blessure van 4 weken terug) als qua fietsen (heel weinig kilometers tot zo'n 3 weken geleden) niet goed wist wat te verwachten.

De voorbije weken werden gevuld met vooral rustige en korte duurlopen, één keer een intervaltraining op de piste, maar vooral een hoop fietskilometers, met de 280 (!) km van de Ronde van Vlaanderen als ultieme (en overdreven) training.

Geen absolute toppers à la Dereere of Coddens aan de start, maar wel bvb Roel Pauwels, enkele jaren geleden nog dicht bij de wereldtop en nu blijkbaar aan een comeback bezig na hartproblemen, en nog een berg bekenden, waaronder ploegmakkers Benny en Roel (De Smet).

Ondanks de felle tegenwind werd er zoals gebruikelijk fors gestart, maar na 500m viel het wat stil met daarna met bruuske versnellingen. Ik schoof op naar de top 3 en met rugwind kon ik Roel Pauwels in het vizier houden en terug aansluiten halfweg. De volgende strook tegenwind losten we elkaar af, maar na het keerpunt nam Roel stilaan een kleine voorsprong.

Zo zat ik toch kortbij in de wissel, en de anderen zaten ook niet ver (50m). Ik kwam onmiddellijk bij Roel en trok fors door. Roel werkte gelukkig goed mee en dat was nodig tegen de felle westenwind. Pas bij het keerpunt bij Raversijde keek ik naar de concurrentie : die was toch verder dan gevreesd !

We bleven goed samenwerken en onverwachts bleven we uitlopen op de rest : dat had ik absoluut niet durven hopen. Roel plaatste nog een felle demarrage in de laatste ronde maar ik kon hem direct bijbenen.

Samen de wissel in, waar Roel zich vergiste van ingang waardoor ik enkele seconden won, die ik weer verspeelde bij het wisselen. Roel had een gaatje van 10 meter en zoals ik verwachtte liep hij onmiddellijk uit. Bij het eerste keerpunt had ik 10" achterstand en halfweg 20". Vanaf dan bleef de kloof onveranderd 100 meter, en achter mij was het ploegmaat Benny die zoals vanouds bij de laatste loopproef zijn gezellen in de steek kon laten en naar plek 3 lopen.

Plaatsen 2, 3 en 8 (Roel de Smet) voor de club (TDW) : mooi zo !

Een hele opsteker dus, en blijkbaar rendeer ik toch beter wanneer de intensiteit van de trainingen vrij laag blijft.

Ik heb nog geen idee wat de volgende wedstrijd wordt : zal afhangen van de goesting van 't moment...

Zomeruur

2008-03-30T18:58:00.002+01:00

... nu de lente nog ! De blessure lijkt stilaan achter de rug. Ik heb de voorbije week voorzichtig hervat met een paar trage korte duurloopjes, en de al weinige last verminderde tijdens de week verder.

Zaterdag heb ik eens van het goede weer (nu ja, die keiharde wind !!) geprofiteerd, en een zeer lange fietstraining gedaan. Redelijk vlot volgehouden ondanks de weinige fietskilometers deze winter, dus wie weet rij ik volgend weekend wel de Ronde van Vlaanderen. Eerst zien of het weer niet te guur wordt.

Deze week is de eerste met het zomeruur, en nu kan ik eens denken aan enkele korte fietstrainingen 's avonds, en ondertussen rustig de looptrainingen opbouwen.

Ik wacht nog af hoe alles evolueert om te zien wanneer ik terug aan een wedstrijd meedoe.

... en ook geen marathon

2008-03-18T11:41:00.003+01:00

Zo, de sportarts is duidelijk : minstens een week niet lopen en dan rustig herbeginnen, met andere woorden geen snelheid of lange afstanden.

Linker adductoren inderdaad overrokken door een val + daarbij de loopbelasting zorgt voor overbelasting en ontsteking.

Soepel fietsen mag, en natuurlijk moet het lukken dat het deze week eerder winter dan lente is...

Ach, allemaal niet erg, die tweede marathon loop ik dan wel in het najaar !

Geen halve marathon...

2008-03-16T22:37:00.002+01:00

Spijtig genoeg heb ik verstek moeten laten gaan voor de Zwinstedenloop, waar de laatste serieuze test op het menu stond in functie van Rotterdam.

De pijn in de linker lies, vooral aanwezig sedert Oostende-Brugge, wil namelijk niet minderen, en leek zaterdag nog erger dan de dagen ervoor. 21km voluit lopen zou meer kwaad dan goed doen.

Ik had gedacht dat de pijn wel zou wegebben na een bezoek aan de kiné, maar blijkbaar vergt het herstel veel tijd. Ik vermoed dat dit nog een gevolg is van een stevige valpartij tijdens het skieën toen ik in een ongewilde spreidstand terechtkwam...

Komt de marathon nu ook in het gedrang ?

Dat wordt afwachten, want afhankelijk van hoe het herstel verloopt, intussen zal ik wat meer trachten te fietsen want daarbij is de hinder zeer beperkt. Wie weet zorgen een vijftal looploze dagen wel voor de oplossing...

Oostende-Brugge

2008-03-02T21:38:00.003+01:00

Oei, al een maand sedert ik hier nog iets gepost heb...

Wel, om kort samen te vatten : na de vorige wedstrijd heb ik een week van 90 en één van 70 km kunnen trainen (dit ging zelfs vrij vlot qua recup), daarna werd het ritme gebroken door een weekje skieën.

Of beter gezegd : leren skieën. Letterlijk met (veel) vallen en opstaan, maar naar het einde toe ging het al vrij vlot. Zeven dagen zon en sneeuw hebben deugd gedaan.

Na de terugreis, vorig weekend, was ik echter doodmoe en ook mijn onderstel had het zwaar te verduren gehad in de skibotten. Het liep nogal stroef maar woensdag ging het bij de intervaltraining al veel beter zodat ik wel redelijk veel vertrouwen had in de wedstrijd Oostende-Brugge. Goed gerust tijdens de laatste 3 dagen ( 8km gelopen slechts) en dan knallen met de wind in de rug.

De bezetting was nog sterker dan de vorige jaren, zo werd gezegd. Er werd inderdaad zeer heftig gestart, km 1 ging voor mij in 3'07 en dan liepen de eersten al 150 meter verder !

De opdracht is in feite simpel : gas geven en hopen dat het tempo niet (teveel) zakt. En zo liep ik in een klein groepje met de broers De Ketelaere. Na 10km (doorkomst in 32'30" !!) werd er wat versneld en geleidelijk aan moest ik passen. Ik voelde toch wat gebrek aan frisheid op dat moment, want ik liep op omslagpunt en moest dus in feite toch wat kunnen versnellen.

Op karakter dus de laatste 5km solo in, en ik kon dankzij een lange sprint nog net mijn plek behouden, 39e in 53'21" (nettotijd). Een goede 2' sneller dan vorig jaar, toen er een aardige zij- en tegenwind stond.

Eindelijk nog eens een PR, het moest er wel van komen want mijn beste prestatie in O-B dateerde uit 2001 toen ik 54'13 liep bij tegenwind en ijzige kou. Die prestatie is dus zeker nog hoger in te schatten als die van vandaag.

Als les in bescheidenheid : de Keniaanse winnaar was al 7'25 eerder over de aankomstlijn gevlogen (gemiddeld 21 km/u) !! Daar word je toch even stil van...

Over 2 weken staat de halve marathon te Sluis op het menu, in de tussentijd worden er weer kilometers gemaald want het wordt tijd om de lengte van de lange duurlopen over de 2u te krijgen.

Normaal gezien loop ik daarna geen wedstrijden meer, om op 13 april fris aan de start van de marathon te kunnen staan. Tenzij ik niet aan de roep van de Hazegrasloop (22 maart) kan weerstaan, zal afhangen van de trainingen...

Thuismatch

2008-02-03T21:07:00.000+01:00

De eerste wedstrijd van 2008 was een thuismatch, de corrida van 't sas. Veel schoon volk aan de start, en aan de resultaten te zien zijn er weinigen die deze winter stilgezeten hebben. Sommigen zijn er echt met rasse schreden op vooruit gegaan.

Zelf kan ik tevreden zijn met mijn 6de plaats. Ik startte voor mijn doen als een raket, maar werd toch los uit de voeten gelopen en liep 10de na 500m. Na een km schoof ik op naar plaats 7 op zo'n dikke 50 meter van de kopgroep en die kloof bleef de hele wedstrijd dan zowat dezelfde, op 't einde naderde ik zelfs nog een beetje. Bart Bleyaert was de enige die nog terugviel (duidelijk te snel gestart), zodat ik tevreden 6de werd in 19'41.

Stieperaere klopte verrassend Dereere in de spurt, al hoorde ik later dat Jurgen de hele week niet getraind had... Winnende tijd 19'03, met die achterstand kan ik leven want iedereen liep wel voluit.

Nu volgen een goede tien dagen met zoveel mogelijk loopkilometers, want daarna gaan we een week skieën. Dan nog een weekje heropbouw en daar is Oostende-Brugge al.

Op (loop)schema

2008-01-16T15:13:00.000+01:00

In deze wedstrijdloze periode valt er in feite niet veel te melden : iedereen weet dat het snel donker is, dat het hard waait of ijskoud is, en dat er niettemin getraind wordt...

De eerste 2 weken van dit jaar heb ik in elk geval mijn gewenste kilometers gelopen, telkens 72 km waaronder een wekelijkse lange duurloop van 26 resp. 29 kilometer. Conditioneel leverde dat niet het minste probleem op (zo haal ik zeker dezelfde tijden en hartslagen als begin november), maar de onderbenen protesteren na die 29 km (vorige zaterdag) zodat ik enkele dagen de loopschoenen aan de kant heb gelaten en al een eerste keer het zwembad ben moeten induiken om toch iets te trainen.

Fietsen blijft (helaas) beperkt tot 1x per week, maar het lopen heeft nu eenmaal de voorkeur tot en met de marathon.

Zo, hopelijk blijven ziektes en blessures uit, en dan zal het met de vorm langzaam maar zeker de goede kant uitgaan : met name dicht bij mijn beste loopvorm ooit. Of dat zal lukken... wordt vervolgd !

Winterduatlon Kleit

2007-12-30T18:42:00.000+01:00

2007 zit er bijna op. Op de valreep nog een duatlon meegepikt, net zoals vorig jaar toen ik nog wat Kasterleefrustraties van me moest afrijden.

Eigenlijk had ik hier niet echt zin in (vooral omdat ik verder rustig wil opbouwen), maar ik had Yannick (Mariannes zoon) enkele maanden geleden gezegd dat hij eens een winterduatlon moest proberen en zo had ik ons beiden ingeschreven.

Zonnig winderig weer en zowat dezelfde gezichten aan de start als vorig jaar, behalve natuurlijk de betreurde Benny, een minuut stilte voor de start was dan ook op zijn plaats.

Yannick startte samen met de dames en de andere -18 zo'n 3 minuten eerder. De start was niet overdreven snel maar ik had vandaag geen overdrive en startte meteen op het "normale" wedstrijdtempo. Dat was snel genoeg om na dik 2' van plaats 20 naar de top 3 te lopen. De duo's startten samen met ons, wat de wedstrijd wel wat vertekende.

Het lopen ging prima en bij de solo's wisselde ik op kop met zelfs 30" voor op de rest. Op de MTB ging het minder vlot : terwijl ik in feite kon profiteren van de duorijders, kon ik de snelsten niet volgen. Kris Steyaert en Benjamin VDVelde (vorig jaar ook net voor mij) haalden mij na 2/3 van de eerste ronde dan ook in, ik haakte nog een 3tal km aan, maar dan moest ik zo uit het wiel.

De tweede ronde ging dus solo verder en ik voelde dat mijn tempo zakte, maar toch werd ik niet meer bijgehaald. Plaats 3 was dus een feit dus de laatste loopproef (heel kort, zo'n 1600m) was een formaliteit, maar opnieuw bleek ik met voorsprong de snelste looptijd te hebben.

Conclusie, lopen : prima zoals verwacht, fietsen : nog werk aan, zoals verwacht... maar de loopvoorbereiding zal toch het belangrijkst blijven in functie van Rotterdam.

En Yannick ? Die deed het prima met de zege bij de -18-jarigen en zelfs een 9e plaats overall !! Hij heeft heel wat looppotentieel maar zal uiteraard blijven focussen op het wielrennen...

Zo, aan iedereen een prettig eindejaar en een gezond en sportief 2008 gewenst !

Eindejaarsloop Bredene

2007-12-15T17:45:00.000+01:00

4 weken na de marathon was het eens tijd voor een conditietest. Een thuismatch te Bredene dan nog, 12 km met wat duinenpaden en een stuk op het strand. Koud maar prachtig weer, de doortocht op het strand was schitterend mooi...

De 9 en de 12km startten tesamen. Het ontgaat mij trouwens waarom de organisatie 2 afstanden voorziet die niet eens veel van elkaar verschillen, de chaos aan de aankomst loog er nier om.

Bon, in de start kon ik aardig mee, blijkbaar is mijn basissnelheid best in orde. Ploegmaat Frederic (9km) en Steven Broucke (12km) liepen lichtjes uit, ik liep samen met bekenden Kristof Slabbinck en Dominique Verbeke, van kortbij gevolgd door een verbazende Lorenzo Coopman en Gino Denaet.

Bij het ingaan van de duinen was Broucke gaan vliegen en samen met Slabbinck kwam ik tot bij Frederic. Na een goede 6 km kreeg de 12km een extra lus voorgeschoteld : het strand op. Tot onze frustratie zakten we haast overal in het zand, ik heb veel gezigzagd maar vond zelden een wat harder stuk. Steven Broucke liep niet verder uit, en naar het einde toe haalden we hem in (hij vertelde achteraf dat hij niet wou riskeren om verkeerd te lopen...) en tot mijn grote verbazing kwam Gino Denaet aansluiten !

Gelukkig mochten we de terugweg aanvatten op de dijk richting Twins, en Broucke trok direct goed door. Ik kon hem volgen, de anderen moesten passen.

Bij binnenkomst van Bredene moest ik ook de rol lossen, en meter voor meter liep 'm weg. In de laatste kilometers veranderde er dus niets meer, maar ik kon mooi mijn tempo en hoge hartslag 175 vasthouden. Een extra boost zat er niet in.

Tweede plaats dus, op een tiental seconden van de verdiende winnaar. Gezien de eerder weinige en vooral rustige training van de vorige weken blijkt de vorm beter dan verwacht.

Morgen zondag rij ik rondjes in Kasterlee, om de beruchte HEL te volgen...

Plannen voor 2008

2007-12-04T14:35:00.000+01:00

Voila, de afbeelding zegt het allemaal : als eerste doel, deze marathon op 13 april 2008. Genoeg tijd dus om de belasting deze keer heel geleidelijk op te drijven, en dan weer af te bouwen...

De zomer staat dan weer in het teken van duatlon met Powerman Geel als zwaarste wedstrijd wellicht. En voor het najaar... da's nog veel te ver !

December : klemtoon op geleidelijke opbouw en vooral duurtraining en ook krachttraining. In januari moet het volume dan echt omhoog met duurlopen boven 25 km, en in februari ook de intensiteit met misschien een tweetal crossen. In maart moeten de puntjes op de i worden gezet, met een 10 mijl (Oostende-Brugge) en een halve marathon (Zwinstedenloop ?) als testwedstrijden, en ook de langste duurlopen.

Ik zal echter het fietsen zeker niet achterwege laten, want die trainingen verschaffen juist die extra uithoudingstroef die je toch nodig hebt bij een marathon. Daarenboven zie ik me niet tot de gevraagde +100 km-weken te komen en eerlijk gezegd lijkt me dat ook niet onoverkomelijk voor een goede prestatie.

Dat ik de Hel van Kasterlee dit jaar aan mij voorbij laat gaan, is een extra voordeel, de opbouw kan nu heel langzaam beginnen, terwijl ik vorig jaar rond deze periode in topvorm was en dat eind februari moest bekopen met een dipje...

In feite is de vorm nog goed ! Pas 10 dagen na de marathon (vorige woensdag) voor 't eerst gelopen, ademhaling OK maar toch snel vermoeide benen. Zondag met de Hermeslopers in 't bosje van De Haan, ik dacht dat dit een ontspannen zondagochtendloop zou zijn, maar integendeel was het een zeer pittige training (wat niet echt mijn bedoeling was) door de modder en de duinen. Na een moeizame start ging het echter vlot en ook de benen protesteerden niet meer, dus ik acht me wel klaar om stilaan wat meer regelmaat in de trainingen te brengen en bvb deze week te beginnen met een totaal van 40 km lopen.

Eerder rustig trainen, maar tussentijds de vorm eens testen : het moet kunnen, dus start ik wellicht in de einde/nieuwjaarslopen van Bredene (15 december) en Lombardsijde (5 januari).

Rusten...

2007-11-25T18:30:00.000+01:00

Eerst en vooral aan iedereen een bedankje voor de lovende woorden !

De voorbije week heb ik gerust, niet omdat ik moe was (ik voelde me integendeel fris) maar omdat ik half kreupel was. Geen enkele last aan hamstrings, kuiten, knieën of schenen (waar ik toch van verschiet), maar alle schade zat in de quadriceps, en hoe. Maandag kon ik amper stappen, dinsdag nog achterwaarts de trap af, enz. Zaterdagmorgen eens getest, maar na 1 km kalm lopen was er al te veel pijn. Vandaag gefietst en pas nu kan ik zeggen dat het leed geleden is en de spieren weer min of meer hersteld zijn. Al zal ik nog wel wat wachten om wat te lopen, woensdag misschien eens.

Ik vraag me soms af hoe mijn benen mij tot aan de meet hebben geholpen, vorige zondag. Soit, het is nu toch tijd om eens fysiek en mentaal rust te nemen, en al eens te kijken naar 2008.

Een voorjaarsmarathon zie ik nu wel zitten, vanaf mei dan duatlons, en wie weet in het najaar een volgende marathon ? Stilaan komt er wel een plannetje in mijn hoofd, en we zien wel hoe de duatlonkalender er zal uitzien.

Op www.marathonkasterlee.be staat er een kort filmpje over de marathon en uiteraard kom ik ook eventjes in beeld. Check it out, en tot later...

Marathon Kasterlee : debuteren en winnen !

2007-11-18T17:36:00.000+01:00

Inderdaad, gewonnen ! Maar het kostte enorm veel moeite en karakter... Mijn tijd : 2u42'15".

Vooraf was ik er niet echt gerust in, want een smerige buikgriep had mij woensdag geveld. Op slag 2 kilo lichter en een pak reserves kwijt. Ik voelde me vandaag weer goed, maar de weegschaal gaf toch ruim 1 kilo lichter aan dan normaal.

Het was koud maar zonnig in Kasterlee. Samen met 1000 anderen (300 op de marathon en meer dan 700 op de halve) weg om 10 uur. Ik keek naar niemand en startte behouden, hartslag 155 à 157. Paul Mertens, vernoemd als favoriet, nam direct voorsprong, en ook Frankie Leus liet ik lopen.

Ik behield gewoon mijn tempo van 3'38/km en zo haalde ik Leus bij na 4 km en Mertens na 8 km. Na 10 km kwam ik door in 36'38". Die eerste 10 km lagen er toen redelijk bij omdat de grond nog bevroren was.

Aan km 11 werden we dan het bos ingestuurd, en het er lag er echt vettig bij. Talloze keren wegschuiven, steeds corrigeren, een goede passage zoeken, soms zelfs over een struik springen om de modder te ontwijken...

Het bleef goed gaan, hartslag steeds zo'n 163 en rustige ademhaling, maar aan km 14/15 voelde ik al pijn opkomen in de beide quadriceps. Het tempo zakte natuurlijk sterk tijdens de modderpassages, maar dat was voor iedereen het geval.

Ik haalde geregeld nog een snelle starter van de halve marathon bij, enkel Loïc Hélin kwam tot bij mij, en liep in zijn laatste kilometers nog wat weg.

Doortocht halfweg in 1u18'25, nog niets geforceerd, maar wel al echt pijnlijke benen. Dit ging heel zwaar worden...

Paul Mertens volgde op 50", niet bepaald een geruststellende voorsprong. Al van bij het begin van de tweede (en laatste) ronde moest ik op de tanden beginnen bijten om het tempo hoog te houden door de pijnsignalen van de benen te negeren.

Tot km 26 bleef ik 3'40/km lopen, en de kloof op Mertens groeide, dat kon ik zien in de uitgestrekte velden. De veldwegen lagen er nu vettig bij, zodat ik veel in het hobbelige gras moest lopen om niet steeds weg te glijden.

De volgende vlakke kilometers gingen nog aan 3'50/km, het werd stilaan zwaarder, ondanks de mooi op niveau blijvende hartslag. 30 km doorkomst in 1u51'48".

Maar dan kwam de hel... Met intussen haast verkrampende benen het modderbad in, ik moest zwaar op de tanden bijten en het tempo daalde tot boven de 4'/km. Enkel op de goedlopende stukken kon ik een mooi tempo maken, maar bergop en vooral bergaf was het enerzijds zwoegen en anderzijds de pijn verbijten. De sterkste afdaling moest ik zelfs bijna wandelend naar beneden omdat de slagen op de bovenbenen niet te harden waren.

Intussen begon Mertens te naderen, maar ik weigerde het hoofd te laten hangen : op de makkelijke stukken trok ik het tempo zo hoog mogelijk op, op de moeilijke probeerde ik de schade te beperken.

Doordat Marianne mij geregeld een drinkbus aangaf had ik geen tekort aan energie, alhoewel het naar het einde toe toch stevig bijtanken was. Maar de tank bleef voldoende gevuld, hartslag 163 tot aan de meet.

Pas in de laatste kilometer (4'10" en 1 miljoen naalden in de benen) was ik er gerust in toen Mertens nog op dik 200 meter bleek te zitten. Met gebalde vuist over de finish, opgelucht dat ik er was geraakt.

In de tweede ronde heb ik dus nog heel wat verval gekend (1u23'50) maar ik was al blij dat ik er zonder echte inzinking was geraakt, en de zege had kunnen veilig stellen.

Wel, 100% resultaat ondanks een korte/magere voorbereiding en die buikgriep, een goede start als marathonloper, want dit smaakt naar meer...

Bedankt aan iedereen voor de aanmoedigingen en de tips !

Halve marathon Deinze-Aalter

2007-11-11T19:57:00.000+01:00

Vandaag stond dus deze halve marathon op het herfstmenu. De voorbije week stond in het teken van de recuperatie, met complete rustdagen op maandag, donderdag en zaterdag. Dinsdag 8 km heel rustig, de benen waren echt wel kapot na de 33 km van vorige zondag. Woensdag nog eens het zwembad opgezocht, en vrijdagavond toch 14 km gelopen om niet helemaal vast te roesten.

Een blik op de deelnemerslijst leerde mij dat Bart Bleyaert de te kloppen man zou zijn. Maar ook de wind was vandaag een fameuze tegenstander. Noordwestenwind, en dat bij een parcours dat eerst 15 km naar het noorden gaat, en dan 6 km naar het westen... Gelukkig bleef het droog tijdens de wedstrijd.

Een ruime kopgroep liep de eerste kilometers aan zo'n 3'33/km maar ik was toch ongedurig en versnelde 2 keer fors na nog geen 5 km, met als resultaat dat ik samen met Bleyaert verder kon. We losten goed af en liepen in eerste instantie nauwelijks uit op de achtervolgers, misschien 50 meter na 10 km. Dit was allemaal met wat reserve, ideaal dus, maar ook logisch omdat fors kopwerk niet veel uithaalde bij zo'n harde tegenwind. Sommige kilometers gingen in 3'42, andere dan weer in 3'32.

Daarna begonnen we elkaar wat te testen en na 12 km versnelde ik redelijk fors, Bleyaert liet eerst een gaatje maar kwam dan toch makkelijk terug. Na 15 km moesten we de brug over het Schipdonkkanaal over, en Bleyaert nam 10 meter maar ik kon redelijk makkelijk terug aansluiten.

Een kilometer verder kwamen we dan écht in de wind te lopen : nu zat de wind rechts op kop, recht van over het water, zonder beschutting. Bleyaert zette zich helemaal links en versnelde, ik moest hem meter voor meter laten gaan.

Die laatste 5 km werd het dan ook wel afzien : ondanks een zowat maximale inspanning daalden mijn kilometertijden van 3'28 over 3'38 naar 3'49, amai wat een tegenwind ! Gelukkig kwam er dan een dikke kilometer met rugwind, maar Bleyaert inhalen zat er hoegenaamd niet in, hij liep steeds verder weg en eindigde verdiend als winnaar in 1u15'18".

Na 1u16'02 zat het er ook voor mij op, 'k was content dat ik er was !

Ik kan tevreden zijn, de eerste 15 km gingen heel vlot, de hartslag niet in 't rood. De laatste 6 km waren daarentegen lastig, zeker als je je concurrent zo ziet weglopen...

Voila, nu mogen de benen het rustig aan doen tijdens de week, en hopelijk willen ze volgende zondag "vlot" 42 km lopen.

Hier vind je nog een link van mijn gps : http://trail.motionbased.com/trail/activity/4402375 Wel eigenaardig dat op deze link 21.5 km aangegeven wordt, terwijl er toch wel degelijk 21.29 werd aangegeven op het display. Op die link kun je vanalles aanklikken en zelfs het parcours zien via satellietbeelden...

Trainingsupdate

2007-11-05T14:49:00.000+01:00

Nog 2 weken te gaan, en de zwaarste arbeid zit er intussen op. De voorbije week heeft alvast enkele persoonlijke trainingsrecords opgeleverd.

Zo heb ik (op 4 trainingen nota bene) op één week 86 km afgemaald. Een opwarmertje of rustweek voor de echte marathonloper, voor mij dus zowat het dubbele van een doorsnee week. Tevens mijn langste looptraining ooit gedaan, namelijk 33 km.

De 4 trainingen waren trouwens niet van de poes. Junkkilometers probeer ik te vermijden, dus elke training moet zijn nut hebben !

Voor de geïnteresseerden overloop ik de voorbije week eens :

Maandag : 55' aquajoggen

Dinsdag : 5x 3250m aan hf 160-165 met 1'30 pauze, zware kost !

Woensdag : 17km met daarin 5 intervallen (1000-1500-2000-1500-1000) aan 3'40/km

Donderdag : rustige groepsrit op de koersfiets 2u45

Vrijdag : 14 km waarvan 10 km in 36', dit kostte (heel) veel moeite, de trainingen begonnen door te wegen.

Zaterdag : rustdag om wat te bekomen !

Zondag : 33 km waarvan de laatste 5 km aan hf 160-165. Oef...

Zowat alle kilometers heb ik off road gelopen om de benen te sparen, en blijkbaar ben ik blessurevrij door deze week geraakt, al was het met moeite en mits regelmatige ijskoeling van de scheenbenen.

Uiteraard zit de vermoeidheid in het lijf, en de trainingen begonnen moeizamer te gaan, maar de weg naar de supercompensatie kan beginnen. Halfweg deze week nog eens 6x 1000m doen, maar voor 't overige 3 rustdagen en nog 2 korte duurloopjes. Op die manier kan ik zondag uitgerust aan de halve marathon Deinze-Aalter beginnen. Die moet dan de ultieme prikkel worden om er helemaal te staan op 18 november. Veel rust in de laatste week, om genoeg energie te hebben voor de 42,195 km.

Veel lopers vragen naar mijn ambities. Uiteraard ga ik naar de marathon met een zekere ambitie, maar vooral met het besef dat er bij de eerste keer wel wat kan mislopen. Veel zal ook afhangen van het weer en de vorm van de dag. Wat het ook wordt, ik zal al blij zijn dat ik dan toch eens een marathon heb gelopen. En nu duimen dat verkoudheden en griepjes op afstand blijven...

Marathontraining

2007-10-27T12:07:00.000+01:00

Hoe pak je nu een marathon aan, als je pas 4 weken de tijd neemt om je specifiek voor te bereiden ?

Een eerste en logisch antwoord kan luiden : niet. Inderdaad, als je je beperkte tot looptrainingen en -wedstrijden tot 15 km, is de basis wellicht te smal. Als duatleet heb ik altijd gedacht dat de zaken anders liggen. Tenslotte zijn wij zware inspanningen van 1 tot 3 uur "gewoon", en om die aan te kunnen wordt er soms 4 à 5 uur op de fiets getraind. Lange trainingen zijn een duatleet of triatleet dan ook niet vreemd.

De voorbije week heb ik trouwens ontdekt dat 2 triatleten dezelfde redenering maakten, en onlangs hun debuut op de marathon maakten. Karel Pardaens - www.karelpardaens.be - , de rosse raket, ging voor een tijd onder 2u30 in Amsterdam, maar omwille van spierkrampen moest hij tevreden zijn met 2u50 na een doortocht halfweg in 1u14'. Nog een andere wou ruim onder 3 uur, doch moest het stellen met haast 10' meer.

Eén zaak is duidelijk : er kan veel misgaan in een marathon, en bij vele bloggers zie ik ook dat ze halfweg perfect op schema zitten, maar dat hun verhoopte eindtijd toch grandioos de mist ingaat tijdens de laatste kilometers, ondanks mooie en lange voorbereidende trainingen.

De uitdaging om het in een debuutmarathon goed te doen, is dan ook groot. Al rest er mij weinig tijd, ik zal hem nuttig besteden.

2 zaken lijken mij essentieel : vooreerst de lange trage duurloop, anderzijds ook tempolopen of herhalingen op marathontempo. Het schema dat ik uitwerkte heb ik nu een dikke week kunnen uitvoeren, en ik voel dat mijn lichaam de trainingen goed verteert, al spartelen de scheenbenen wat tegen.

Ik overloop de voorbije 10 dagen eens :

maandag 15 oktober : rust
dinsdag : 9 km rustig 38'
woensdag : 9 km rustig (nog altijd wat spierpijn van het weekend ervoor)
donderdag : 40' aquajoggen met intervallen
vrijdag : 11,5 km rustig 47'
zaterdag : 's morgens 2u30' MTB, eerder rustig
' s namiddags : wedstrijd bosje 10 km in 35'45" en 5 km rustig
zondag : 19 km zeer rustig in 1u26'

maandag 22 oktober : rust
dinsdag : 15 km in 1u : 20' aan hf 130, 20' aan hf 140 en 20' aan hf 150
woensdag : 18,5 km : 6x 1640m aan tempo 3'28/km (hf 162) met 2' rust ertussen
donderdag : 45' aquajoggen
vrijdag : 13 km vlotte duurloop in 50' (hf 150)
zaterdag : 27 km lange duurloop in 2 uur (hf 135)

Planning : morgen rustige fietstraining 2u30, maandag aquajoggen.

Pas vandaag dus de eerste lange duurloop, bedoeling is om er volgende week nog een serieuze klets bij te doen. Het aquajoggen is nuttig om blessures op afstand te houden, daarnaast ben ik ervan overtuigd dat bepaalde spieren intensiever worden getraind door de weerstand van het water.

Door de trainen met doorgaans lage intensiteit kan ik blijkbaar meer kilometers aan (blessurematig bedoel ik), de fysieke recuperatie gaat daarnaast ook veel vlotter. Het gaat in elk geval een stuk vlotter dan bij een gecombineerde training lopen/fietsen. Misschien is dit omdat het totaal aantal trainingsuren toch lager ligt.

Volgende week wordt dus de zwaarste week, met 4x 3250m aan stevig tempo en een lange duurtrainingen van +30 km.

De week erna bouw ik al serieus af, om op zondag 11.11 een halve marathon te lopen als laatste stevige prikkel. Ik weet dat ik daar snel van recupereer, zeker wanneer ik niet voluit ga, wat ik dan ook niet van plan ben. Dan nog een laatste superrustige week, en we zullen wel zien wat het dan in de wedstrijd wordt...

Massaloop De Olifant

2007-10-22T10:43:00.000+01:00

Gezien de beslissing om een marathon te lopen, door sommigen als waanzin bestempeld omwille van de korte voorbereiding, doch door de meesten enthousiast onthaald, waren de weekendplannen wat aangepast.

Geen toertocht op en rond de Koppenberg op zaterdag, wel 's morgens een mooie tocht door de plaatselijke duinen en bossen gedaan. Zo zat er 's namiddags nog wat jus in de benen voor de afsluiter van het Oostends Loopcriterium.

Prachtig rustig herfstweer, nu je het zegt in feite ideaal weer voor een marathon...

Ik heb de wedstrijd gelopen met als doel op de intensiteit van een marathon te lopen. Afgaande op tabellen allerhande, kan je immers theoretisch berekenen wat je marathontijd kan zijn.

De test was alvast zeer positief, want het gelopen tempo ging gedurende de 10 km moeiteloos. Dat het na 30 km niet meer zo vlot zal gaan, wil ik gerust geloven, zeker gelet op het parcours...

Ik wil echter vooral de fout niet maken om te snel te starten. Als ik terugdenk aan de halve marathon van Kasterlee van vorig jaar, en de demarrages van de samen met mij gestarte marathonlopers (alsof het een 10 km wedstrijd was...), wel, zo ga ik het niet aanpakken. Gewoon op tempo starten en hopen dat het kan worden volgehouden tot aan de meet.

Nu, we zijn er nog niet : er moeten nog vele kilometers getraind worden, en de blessures loeren om de hoek...

Een marathon !?

2007-10-18T17:24:00.000+01:00

Al lange jaren wil ik eens een marathon uitlopen, maar om diverse redenen - niet in het minst mijn blessuregevoeligheid - is dat er nog nooit van gekomen.

Sedert ik vorig jaar in november de halve marathon van Kasterlee liep (tegelijkertijd met de atleten van de marathon), speelde ik met het vage idee om daar eens de marathon te lopen.

Pas gisteren heb ik voor mezelf beslist om het er daar dan effectief maar eens op te wagen ! Ik bleef maar besluiteloos of ik nu zou focussen op een duatlon in Nederland op 11 november, of dus de marathon van Kasterlee op 18 november, over exact één maand dus. Dat betekent uiteraard loop- én fietstrainingen.

Nu, ik heb al veel duatlons gedaan en dus heb ik bij mezelf gezegd : komaan, doe maar eens die marathon !

Nu weet ik ook wel dat ik geen tijd meer heb voor een specifieke en ideale voorbereiding, maar enerzijds heb ik de laatste weken toch behoorlijk getraind (tot 20km duurloop) en anderzijds trek ik uiteraard niet met de scherpste ambities naar een debuutwedstrijd (Kasterlee is trouwens een vrij zwaar parcours, waar dus geen PR's moeten worden verwacht, maar ik zal er dus sowieso eentje zetten ginds). Info : http://www.marathonkasterlee.be/algemeen.htm

Niettemin wil ik toch goed presteren, en dus verzamel ik her en der looptips voor de marathon, zie ik hoe anderen goed of slecht presteren met deze of gene voorbereiding...

Soit, ik zal een tandje moeten bijsteken gedurende de komende 3 weken, om dan nog een goede week te kunnen afbouwen. Ik ben nu al benieuwd wat dat gaat geven op 18 november, en met de opgedane ervaring kan ik dan in 2008 misschien wel eens een grondige marathonvoorbereiding doen.

Het draait goed

2007-10-14T18:46:00.000+01:00

Verbazend goed zelfs, en dan vooral de recuperatie, die het 2 maand geleden volledig liet afweten. De vrij rustige maand september heeft dus duidelijk deugd gedaan.

Het lopen gaat echt vlot, en deze keer geen last van al te pijnlijke scheenbenen na een week van 50 km en eentje van 55 km.

Op de fiets is er ook opnieuw progressie, want de kracht was wat weggeëbd na het weinige fietsen in september. Door af en toe eens onder de middag een uurtje te rijden blijft de souplesse in de benen. De kracht en intensiteit wordt als vanzelf op de MTB getraind, bvb vorige zaterdag tijdens een toertocht waar ook de Kluisberg werd aangedaan en waar ik toch ondervond dat er nog werk aan de winkel is, maar het lijkt elke training wel beter te gaan...

Ik blijf voorzichtig, niet overdrijven is de boodschap en dus wordt de komende week wat meer rust ingebouwd.

De herfst kan beginnen

2007-10-03T15:30:00.000+01:00

Misschien een vreemde titel, maar de herfst luidt elk jaar andere trainingen in. Het wordt weer vroeg donker en dan moet de voltijds werkende mens zich wat aanpassen door onder de middag te gaan lopen of zelfs eens fietsen.

Wat heeft de zomer van 2007 eigenlijk gebracht ? Een mooie vakantie, slechts één (tegenvallende) duatlon (Powerman Geel) en moeizame recuperatie in augustus, gevolgd door een septembermaand met (heel) veel rustdagen en net daardoor de terugkeer van het goede gevoel, met prima prestaties in de 3 laatste loopwedstrijden.

Ik heb mij de laatste weken wat herbrond wat de looptrainingen betreft. Na het lezen van nogal wat vakliteratuur heb ik het plan opgevat om wat meer variatie in mijn looptrainingen en -snelheden te steken.

Ik liep in mijn duurtrainingen namelijk altijd hetzelfde tempo (4' à 4'10/km). Intussen heb ik er toch achter de rug aan 4'15/km, aan 4'30/km en een intensieve aan 3'40/km. Maandag dan toch eens aan 4'/km, wel met één snelle kilometer ertussen. Deze middag fartlek gedaan, en mezelf niet gespaard qua recuperatie (8,2km op 30' met snelle stukken van 45" à 3'). Wel telkens een rustdag ertussen, en op die manier kunnen mijn benen volgen.

Al moet ik vanavond overslaan, de woensdagtrainingen in het Oostends bosje gaan ook opnieuw van start.

Wordt er dan eigenlijk nog gefietst ?? Wel, in september was het een mager beestje, ik denk dat ik 4 of 5 keer gefietst heb. Ik heb me echter net een nieuwe MTB aangeschaft (mijn oude hardtail werd bedankt na 10 jaar trouwe dienst) en daarmee ga ik toch elk weekend het bos of veld induiken. In oktober hoop ik toch minstens 2x per week te kunnen fietsen.

En waarom dan al die noeste trainingsarbeid in een traditionele recupmaand als oktober ?? Wel, gewoon omdat ik in deze periode van het jaar altijd graag train en me ook steeds goed voel.

Nog wedstrijden ? Wel, op mijn verjaardag dan nog, de loopwedstrijd van "De Olifant", maar dan wel eens voor de lol ('s morgens namelijk gaan MTB'en, tenzij het geen weer is om een hond door te jagen) in de buik van het peloton...

Koninginneloop Oostende

2007-09-24T11:05:00.000+01:00

Zaterdag 22 september stond de Koninginneloop op het menu. Een parcours dat voor 100% door het park en bos loopt, met gevarieerde ondergrond, best wat scherpe bochten en een enkele helling. Tevens het trainingsparcours van de plaatselijke atleten.

Met Jurgen Dereere aan de start was al op voorhand geweten wie de zege zou binnenhalen. Ik kon het starttempo al iets makkelijker aan dan op het Westerkwartier en bleef zo net achter Dominique Verbeke, terwijl Jurgen al zachtjes aan wegliep (eerste km in 3'12). In de eerste ronde ging het mij snel genoeg en ik moest soms een paar meter laten.

Kristof Slabbinck was er ook bij. In het begin van de tweede ronde voerde ik het tempo heel lichtjes op en Dominique moest een gaatje laten. Kristof naderde terug maar ik counterde met een extra versnelling waardoor hij opnieuw wat terrein verloor.

Niet zonder moeite kon ik dan gedurende de resterende kilometers de kloof uitbouwen tot een halve minuut. Jurgen was intussen naar een voorsprong van 2'45" gefladderd !!! Niettemin was ik tevreden met de gelopen tijd van 40'23".

Ik voel dat ik met wat zwaardere snelheidstrainingen nog beter moet kunnen, maar voorlopig blijf ik het relatief rustig aan doen, om dan in oktober de loopkilometers geleidelijk op te drijven. De voorbije week heb ik er toch ook 55 gelopen en zonder (overdreven) protest van de benen, ook de recuperatie na een wedstrijd gaat nu zoals het moet, zondag immers 3u30 gefietst met een goed gevoel, wel wat zere benen maar dat is logisch na de Koninginneloop.

Een zege, maar wat een trieste dag...

2007-09-14T22:24:00.000+01:00

Iedereen weet intussen wel hoe het de onfortuinlijke Benny Vansteelant is vergaan. Woorden schieten tekort, iedereen rouwt om zulk een tragisch verlies...

Ik kende Benny als oppervoorbeeld voor alle duatleten, steeds 100% begaan met zijn sport, een groot sporter maar ook een groot mens, altijd bereid voor een gesprek, geen vedettenallures...

Ik zal hem missen, hij was ook bij uitstek het baken waaraan ik mijn eigen (relatief) bescheiden prestaties afwoog, hij had niet voor niets de bijnaam unbeatable Benny. Een topconfrontatie zonder Benny zal in de komende jaren toch steeds "raar" aanvoelen.

Ik wens vooral Joeri veel sterkte om zich over dit verlies heen te zetten, en de voortrekkersrol van Benny over trachten te nemen.

Het waren dan ook deze gedachten die vrijdagavond in mijn hoofd spookten tijdens de loopwedstrijd in het Oostende westerkwartier. Ik moest en zou winnen om de zege te kunnen opdragen aan Benny.

In de eerste ronde moest ik Dominique Verbeke en Steven Broucke zo'n 50 meter laten gaan, maar ik hield wat over. In de 2de ronde liep ik het gat dicht en demarreerde bijna direct, en met succes. Ik kon verder uitlopen en met een kleine 100 meter voorsprong de wedstrijd winnen (9,15 km in 30'04").

Benny, mijn gedachten waren (en zijn) bij jou. Nog eens sterkte aan de naaste familie...

Prince in Londen

2007-09-12T07:42:00.000+01:00

Van zaterdag tot maandag waren we in Londen ! Dankzij Prince dan nog, die daar namelijk een rijtje van 21 concerten afwerkt, en waarvan Marianne een grote fan is.

Het optreden was trouwens zeer de moeite, en de playlist bij momenten verrassend. Zo speelde hij zelfs Best of you van de Foo Fighters !

Citytrips betekenen ook veel wandelen, flaneren, kijken, genieten... Londen is een zeer verscheiden stad waar je gerust enkele weekends mee kan vullen, we gaan ooit nog wel eens terug.

Nefast voor de vorm ? Wie zal het zeggen, dinsdagavond de eerste training sedert vrijdag, en het ging best goed, alleen de benen voelden wat stijf aan van het vele wandelen. Anderzijds gaat het nu een pak vlotter. Waar ik tot voor kort een training aan 4'10 à 4'15/km afwerkte aan heel lage hartslag en me moe voelde, gingen de 2 laatste trainingen (vrijdag en dinsdag) aan 3'55/km en als vanzelf... Dus inderdaad Koen, rusten is ook trainen !!

Dwars door de Nieuwe Koerswijk

2007-09-06T10:34:00.000+01:00

Gisteren dan toch bij de sportarts geraakt, want de recuperatie blijft moeizaam gaan. Binnenkort weten we hopelijk wat er aan scheelt op dit punt.

Niettemin is de remedie allicht gekend, met name het wat rustiger aan doen. Maandag en dinsdag waren dan ook 2 rustdagen, in de hoop tegen woensdagavond paraat te staan voor de loopwedstrijd.

Al voelde ik me de hele dag vrij moe, de adrenaline voor de wedstrijd gaf de toch de nodige vibes. Ik startte met het plan om sowieso mijn eigen tempo te lopen en zeker niet te forceren, de hele tijd aan of net onder het omslagpunt lopen dus.

In het deelnemersveld was ik in feite favoriet en tot mijn opluchting ging het vlot, ik kon zonder forceren of demarreren stilletjesaan uitlopen op Steve Lowyck, die wel echt sterk bezig is de laatste tijd, en de rest.

Na één ronde (11' rond) was mijn voorsprong nog zeer klein (15 meter ?) maar nadien werd de kloof blijkbaar groter (2de ronde in 11'15") zodat ik niet hoefde te forceren. Na 8km kreeg ik toch wat last van verkramping aan de ademhaling, maar gelukkig ging dit vrij snel over en liep ik de laatste kilometer zelfs nog in 3'15 om als eerste te eindigen in 33'36 voor (volgens mijn gps) 10 km rond.

Met die tijd ben ik best tevreden, de conditie op zich is niet zo veel minder als in mei/juni (zo'n 5"/km) en tegenover bvb Powerman Geel ging dit een stuk vlotter.

De vele rustdagen hebben dus eindelijk hun effect, en ik ga het zo houden voor de volgende weken : nu en dan eens lopen of een toerke rijden, afgewisseld met Dwars door het Westerkwartier en de Koninginneloop.

Kwakkelweekje...

2007-09-02T16:48:00.000+01:00

Echt veel valt er niet te melden deze week : na het Ardennenweekend was ik toch serieus versleten. Twee keer 40' gelopen, op 't gemak want het liep echt stroef... Met andere woorden, ook 3 rustdagen, dat overkomt me niet veel.

Zaterdag deed ik in Wetteren mee aan een wielerkoers met toch een redelijk goed deelnemersveld. Ik voelde me voor de start nog altijd moe en lui, maar eens in de wedstrijd ging het toch goed. Ik had vooral goede benen en nadat ik me had laten wegdrummen tot de laatste positie en vaststelde dat het peloton in 2 stukken was gescheurd, kon ik toch in één ruk naar peloton 1.

Nadien schoof ik verder door en reageerde telkens, zodat ik wat later automatisch in de kopgroep terechtkwam en veel kopbeurten deed.

Wat teveel, want de laatste 5 kilometer zat ik er door, helemaal verkrampt aan de milt en longen. Niettemin kon ik op mijn duatlontempo de aansluiting behouden tot voor de eindsprint. Zodoende eindigde ik laatste van de kopgroep, dus qua resultaat nog deftig voor iemand die niet koerst. Met een beetje interval- en sprinttraining op de fiets zou dit wel beter hebben gegaan, maar soit, dit was eenmalig.

Vandaag zondag was ik echter helemaal niet gerecupereerd (echt wel heel diep gegaan blijkbaar) zodat ik in Waardamme in de duatlon niks kon gaan uitrichten... Eens losgelopen en een record gevestigd van mijn traagste looptempo ooit.

Het algemene gevoel van de laatste 2 maanden is duidelijk : op en af, en als ik diep ben geweest, veel recuperatietijd nodig. Het wordt tijd voor wat extra rust en voor een check-up !

Ook wat herbronnen wat het najaar betreft, eens een echte rustperiode inlassen, of toch trainen voor een vroeg winterdoel ... ?

Koen Maris wint in Zofingen !

2007-08-28T12:45:00.000+01:00

In één woord : superprestatie ! Ploegmaat en trainingsmakker sedert bijna 10 jaar, en eindelijk heeft hij zijn grote doel bereikt door het duatlonequivalent van de Ironman Hawaii te winnen, de Powerman in het Zwitserse Zofingen.

Koen maakte er een spannende strijd van met de haast onklopbare Benny Vansteelant. Benny had doorgaans een kleine voorsprong, maar moest in het zicht van de finish Koen laten voorgaan ! Fysiek en mentaal heeft Koen allicht de wedstrijd van zijn leven gereden en gelopen. Ik ben er zowaar uitbundig blij van, al is het maar omdat ik goed besef hoeveel Koen doet en laat om zulke prestaties te kunnen leveren.

Tja, als we het op deze blog dan toch eens over mezelf mogen/moeten hebben : in het eerste deel van de week heb ik 3 duurlopen afgewerkt, opnieuw volgens het principe "rustig werken aan het goede gevoel", en inderdaad, stilaan kwam de souplesse erin, wat bewijst dat het niet altijd zinvol is om keihard te trainen. Ik heb in het verleden nog wel ondervonden dat ik soms heel goed presteer na een periode met enkel duurtrainingen. Vervelende bijkomstigheid was wel de hernieuwde pijn aan het scheenbeen... dus sedert donderdag niet meer gelopen.

Het voorbije weekend zat ik met de (schoon)familie in de Ardennen. Mooi weer, en dus toch 3 keer de koersfiets op. Ook daar viel het op dat ik dag na dag vlotter bergop reed. Geen lange trainingen, maar wel met de nodige intensiteit, op hellingen zoals de Stockeu, de Wanne, de Rosier...

Zo, veel lijn zit er in feite niet in de trainingen, deze zomer. Niettemin is de vorm nu opnieuw prima op de fiets. Het lopen zat vorige week duidelijk in de lift, benieuwd of ik deze week op dat elan verder kan gaan.

Tijdrit 18km Oostende

2007-08-19T19:01:00.000+01:00

De voorbije week kwam het goede gevoel langzaam maar zeker terug : alles aan rustige intensiteit gedaan en voila. Omdat ik bij het loslopen dinsdag duidelijke pijn voelde aan mijn scheenbeen rechts heb ik wijselijk beslist om deze week niet meer te lopen. Intussen is de pijn haast volledig weg maar ik zal het toch in de gaten moeten houden. Aquajogging ga ik wel trachten in te lassen, hoe saai dat ook is...

Vandaag zondag was er een tijdrit van bijna 18km, dan nog vlakbij thuis ! Eens iets anders, en een goede test van de conditie en de benen.

Ik was bang om mij op te blazen en startte niet overdreven hard. De wind waaide redelijk, maar zat vooral in de zij, lichtjes tegen in de heenrit. 2 rondes op 't menu, en achteraf blijk ik halfweg de 23e tussentijd neer te zetten met 12'30. Soepel draaiend op 52/16 en 15.

De tweede ronde draaide het even goed, zo kon ik nog wel een tijdje doorgaan. Pas op anderhalve kilometer voor de meet ging de ketting op de 14. Efkes diep gaan maar goed volgehouden tot op de meet. Na de aankomst vroeg ik mij af of ik niet beter wat eerder de gaskraan volledig had opengedraaid...

Uiteindelijk werd ik 12e en mijn tweede ronde ging in 12'20, en dus sneller dan de eerste, trouwens goed voor de 4e tijd in die tweede ronde !! Sterk geëindigd, en dat geeft altijd een goed gevoel...

Top 5 was 20" veraf, top 3 30". De eerste twee kwamen van een andere planeet... Winnaar Stefaan Kerkhof ken ik nog van vroeger in de duatlons, en ook toen was hij een sterke fietser, maar dat hij op zo'n korte afstand liefst 2'30 (= 5 km/u) sneller rijdt (en dus 2' sneller dan nr 3 in de uitslag), tja daar stel ik mij wel vragen bij. Zeker als je ziet dat tussen plaatsen 3 en 24 slechts 1 minuut verschil zit...

De uitslag vind je binnenkort wel op http://www.krnso.be/Tijdrit/Tijdrit.htm

Powerman Geel

2007-08-13T10:46:00.000+01:00

Mijn ietwat minder gevoel tijdens de voorbije week was gisteren tijdens de Powerman helaas nog steeds van de partij.

Ik beschikte gisteren enkel over een diesel, zonder turbo's.

Tijdens de eerste run zou ik sowieso niet forceren, en met een gemiddeld tempo van 3'29/km zat ik wel op schema, ware het niet dat ik daarmee toch een 20 seconden achterop hinkte bij ploegmaat Benny en Wim Lievens, kerels die ik doorgaans toch "moeiteloos" kan volgen in de eerste run.

Mede gezien de internationale bezetting wisselde in op stek 30. Op de fiets trok ik meteen serieus door omdat ik tot bij Benny en Wim wilde geraken. Ondanks een tempo van dik 40 km/u in de eerste 8 km kreeg ik ze zelfs niet in zicht ! Toen de Duitser Retzlaff en de Nederlander Van Rijswijck passeerden ging ik een paar kilometer mee, maar bij de doortocht na 15 km moest ik hen laten rijden, het ging mij een tikkeltje te snel. Nochtans ging mijn hartslag nooit boven de 170. Blijkbaar zat ik helemaal niet fris genoeg om eens een stukje in het rood te gaan. Hetzelfde gevoel als deze week op training dus, al zat er nochtans wel macht in de benen. Spijtig genoeg wel last van lage rugpijn, waardoor ik regelmatig eens moest rekken.

Het resultaat was wel dat we met 4 man overbleven, maar telkens ik van de kop kwam zakte het tempo serieus. Ik probeerde om er van weg te rijden maar telkens moest ik na 5 à 10 minuten toch inhouden, en ook dan ging ik niet in het rood. 2 minuten trager gefietst dan vorig jaar en de 30e fietstijd ...

Na de laatste wissel bleken mijn companen nog meer vermoeid dan ik, maar zelf kon ik moeilijk nog iemand remonteren want er was een kloof van haast 5 minuten gevallen op de groep voor ons, waar ze wel hadden kunnen aanhaken bij Retzlaff en co.

Die laatste 10 km waren zoals bij iedereen op karakter. Mijn hartslag bleef aanvankelijk zelfs steken op 155, terug wat verkramping helaas. Pas in de laatste kilometers leek ik op dreef te komen, maar ik schoof enkel wat plaatsen op omdat er nog een paar atleten, helemaal leeg allicht, moesten opgeven. De 20e looptijd was mijn deel.

Zodoende werd ik 23e, en tot mijn verrassing toch 8e Belg net als vorig jaar.

Ontgoocheld ben ik niet omdat ik weet en voel dat ik beter had gekund na een betere voorbereiding en een betere vorm van de dag.

Want met de jaren moet ik toch ondervinden dat het niet alle weken even vlot draait. Soms gaat het als vanzelf, zoals net na de vakantie, en soms moet ik de hele tijd forceren. Met de inspanningen van de voorbije 2 weken ben ik er wel van overtuigd dat de vorm binnenkort weer top zal zijn, we zien dan wel waar we die nog eens kunnen tonen...

Dwars door Mariakerke

2007-08-11T17:10:00.000+01:00

De aanloop naar de Powerman van Geel ging niet over rozen. De recuperatie na de Sean Kelly was heel traag en alle intensieve stukken tijdens de trainingen voelden geforceerd aan.

Dinsdag in 't bosje 4x 1500m gedaan (3 keer rond de kleine lac), afgezien. Woensdagavond mee met de snelle mannen van Douchy, op de fiets dus. Tot mijn "schande" 2x moeten afhaken, het tempo lag geweldig hoog en er zat nikske macht in de benen. 1 keer gelukkig een hoekje kunnen afsnijden, maar 15km verder was ik er weer af, we reden al 48 km/u en er werd nog eens versneld, de beentjes konden niet volgen...

Niet goed voor de moral ! Donderdag rust en vrijdag Dwars door Mariakerke. Veel bekende gezichten en met het plan om niet te forceren.

Naar mijn doen dus (heel) rustig gestart en dan beginnen opschuiven omdat velen hun snelle aanvangstempo niet volhielden. Veel verbaasde gezichten bij 't passeren en hier en daar de bekenden aangemoedigd (oa Clint en Lorenzo, toch beter iets trager starten allebei !). In feite heel plezant om zonder afzien te lopen...

Na 7km zag ik enkel in de verte nog een groepje, dan maar beslist om er nog naartoe proberen te raken. De gaskraan dus wat meer open gedraaid, met de slotkilometer in zicht was de kloof nog redelijk groot, dus maar alle registers opengetrokken waardoor ik bij oa Sonny Matton kwam op 500m van de meet. Eerlijk gezegd, de inspanning van de laatste kilometer deed serieus pijn, waardoor het goede gevoel wat achterwege bleef. Aankomst in 34'28 of zoiets, klassering mij niet duidelijk ergens plaats 25 denk ik, dus toch wel "genoeg" punten in mijn categorie allicht om een mogelijke eindzege in het Lopcriterium niet weg te gooien. Dominique Verbeke blijft echter steeds van de partij zijn, zodat ik toch ook aan mijn 12 wedstrijden moet raken, vandaar mijn deelname want de strandloop doe ik niet mee.

Ik ben eens benieuwd voor morgen, hopelijk willen adem en benen mee !

Trainen voor de Powerman

2007-08-06T13:55:00.000+01:00

Na maandenlang wedstrijden en daarna verlof, heb ik nog eens een ouderwetse trainingsweek achter de rug, wat meer volume dus, maar in feite niks spectaculairs, met name een tiental uur... er zijn er die dat op 3 dagen afhaspelen.

Iets te weinig gelopen naar mijn zin (dinsdag 14 km met wat snelheid, maar voor 't overige slechts wat losgelopen), maar wel goed gefietst met redelijk wat intensiteit.

Dat was vooral het geval tijdens de 130 km lange Sean Kelly Classic in de Ardennen. Door het hoge niveau van mijn fietskompanen (bedankt jongens !!), Koen Maris op kop, was het een zware training ! Het licht ging zelfs uit na amper 70 km, maar door wat te eten kwam ik er terug door, al was het beste er toch af na zo'n 115 km. Vorig jaar ging het toch vlotter. Beter een matige repetitie en volgende zondag een goede wedstrijd dan omgekeerd, zullen we maar zeggen !

Intussen zijn de beentjes nog altijd aan het herstellen van de Sean Kelly, maar morgen staat er nog een laatste stevige looptraining op het menu, en woensdag hopelijk nog wat snelheid opdoen op de fiets.

Vrijdagavond loop ik wellicht als training, zeker niet te rap dus, toch de stratenloop Dwars door Mariakerke-Raversijde, kwestie van mijn leidende positie in het loopcriterium niet zomaar weg te gooien...

Met nog wat rustdagen ertussen zou het met de frisheid voor de Powerman te Geel (www.powerman.be ) wel snor moeten zitten.

We will see...

De 10 mijl van Wenduine

2007-07-29T18:51:00.000+01:00

De vakantie was zalig ! Wat de sportieve kant ervan betreft zijn we toch geregeld gaan fietsen, als toeristen weilswaar met obligate terrasjes enzovoort. Grote afstanden of zware inspanningen waren er niet, daarvoor was het gewoon veel te heet. Behalve dan de laatste dag, dan heb ik de Mont Ventoux nog eens "bestormd" en die conditietest viel goed mee.

Ik had wel geen zin om te lopen, dus had ik bij terugkomst in België toch 14 dagen zonder looptraining. Uiteraard geen ING Run zonder training, maar de vrijdag erop (27 juli) was er in Wenduine een 10 mijl, dat moest wel lukken.

Zaterdag, maandag en dinsdag 4, 9 en 5 km gelopen, en dan lijkt 16 km wel veel, maar ik vatte de wedstrijd op als training.

Ook ploegmakker Benny Coopmans, met wie ik ook een fietstraining deed, stond aan de start. Ik was verrast door de start en verloor heel veel plaatsen. Ik had me voorgenomen om "rustig" te starten. Om wat plaats goed te maken moest ik echter enkele keren door stroken los zand, en eens op de kustbaan liep ik zo'n 30 meter achter de grote kopgroep. Gelukkig trokken ze nog niet door en kon ik het gaatje geleidelijk dichtlopen.

Het ging dus veel beter dan ik had gedacht ! Wat verder trokken de sterkste 4 er vanonder en versnipperde de hele groep. Na de doortocht in De Haan kwam ik samen met Benny, Dominique Verbeke en Christophe De Grande op plaatsen 8 t.e.m. 11. Aan mijn adem voelde ik dat ik nog een beetje overschot had en ongeveer half koers besloot ik te versnellen.

Ik liep geleidelijk aan weg en de achterstand op de man voor mij bleef gelijk. Christophe De Grande bleef wel redelijk dicht hangen.

Met nog 3 km te gaan kreeg ik het toch wat lastig aan het middenrif waardoor ik ietsje gas moest terugnemen. De Grande kwam terug aansluiten met nog 1 km te gaan. We losten elkaar nog eens af en naderden zelfs tot op 30 meter van Deruddere en nog een andere.

Een sprint of ultieme versnelling zat er niet in door de lichte verkramping aan de longen, en heel tevreden werd ik dus 9de. Blijkbaar ben ik maar iets van een 3"/km aan conditie verloren, dat belooft voor de komende weken.

Het bewijst ook dat rusten soms heilzamer is dan trainen !

SP Duatlon Kortrijk : opgave

2007-07-08T05:56:00.000+01:00

Opgave dus, en nochtans had ik er een goed oog in na een zeer rustige week.

Maar 's morgens bij het loslopen had ik al gevoeld dat mijn borstkas wat geklemd zat, al had ik toen nog niet voor ogen dat mijn ademproblemen uit 2006 opnieuw zouden opduiken.

Op een zwaar parcours werden we op gang geschoten voor 11km lopen. Aanvankelijk ging het zeer goed, maar na 3km blokkeerde ik toch en moest ik duidelijk vertragen, heel wat anders dan tijdens de voorbije loopwedstrijden, waar er minstens even snel werd gelopen.

Ik wisselde in 8e positie en na enkele km fietsen zag ik ploegmaats Benny en Pieter opduiken. Ondanks goede samenwerking kwamen er nog een drietal aansluiten en zelf haalden we 4 man bij die vooraan hadden moeten lossen.

Ik had in feite veel "poer" in de benen maar mijn adem werd nogal snel afgesneden bij een langere maximale inspanning. Ik voelde de bui al hangen en had een beklemd gevoel in de borstkas.

Bij de wissel voelde ik dat het "over" was, een déjà-vu van vele wedstrijden vorig jaar, vooral Halle en Kasterlee. Het was zinloos om verder te doen, daarvoor deed het teveel pijn. Opgave dus, nooit plezant, zeker niet als je dacht een mooie prestatie te kunnen neerzetten.

Niet getreurd, integendeel want het is nu tijd voor vakantie ! Dinsdag rijden we naar de Luberon (Provence) om daar wat van het leven te genieten...

Duatlon Bellem (Aalter)

2007-07-01T19:53:00.000+01:00

Zo, deze recreatieve duatlon is ook achter de rug. Het was een bewogen wedstrijd !

Ik voelde dat de Konterdamloop nog wat in m'n lijf zat, een enigszins loom gevoel en dus niet de scherpte om anderhalf uur diep te gaan.

Er werd toch vrij snel gestart voor 5,5 km en pas na 2 km kon ik opschuiven naar de 2e plaats, de jonge Waal Duvivier was er al snel vanonder gemuisd. Pas na de aankomst wist ik wie het was, en in de duatlon van Bastendorf hadden wij enkele kilometers samen gefietst.

Ik wisselde met Wim Lievens en Wout Moreel, in feite zoals ik verwacht had. Met drieën draaiden we goed rond, al sloeg Moreel geregeld een beurt over. Ik trok telkens goed door op de talrijke bruggen (in totaal 16x een brug over tijdens het fietsen) en na 5km hadden we Duvivier te pakken.

Enigszins tot onze verbazing was er halfweg koers bijna 20 man tot bij ons gekomen (!!), maar eens de kloof gedicht wou niemand nog initiatief nemen. Elke ontsnappingspoging bleek verloren moeite, zelf probeerde ik het ook enkele keren, maar er was altijd wel iemand die reageerde. Soms bleef het kilometers freewheelen...

Met een hele bende naar de wissel, en op dat moment miste ik de punch om helemaal vooraan te zitten. Ik liet me ook wat wegdrummen, en uiteindelijk verloor ik teveel tijd om goed te zijn. Zowat rond de 20e plaats begon ik te lopen, al had ik meer zin om te stoppen, met de motivatie onder nul want fris voelde ik me al helemaal niet meer.

Toch liep ik een aantal atleten voorbij en aan het keerpunt na 1,5km telde ik mezelf op de 10e plaats. Dat besef was dan ineens toch voldoende om de gaskraan open te draaien. In een mum van tijd liep ik nog een groepje van 6 voorbij, maar de top 3 was al veel te ver, met Duvivier die Lievens alsnog te grazen nam voor de zege, en Wout Moreel nog een 30tal meter voor mij. 4e dus.

Beetje gemengde gevoelens, maar aangezien de Konterdamloop blijkbaar nog wat in de kleren hing, mag ik wel tevreden zijn. Anderzijds wat spijt dat ik niet fris aan de start stond, want dan zat de zege er wel in.

Volgende week de SP in Kortrijk, en dat zal andere koek zijn met 11 + 7 km lopen !

Konterdamloop

2007-07-01T09:14:00.000+01:00

De Konterdamloop bracht qua uitslag een kopie van de wijkloop van de nieuwe stad. 2e op exact 30" van Stieperaere.

Het wedstrijdverloop was in feite saai. Er stond een heel sterke tegenwind in de eerste honderden meters en er werd niet gek gestart zodat ik spontaan de koppositie innam maar zonder forceren. Niemand nam over, tot Stieperaere na een goede kilometer fors versnelde. Ik reageerde onmiddellijk, maar metertje per half metertje moest ik de kloof laten. Zelfde scenario voor mijn achtervolgers.

De resterende 10km groeide de kloof voor en achter mij, maar ik bleef goed doorlopen, al was het maar voor de eer om niet teveel achterstand aan mijn broek te krijgen. Ook voelde ik mij deze keer echt fris en kon ik goed tegen de wind in beuken. Een gemiddelde tempo van 3'17/km in die wind zegt genoeg denk ik. Volgens mijn GPS 11,55 km in 37'58.

Gisteren, zaterdag, een rustdag, en omdat de benen precies wel goed aanvoelen vertrek ik straks naar Bellem voor een duatlon (6-38-3). 't Is al geleden van het BK op 19 mei, ik ben eens benieuwd wat het zal geven...

Foto's MTB

2007-06-27T11:38:00.000+01:00

Hier vinden jullie wat fotomateriaal van de MTBrace, dat geeft alvast een beeld van wat we voor de wielen geschoven kregen...

http://www.2manybikers.be/images/ctc/wetteren/race2/index.html

Lopen en mountainbiken

2007-06-25T11:06:00.000+01:00

Zaterdag stond de wijkloop van de zogenaamde Nieuwe Stad op het menu. Vorig jaar had ik deze wedstrijd gewonnen. Dit jaar was het parcours wat gewijzigd : het bestond voor de ene helft uit heel veel draaien en keren in de woonwijk, de andere helft van het parcours situeerde zich in het sportpark De Schorre met finse piste, een toertje rond de wielerpiste en zo terug richting aankomst.

Een stond een harde wind en er stond 13,5 km op het menu. Het werd dan ook een zware wedstrijd. Er werd dan ook kalm gestart, maar desondanks vielen er al gaten na enkele honderen meters. Patrick Devos had er zin in en liep wat uit, en Davy Stieperaere dichtte het kloofje. Zelf wou ik niet van in het begin forceren en dus bleef ik op zo'n 15 meter erachter lopen.

Na 2,5 km ging ik over Devos, die toen net Stieperaere had moeten laten gaan. De hele eerste ronde bleef ik zo op 15 à 20 meter hangen. In de tweede ronde werd het gaatje dan toch stilaan groter, maar ook achter mij viel er een grote kloof met Carlo Desaever.

In de derde ronde voelde ik mij ronduit moe en bij tegenwind had ik soms het gevoel van stil te staan. Blijkbaar stond ik dus toch niet echt fris aan de start.

Met de finish in zicht kon ik mij toch opladen om de laatste anderhalve kilometer nog wat dieper te gaan, met als resultaat een tweede plaats op exact een halve minuut van Stieperaere en 1'10 voor Desaever. Op die manier verstevig ik mijn leidende positie in het Oostends Loopcriterium.

Zondag moest er uit een heel ander vaatje getapt worden ! Met name MTB'en in het centrum van Wetteren, mijn thuisbasis en ook van mijn club Triatlon Duatlon Wetteren. Zie www.cityteamchallenge.be .

Een dikke zandstrook, een steile trap op en af, enkele kuitenbijters, en dat op een kletsnat wegdek. Samen met ploegmakker Pieter Bracke verdedigden we onze clubkleuren tegen 10 andere teams. Een magere opkomst dus !

Ik vond het in feite nog wel plezant, ondanks mijn gebrekkige techniek op de MTB (die trouwens 5 maand stof had staan vangen en pas zondagmorgen weer in actie kwam). Pieter reed helaas lek waardoor we redelijk wat tijd verloren, maar echt druk maakten we ons niet.

Ik nam in elk geval geen risico's, maar knalde goed door op de rechte en stijgende stukken. Jammer van het weer, want veel volk om te supporteren was er natuurlijk niet.

We eindigden 6e met 2 ronden minder dan de winnaars, eigenlijk valt dat nog goed mee. 't Is wel een mooie formule, die trouwens een spannende strijd om de zege opleverde.

Zo, vrijdag is het alweer de Konterdamloop, dus dan moet er niet teveel getraind meer worden in dit herfstweer...

Vuurtorenloop Jean Bart

2007-06-18T09:41:00.000+01:00

Vorige vrijdag stond de Oostendse Vuurtorenloop op mijn programma. Tot enkele uren voor de start twijfelde ik nog over mijn deelname. De reden hiervoor was de kniepijn die mij sedert een tweetal weken achtervolgt, en die er steeds erger op leek te worden, weliswaar enkel bij het lopen.

Nochtans, als je mijn trainingskilometers bekijkt zou het juist moeten beteren. Zo heb ik vorige week slechts twee keer 20' heel rustig gelopen. Daarom dat ik vermoed dat ook de fietstrainingen het herstel bemoeilijken (2 keer 70 km gefietst, duurtraining met slechts 20' goed doorrijden). Ook de week voor de pistemeeting had ik weinig gelopen, in feite enkel de intervaltraining op woensdag.

Het is zowat hetzelfde knieprobleem als dat waarmee ik sukkelde in 2002 en 2003. Hopelijk duurt het nu geen anderhalf jaar eer ik er van af ben...

Enfin, donderdagmorgen liep ik dus 20' los en ik raakte aanvankelijk haast niet vooruit. Vrijdag voelde ik zelfs last bij het stappen maar uiteindelijk besloot ik om toch maar te starten, in de hoop dat de pijn tijdens de wedstrijd zou wijken want het is vooral bij het begin van de training dat ik last heb, na enkele kilometers gaat het in feite beter.

Schoon volk aan de start, zoals ze zeggen, dus het beloofde een snelle wedstrijd te worden. De start ging in elk geval heel snel, en mijn gps vertelde mij dat we na 1km doorkwamen in 3'06 en na 2km in 6'13 !! Zowaar sneller dan vorige zondag op de piste...

Vandecasteele en Bleyaert bepaalden het tempo, Coussement en Van Peteghem volgden goed, maar ik moest geleidelijk toch een gaatje laten, terwijl andere atleten ook wat terugvielen. Zo ging ik de 2de van 3 ronden in met sterke beer Deruddere en met Hoppe. Van kniepijn geen sprake !!

Vooraan moest Van Peteghem lossen, en ongeveer halfkoers versnelde ik om het gat dicht te lopen. Hoppe moest lossen, maar Deruddere beet zich vast, al leek hij te sterven. Zijn hypernerveuze ademhaling is één van zijn sterke wapens, want die verstoort dan weer de ademhaling van zijn concurrenten. Je hebt namelijk onbewust de neiging om naar hetzelfde ritme te gaan, maar dat is uiteraard onmogelijk. Toen we Van Peteghem bijna te pakken kregen liet ik hem dus het gat dichtlopen want ik verslikte me haast in mijn eigen ademhaling.

Tot mijn verbazing "vergaten" ze om na het stuk langs de Spuikom rechts af te slaan (??) zodat ik zo'n 10 meter voorsprong kon nemen. Ze liepen het gat echter weer dicht en Van Peteghem had blijkbaar zijn tweede adem gevonden want de derde ronde was nog maar ingezet of hij demarreerde.

Ik liet eerst een gaatje en sprintte dan ook weg, in de hoop bij Van Peteghem te geraken en Deruddere kwijt te zijn. Ik kreeg het gaatje net niet dicht en omdat ik ietwat op adem moest komen kwam Deruddere voor de derde keer opnieuw aansluiten.

Eigenaardig genoeg namen Van Peteghem en Deruddere opnieuw de volgende bocht nogal ruim, zodat ik weer dichter kwam en Deruddere opnieuw kwijt was. Het was nog 2 km diep gaan en Van Peteghem liep nooit verder dan 25m weg.

Doordat Coussement door een blessure moest vertragen schoof ik nog een plaats op en eindigde ik 4de, net als vorig jaar, maar wel een kleine 20" sneller.

Sedert de wedstrijd zit ik met echt pijnlijke quadriceps. Ik kon tijdens de wedstrijd ook goed in het rood gaan, dus het zal wel aan de verzuring liggen. De kniepijn is er niet erger op geworden, ik zou zelfs zeggen dat het nu wat beter gaat. Afwachten maar, eerst de spieren goed laten herstellen en hopelijk kan ik deze week nog 1 of 2 kwaliteitstrainingen afwerken. Nog 3 weken knallen en dan is het tijd voor vakantie !

Beker van Vlaanderen Masters : 3000m

2007-06-11T09:42:00.000+01:00

De voorbije week heb ik mij rustig kunnen houden met 2 rustdagen, 2 rustige en eerder korte fietstrainingen, maar toch een intervaltraining op de piste op woensdag (10x 200m + 600m + 200m + 400m).

Op zondag mocht ik dan de kleuren van VS verdedigen op een afstand die voor mij ongewoon is in wedstrijdverband, nl. de 3000 meter. Ik voelde me best goed en hoopte in feite op een snelle start, waarbij ik dan toch mijn eigen tempo zou lopen en misschien diegenen die te snel waren gestart, op het einde zou kunnen remonteren...

Maar bij een interclub gaat het om de punten, en niet om de tijd. Ik startte zoals gewoonlijk niet te snel, maar niettemin liep ik na 50 meter al op kop, niet in minst tot mijn eigen verbazing.

Ik vond het aanvankelijk prima, ik kon mijn eigen tempo regelen en dus liep ik ontspannen op een tempo dat mij zou toelaten om toch nog mee te gaan mocht er licht versneld worden.

Ik verwachtte dat de besten (waaronder Patrick Grammens) wel zouden versnellen na bvb 1 of 2 km, maar er gebeurde gewoonweg NIETS... De beteren wilden niet overnemen, enkele anderen konden misschien niet ?

Vertragen was geen optie, want vooral mijn sprint is mijn zwak punt. Stevig tempo blijven lopen dan maar : km 1 in 3'08, km 2 in 3'10. Niettemin moesten er maar 4 atleten de rol lossen (zo bleek achteraf want omkijken deed ik niet) en dus gingen we met 8 de slotronde in.

Op 300m van de meet vlogen ze mij alle 7 voorbij. Ik kon ook nog een ferme sprint inzetten, maar tegenover mijn concurrenten mis ik héél veel basissnelheid. Toch kon ik er nog eentje terugpakken, en eindigde ik op de hielen van goede bekende Bernus Geerinckx in een tijd van 9'22.

Onze club kwam uiteindelijk 2 puntjes tekort om de club van Bernus (Looi) te kloppen voor de zege : voor Bernus eindigen was dus voldoende geweest voor de algemene clubzege, maar die redenering gaat naturlijk op voor alle proeven waar de zege niet door een clubmakker werd behaald...

Jammer van de laksheid van de andere atleten, maar zo gaat het nu eenmaal. Achteraf bekeken zou ik wellicht beter gescoord hebben op de 5000 meter, waar het tempo van bij de start hoog werd gehouden en iedereen verspreid liep.

De komende 3 weekends staat er telkens een wedstrijd van het Oostends Loopcriterium op het menu, en telkens kan ik van thuis uit al lopend naar de start, 't is ook daarom dat ik bvb de duatlon van Lelystad (zaterdag aanstaande) links laat liggen, gewoon geen zin om zo ver te rijden...

Tijd voor wat rust...

2007-06-04T11:08:00.000+01:00

... want de mot zit er een beetje in. Elke sporter kent het wel, de benen doen pijn, de recuperatie gaat wat minder, enz.

Het is ook niet te verwonderen, want na de loopwedstrijd op vrijdagavond, had ik de zaterdag erna 110 km gereden, en de zondag zelfs Tilff-Bastogne-Tilff (in de regen dan nog !). Na een vrij rustige week, dit weekend ook 105 + 130 km gefietst en de vrijdagavond een pittige looptraining.

Kortom, weer wat uithoudingsbasis gelegd maar blijkbaar toch wat teveel van het goede, dus doe ik het deze week wat rustiger aan. Komende zondag mag/moet ik me nog eens uitleven op de atletiekpiste voor (wellicht) een 3000 meter. En daarvoor zijn frisse benen wel een vereiste !

Winst in de stroppenloop

2007-05-26T08:22:00.000+01:00

Aangezien het vat na het BK niet af was, keek ik eens naar de loopkalender, ik had nog wel zin in één of andere stratenloop. Vrijdagavond was er de Stroppenloop in Gentbrugge, dus die kon ik makkelijk "meepikken" na het werk.

Ik stond in feite goed fris aan de start, na maandag en donderdag gerust te hebben, op dinsdag 9k gelopen en op woensdag 80k gefietst (in groep aan hoog tempo).

12k op het menu, maar de start was gelijktijdig voor de lopers die voor 3 en 6k kozen. Er werd dan ook als gekken gestart, maar ze vielen wel veel sneller stil dan in een duatlon :-) Na de eerste ronde van 3 k liep ik zo'n 10 meter achter 2 concurrenten van de 12k, Geert Goddeeris en Wim De Bois.

Ik haalde ze bij en toen een loper van de 6k versnelde ging ik mee in diens spoor. Mijn concurrenten dachten verkeerdelijk dat ik ook de 6k liep en pikten niet in : big mistake voor Goddeeris want die kon me allicht wel volgen.

Volgens de aanwijzingen van de begeleidende motard liep ik stilletjes aan verder uit, 50 meter halfweg en 100 meter na 9k bij het ingaan van de laatste ronde. De motard zei dan plots dat het gaatje nog 40 meter was (!), gelukkig had ik op mijn eigen tempo gelopen zodat ik nog kon versnellen tijdens de laatste anderhalve kilometer, tot mijn verbazing ging dat zelfs nog heel vlot, zalig is het dat het geen pijn doet om in 't rood te lopen.

Zonder die versnelling was ik eraan geweest, want Goddeeris finishte op amper 8". Een mooie overwinning dus, want die Goddeeris is beslist geen panenkoek.

Mijn gps gaf 11.8k aan in 38'49, goed voor 3'17/km. Uitslag : http://www.rcgent.be/wedstrijden2007/stroppenloop%202007.pdf

BK Duatlon te Hollain

2007-05-20T19:43:00.000+01:00

Op 19 mei ging het Belgisch kampioenschap door te Hollain/Antoing. Gezien de voorbije resultaten kwam ik voor een plaats in e top 10. De Belgische "wereld"top was immers aan de slag in het WK in Hongarije, Jurgen Dereere haalde daar trouwens de zilveren medaille binnen. Waar de organisatie het haalde om niet alleen van datum te veranderen maar dan ook nog eens de dag van het WK te kiezen, is wellicht voor weinigen duidelijk...

Soit, bij afwezigheid van de toppers zat een top 10 plaats er dus wel in. Topfavorieten Koen Maris en Kris Coddens zouden er een mooie strijd van maken, ware het niet dat Kris ziek was geweest en bijgevolg al vroeg in de wedstrijd moest opgeven.

Voor mezelf verliep de wedstrijd in feite heel voorspelbaar en ook wel zoals gehoopt : een pak meters verliezen in de eerste honderden meters, om dan geleidelijk op te schuiven en na 1 km mijn plaats in te nemen. Een eerste groepje van zo'n 6 man ging een stuk te snel, maar de eenlingen die daarachter liepen konden we nog inhalen op uitzondering van Jochen Neyrinck.

In mijn groepje was ik het vooral die het tempo aangaf, samen met Bart Verkaemer. Uiteindelijk wisselden we na 10km in 33' met een man of 6, waarbij ploegmaat Benny, de TTLers Beerens en De Vuyst, Bernus Geerinckx en de jonge Waal Choteau.

Na een goede wissel trok ik meteen goed door om eventuele ballast overboord te gooien, Benny was immers goed mee. Het bresje werd echter gedicht door Bart Verkaemer. Deze zou trouwens nog verschillende keren gaten dichtrijden en zo vooral de TTL'ers telkens terugbrengen. Zo ook op het eerste lange stuk vals plat, waar we Jochen Neyrinck bijhaalden.

U hoort het al, niemand slaagde erin om weg te rijden, en omdat de samenhorigheid niet ideaal was en ook het parcours met zijn vele bochtige passages zich niet leende tot vlot ronddraaien, konden we niet naderen op de groep voor ons, die voor plaats 2 reed achter Koen Maris, die was gaan vliegen van in de eerste fietskilometer !

Meer nog, op 4 km van de wissel bracht Sottiaux nog een vijftal anderen tot in ons spoor. Deze groep bleef dan samen en met een klein peloton doken we de wissel in. Opnieuw verloor ik bij de start wat terrein maar al snel begon ik op te schuiven en na 1,5km lopen liep ik (zoals later zou blijken) op plaats 9. Van onze groep liepen enkel Jochen Neyrinck en Frederik Devuyst (die heel snel had gewisseld) nog voor mij en op hen naderde ik niet.

Ik moest heel diep blijven gaan om mijn plek te behouden want Stijn Beerens bleef toch op zo'n 20 meter hangen, maar het lukte. Bijna haalde ik zelfs onverwachts nog de stilvallende Yeray Luxem in, het scheelde ook maar 20 meter...

Koen won uiteindelijk "makkelijk" voor de jonge Waalse triatleet D'Harveng en Johan Schoors. Daarna volgden Boulogne, Maetens, De Vuyst (eerste belofte), Neyrinck, Luxem, ikzelf, Beerens. Nog iets verder Lievens, Hermans en ploegmaat Benny, wiens motor deze keer niet in overdrive raakte, ondanks overschot tijdens de fietsproef.

Hiermee zit het duatlonvoorjaar er op, en ik kan terugblikken op constante prestaties op een behoorlijk niveau : 5e in Oostende, 4e in Geluwe en Ruddervoorde, 11e in Bastendorf (6e Belg) en 9e op het BK (8e Belg).

Debuut op de piste...

2007-05-14T10:26:00.000+01:00

Inderdaad, 37 jaar, al een goede 8 jaar aan 't lopen, waarvan toch enkele jaren bij Vlierzele Sportief, en nu pas een eerste maal op de piste. Ik werd opgetrommeld omdat de club blijkbaar geen alternatieven had...

Nu goed, toen ik de namen bij de start hoorde afroepen wist ik meteen dat het streefdoel zou zijn om niet laatste te eindigen : Tom Van Hooste, Stijn Van De Velde, Lander Van Droogenbroeck, ...

De eerste kilometer ging zoals gepland, niet te heftig gestart en doorkomst in 3'07 met toch al 2 man achter mij. Twee atleten liepen niet verder weg en na 1800m haalde ik hen in. Misschien had ik even moeten afwachten maar in al mijn enthousiasme ging ik erop en hoopte ik erover te gaan. Eentje moest inderdaad gaandeweg lossen maar de ander bleef (zuchtend ?) in mijn spoor.

In een sprint ben ik sowieso "gejost" dus dacht ik dat de enige taktiek was om zo hard mogelijk te blijven lopen. 9'37 na 3km, meer verval dan ik wou of hoopte. Het goede gevoel van de eerste 2km was ver weg intussen, blijkbaar had ik inderdaad geen al te beste dag, zo'n beetje het gevoel van de hele week trouwens.

De 4e kilometer moest ik wat inbinden, maar op 700m van 't einde kon ik opnieuw een serieuze tand bijsteken. Niettemin kreeg ik mijn tegenstander er niet af, dan maar sprinten vanaf de laatste 300m, maar hij kwam er zoals verwacht toch makkelijk over.

Tegenvallende tijd van zowat 16'10 : combinatie van het alleen lopen (de atleten voor ons waren een pak sneller) en een wat minder gevoel. In feite zowat het gevoel van de Sint-Jansloop, waar de eerste kms goed gingen, maar waar het daarna geweldig afzien was.

Ook nu stikkapot aan de meet : diep gegaan !

Deze week toch maar rustig trainen zodat het goede gevoel terugkomt. Enkel op woensdag de gebruikelijke intervaltraining, en dan zou alvast mijn lopen OK moeten zijn voor 't BK. Vorige week heel weinig gefietst maar ik denk niet dat ik op dat punt een terugval moet vrezen als ik nog een paar rustige trainingen inlas.

Duatlon Bastendorf (Lux)

2007-05-07T11:20:00.000+01:00

Met een 11de plaats (en 6de Belg) kan ik eindelijk eens tevreden terugblikken op een Luxemburgse duatlon. Want om de één of andere reden had ik nog nooit een goed gevoel overgehouden aan wedstrijden op Luxemburgse bodem...

We hebben er een leuk weekend van gemaakt door al op vrijdagavond naar Diekirch af te zakken. Met het vorige weekend in het achterhoofd (op zaterdag toen 150km gefietst) vond ik het geen probleem om met Marianne zo'n 3 uur te fietsen op zaterdag. Het wedstrijdparcours eens gereden en dan nog wat andere beklimmingen, jammer dat er aan zee zo geen parcoursen te vinden zijn...

Heel wat onbekende gezichten aan de start, maar veel deelnemers van mijn niveau, dus zou het knokken worden...

Bij het eerste lopen deed ik wat ik mezelf had ingeprent : meteen op eigen tempo lopen en zeker niet forceren. En het loonde, want vanaf de 2de van 5 ronden begon ik stelselmatig op te schuiven om na 32' te fiets op te springen, dik een minuut sneller dan vorig jaar, toen het wel een stuk warmer was.

Aangezien we meteen met een man of 5 bij elkaar kwamen te zitten, dacht ik dat het ideaal zou zijn om de vervelende strook vals plat en met tegenwind zonder al te veel energieverspilling door te komen. Helaas waren mijn 4 kompanen niet bijster sterk en toen ik bij de vierde aflossingsbeurt wat steviger overnam kon niemand mijn wiel houden. Solo verder dus...

Ondertussen waren de atleten voor ons (Nieuwkerk, Maetens en Neirynck hadden bij de wissel zo'n 30" bonus) natuurlijk verder uitgelopen en ik maakte me niet al te veel illusies om hen in te halen. Niettemin vlotte het heel goed op de klim en boven zag ik hen rijden. Toeschouwer Armand Vandersmissen klokte mij af op 40".

In de 2de ronde stond ik er alleen voor, al had ik toch wat steun van een onbekende belofte. Bij het begin van de derde ronde kwam de Fransman Rit aansluiten en samen zouden we de rest van de wedstrijd afwerken. We konden elkaar goed aflossen, ook op de klim.

Na de laatste wissel merkte ik wel dat een vrij grote groep met o.a. Wim Lievens toch nog vrij dicht was genaderd, maar ik voelde mij nog heel goed en wist dat ik stand zou houden. In eerste instantie kon ik wat uitlopen op de Fransman doch hij haalde mij in de laatste kilometer terug in en ik was niet bij machte hem bij te benen. Het leek wel alsof ik niet in overdrive kon gaan. Anderzijds was ik bij de aankomst quasi direct gerecupereerd en ook vandaag voel ik mij fris.

Resultaat : een elfde plaats met enkel sterke kerels voor mij en toch 6de Belg. Koen Maris won ondanks een valpartij, voor Coddens en Huub Maas.

http://www.triathlon.be/uitslagen/2007/view_uitslag.asp?wed_id=12

Duatlon Ruddervoorde

2007-04-30T11:23:00.000+01:00

Deel 1 : Aangezien ik een fietsarm weekend achter de rug had omwille van de Sint-Jansloop, vertrok ik 's maandags naar Gent met de fiets in de wagen. 's Avonds dus terug naar zee op de tijdritfiets, die van onder het stof was gehaald met het oog op de duatlon van Ruddervoorde. Ik had best goede benen en ondervond ook weer dat niets sneller gaat op vlakke wegen dan een tijdritfiets. Eén probleem : opnieuw lage rugpijn omwille van de extreme positie, op sommige momenten haast onhoudbaar... De volgende dag opnieuw naar Gent en opnieuw ging het heel vlot, mijn kruissnelheid was heel de tijd 34 à 36 km/u zonder forceren.

Deel 2 : trainen met een topper. Op de fiets heb ik geregeld het gezelschap van Koen Maris, voor atletiektrainingen af en toe Jurgen Dereere. Voorwaar geen slecht gezelschap... Uiteraard heb ik voldoende ervaring om niet te pogen hun tempo te volgen, maar het is niettemin steevast een goede training en het houdt je met de beide voeten op de grond. Laat het er ons op houden dat ik mijn kilometers zo'n 15 sec. "trager" afwerk dan Jurgen (en dan wellicht nog altijd dieper moet gaan dan hem).

Deel 3 : het vorige weekend had mij met wat frustratie achtergelaten. Zo'n mooi weer, en dan wat rondlummelen om mij te sparen voor de loopwedstrijd, om daar vervolgens niet echt goed te presteren. Daarom besloot ik om de Davitamon Classic te rijden met enkele ploegmakkers van wielerclub Douchy. Op donderdag dus maar een rustdag en op vrijdag 40' rustig gelopen.

Deel 4 : Davitamon Classic. 150km, een pak hoogtemeters, prachtig weer, prachtig parcours... Ik nam me voor om nergens te forceren en deed dus niet veel kopwerk. Niettemin werd er meer dan stevig doorgereden door de gebruikelijke tempobeulen van de club. Superbenen had ik niet maar het klimmen ging toch vrij vlot, met als bonus wat extra recuptijd tot ons bendje weer compleet was. In plaats van na de laatste helling rustig richting finish te rijden werd het tempo juist opgeschroefd, de teller stond meer boven de 40 als eronder... Ik was dan ook redelijk versleten na 5 uur en meer dan 30 gemiddeld. Dat beloofde niet veel goeds voor Ruddervoorde, maar ik had mij in elk geval geweldig geamuseerd !

Deel 5 : sleutelen. De Vistapedalen waar ik sedert dit jaar mee rijd, werden zondagmorgen op mijn tijdritfiets gemonteerd. Na vergelijking met de positie op mijn koersfiets bleek dat ik mijn zadel met 4,5 cm moest laten zakken. Het kan niet anders dan dat ik in feite wat te hoog zat dus. Even kort getest, nog eens nagemeten en dan maar hopen dat het in de wedstrijd OK zou zijn.

Deel 6 : de duatlon (inderdaad, ik kom eindelijk terzake ;-). Opnieuw prachtig weer en best warm, maar de NO-wind zorgde voor zuurstof en deze keer had ik niet echt last. Met luie benen raakte ik zoals verwacht niet echt snel op gang tijdens de eerste 5km. Ongeveer halfweg versnelde ik toch wat en in het gezelschap van Michael Dewilde wisselde ik rond de 10e positie. In het rood was ik niet geweest, wat mij hopelijk goede fietsbenen zou opleveren.

Op de fiets voelde ik direct dat er onverwacht veel "jus" in de benen zat. Michael Dewilde stoomde onhoudbaar naar de zege, maar zelf haalde ik snel Wim Lievens in en even later ook Stijn Beerens. In de 2e van 3 ronden kwam de jonge Rob Douwen terug. Hij ging dus nog wat sneller maar dat tempo kon ik wel volgen, uiteraard op zo'n 10 meter afstand. Ook het tempo van een sterkrijdende Van Gompel was net te houden en we haalden ploegmaat Benny Coopmans bij met nog een goede ronde te gaan. Intussen waren we ook op en over Tom Van Driessche en Bart Verkaemer gegaan.

In de laatste ronde kon Van Gompel toch een gat slaan, en zelf haalden we nog net Jochen Neyrinck in aan de wissel. Ik verloor toch weer een goede 5 seconden in de wissel en had dus zo'n 30 meter achterstand op het kwartet Coopmans-Neyrinck-Lievens-Douwen. Blijkbaar stond Van Gompel geparkeerd met krampen.

Ik kwam opnieuw niet zo snel op gang en verloor aanvankelijk wat terrein maar op het stuk vals plat kon ik Lievens en Douwen inhalen. Nu draaide de motor op volle toeren, maar blijkbaar ook die van Benny en Jochen. Ik naderde amper. Met nog 500m te gaan had ik door dat het niet zou lukken en omdat Lievens al een eind achterop was drong ik niet meer aan.

Zodoende werd ik 4de en daarmee ben ik zeer blij. Vooral omwille van het fietsen. Het lijkt wel alsof ik pas nu de juiste positie op mijn tijdritfiets heb gevonden, want mijn rug heb ik niet gevoeld en ik kon veel kracht zetten. Ik miste dus wat scherpte tijdens het eerste lopen maar ik denk niet dat dit veel aan de uitslag zou hebben veranderd.

Blijkbaar is het op zich geen slecht idee om de dag voor een wedstrijd nog flink te trainen, al was het zaterdag natuurlijk van het goede wat teveel...

Sint-Jansloop

2007-04-23T09:59:00.000+01:00

't Was afzien gisteren ! Terwijl het in het binnenland al enkele weken regelmatig 25°C is of zelfs meer, is het aan de kust doorgaans niet warmer dan zo'n 16°C geweest. Tot gisteren. Ook al was het in de schaduw misschien "maar" 18 à 20 graden, in de zon en met een licht rugwindje was het naar mijn normen al behoorlijk heet. Zeker in het seizoenbegin is de warmte nooit mijn bondgenoot. Het lijkt dan of ik plots minder energie heb.

Na een nochtans qua uren beperkte trainingsweek voelde ik bij de opwarming al dat er wat minder fut in zit dan gebruikelijk. Ik was van thuis op 't gemak naar de start gelopen, 4km. Er stonden veel goede lopers aan de start, waaronder duatleet Kris Coddens. De start ging dus best snel maar ik trachtte niet te forceren. Na enkele minuten liep ik zo'n 10 meter achter een vijftal, en halfweg de eerste van drie ronden sloot ik aan. Voor dit groepje liepen nog 3 anderen waaronder Coddens en Diaz Rodrigues, die de wedstrijd zou winnen.

In die eerste ronde voelde ik mij prima. De drievoudige "klim" naar de Soldatenberg ging vlot. Bij het begin van de tweede ronde werd er versneld onder impuls van Geert Deruddere, en dat was er voor mij te veel aan. Waar ik Geert vorig jaar telkens achter mij liet, is het dit jaar andere koek, terwijl ik nochtans zelf ook iets sneller loop dan in 2006...

In de hellingenzone van de 2e ronde moest ik wat gas terugnemen, het verschil met de eerste ronde was groot, nu was het al wroeten om bergop te lopen. Wim Mory kwam terug en nam met nog een andere loper zo'n 20 meter. Maar dan vond ik plots, wellicht niet toevallig op het vlakke gedeelte, mijn tweede adem en kon ik het gat dichtlopen en de tot dan aanklampende en op mijn hielen trappende Desaever achterlaten. Enkel Mory kon mee.

Ik dacht dat ik gelanceerd was voor de laatste ronde, maar van de eerste meter bergop moest ik Mory laten gaan. Het liep opnieuw voor geen meter meer en ik moest ook toezien hoe er mij nog iemand inhaalde in de laatste kilometer. Mory nam nog ruim 100 meter, het zegt genoeg.

In finishte als 9de en moest mij toch enkele minuten zetten om te bekomen. Ik hou dus geen al te best gevoel over aan de wedstrijd, zeker als ik zie dat ik 1'20 moest toegeven op Deruddere, terwijl ik in de Hermesloop met "Veloopzwembenen" amper 30" verloor.

Maar blijkbaar zijn hellingen mijn ding niet, ook in de duatlons waar het op en neer gaat tijdens het lopen draait het nooit echt lekker. En voor de rest zullen we het maar op de eerste warmte steken zeker ?

Volgende zondag is er de duatlon in Ruddervoorde en ik vraag me af hoe ze het stayerverbod gaan doen naleven, want na amper 5km lopen zal er bijzonder weinig afscheiding zijn. Vorig jaar was het mijn eerste duatlon en was het 9°C en zonnig, dit jaar zou het 25°C worden...

Een week zonder wedstrijd

2007-04-16T10:27:00.000+01:00

Sedert de Veloopzwem heb ik elk weekend een wedstrijd gedaan, maar vorige week stond er niets op het programma. Er kon dus weer eens wat meer volume getraind worden, ook dankzij het goede weer en de extra verlofdag op Paasmaandag.

Zo kon ik mijn fietskilometers eindelijk eens wat aandikken met ritjes van 87 (maandag), 112 (zaterdag) en 106 km (zondag). Zaterdag waren we met TDW op pad langs vlakke wegen, zondag met de "toeristen" al is dat laatste relatief want het gemiddelde van de rit was 33,5 km/u.

Woensdag heb ik voor het eerst sinds lange tijd nog eens op de piste getraind. 10x 400m en dus afzien geblazen, want mijn benen zaten niet echt fris. Telkens in 1'10 - 1'11, dan ging het enkele jaren geleden doorgaans toch sneller. Snelheid moet je dus echt wel trainen ! Ik denk wel dat mijn loopniveau met dergelijke trainingen nog een klein tikje beter kan worden. Ik moest er wel de zere benen bijnemen, zelfs tot zaterdag voelde ik het.

Komende zondag doe ik mee aan de Sint-Jansloop in Oostende, wellicht een vrij zware wedstrijd want dikwijls bergop-bergaf, hoe raar dat ook moge klinken voor een wedstrijd aan zee... Dat betekent dan wel dat er geen lange fietstrainingen op het weekendmenu zullen staan en dat vind ik dan weer wat jammer, maar op de Sint-Jansloop wil ik echt eens met frisse benen meedoen !

Wijkloop van 't Hazegras

2007-04-10T10:24:00.000+01:00

Zo, de voorbije week was de moeite ! Verhuizen kost altijd meer tijd en energie dan je op voorhand zou denken. Ondertussen wonen we een week in ons nieuwe huis en is de chaos min of meer verdwenen.

Veel tijd om te sporten was er niet, en eerlijk gezegd denk je er ook niet echt aan. Woensdagavond toch anderhalf uur gefietst, en op donderdag en vrijdag een twintigtal minuutjes losgelopen, maar wat een zware verhuisbenen ! Omdat de Wijkloop van 't Hazegras vlakbij werd georganiseerd, wou ik toch meedoen als doorgedreven trainingsprikkel.

In alle verhuisbezigheden was ik het uur uit het oog verloren waardoor ik er maar net op tijd in slaagde aan de start te staan, met name een minuut op voorhand. Zonder deftige opwarming en met nog steeds zware benen, vlotte het niet echt. Al snel nam een groepje van 5 man een dikke 50m voorsprong. Dan kon ik de afstand wat gelijk houden en een paar anderen voorbijlopen. In de 2de van 4 ronden (totale afstand 11 km) viel ik echter wat stil, ik voelde me moe en mijn ademhaling verkrampte, ook al bleef mijn hartslag te laag voor een wedstrijd, zo'n 162 à 165 tegenover doorgaans 170 à 177. Ik heb dan niet geforceerd, waardoor mijn achtervolgers opnieuw een beetje naderden en waardoor de kopgroep van 5 een serieuze voorsprong nam.

In de derde ronde ging het opnieuw beter en liep ik weg van de naaste achtervolgers, die tot op enkele meters waren genaderd, halfweg koers. Omdat ik bij het ingaan van de laatste ronde zag dat de loper voor mij verzwakte, kreeg ik precies nieuwe energie en het was pas tijdens de laatste 2 km dat ik eindelijk onder stoom kwam en op het gebruikelijke wedstrijdtempo raakte, al raakte mijn hartslag nog steeds niet tot het omslagpunt. Ik naderde nog sterk maar strandde uiteindelijk op enkele seconden van de 5e plaats.

Rekening houdend met het gevoel (vermoeide verhuisbenen) kon ik zeker tevreden zijn. Op Pasen en Paasmaandag heb ik dan telkens meegereden met wielerclub Douchy, rustige ritjes van 70 en 85km.

Duatlon Geluwe 1 april

2007-04-01T20:11:00.000+01:00

Het was een geslaagde wedstrijd voor Triatlon Duatlon Wetteren ! In het zonnige Geluwe stond de overwinning van Koen Maris in feite op voorhand al vast, meer nog : Koen finishte met bijna 5' bonus op de rest...

De start leek mij nog sneller te gaan als anders en zoals gebruikelijk kon ik een paar snelle starters inhalen. Ik liep deze keer toch wel echt op de limiet (hogere hartslag dan in Oostende), al had ik geen moeite om mijn companen te volgen en ook de kop te nemen, met name Bart Verkaemer, Tom Van Driessche en een op de tanden bijtende ploegmaat Benny Coopmans. Voor ons liepen enkel Jochen Neyrinck en Frederik De Vuyst, maar de kloof was beperkt, zo'n 10 seconden bij de wissel. Achter ons gaapte toch een kloof van bijna 100 meter. Koen had toen haast al een minuut voorsprong (hij liep 3'03/km, wij 3'13/km).

Ik was benieuwd hoe het fietsen mij zou vergaan, want de wind en het golvende landschap maakte het zeker niet makkelijk (als je ziet dat Koen de superman gemiddeld 37,5km/u reed...). Ik reed meteen samen met ploegmaat Benny, die fors doortrok op de brug over de snelweg, en Tom Van Driessche moest meteen overboord. Een kilometer verder hadden we Neyrinck en De Vuyst te pakken. De kasseistrook bergop was niet het dada van de TDW'ers, Neyrinck reed opnieuw wat weg, maar De Vuyst vloog er zo af. Verkaemer voelde blijkbaar de kasseien niet want net op die strook reed hij het gaatje (na een trage wissel) dicht. We haalden Neyrinck snel weer bij en reden dus met vieren goed rond. De samenwerking was vrij goed, al zorgde het lamentabele bochtenwerk van Verkaemer voor onnodige verbrokkeling. Hij reed echter heel goed, vooral op de kasseien, maar woekerde ook met zijn krachten. Benny en ik speelden het verstandig door geen zottigheden uit te halen.

In de laatste ronde ging het tempo er toch een beetje uit en ik begon de kilometers te voelen. De vermoeidheid was er en ik voelde toen al dat de laatste loopproef op karakter zou zijn. Met nog 2 km voor de boeg werden we bijgehaald door De Waele en Van Gompel, die er zelfs in slaagde om nog weg te rijden en een tiental seconden te nemen.

Mijn wissel was OK maar ik voelde dat het overleven zou worden. Benny en Jochen liepen stilletjesaan verder weg, ik had het echt zwaar en moest serieus op de tanden bijten, want ik wou de top-5 plaats niet laten schieten. Halfweg kwam Van Gompel zichzelf tegen zodat ik nog een plaats opschoof. Benny vocht zich prachtig naar de tweede plek voor Jochen.

Ik was content dat ik er was ! Lang geleden, maar na de meet moest ik toch even languit gaan liggen om te bekomen... Vorige week kon ik tijdens de laatste 5km nog knallen, maar vandaag na 40km op een moeilijk parcours was het toch even anders ! Moe maar tevreden, meer zat er vandaag niet in. Volgende afspraak wellicht in Ruddervoorde.

En nu verhuizen !

Uitslag vind je hier : http://www.triathlon.be/uitslagen/2007/view_uitslag_vtdl.asp?wed_id=5

Verhuiskoorts

2007-03-29T11:00:00.000+01:00

De verhuis komt er (eindelijk !) aan... Het worden dus drukke, maar wel plezante tijden. Zondag nog de duatlon van Geluwe, en de dag erna beginnen aan de verhuis, we zien er al weken, zoniet maanden naar uit.

Wanneer ik terug een duatlon zal meedoen, zal afhangen van het gevoel, de goesting en de mate waarin ik nog getraind zal hebben, met andere woorden: de conditie. Op 7 en 22 april zijn er 2 loopwedstrijden van het Oostends Loopcriterium, dus die kan ik gerust meepakken. De Powerman van Horst laat ik dus aan mij voorbijgaan omdat ik mij daarvoor onvoldoende mentaal en fysiek kan voor opladen : aan zo'n wedstrijd wil ik maar meedoen als doel op zich, en niet om eens een toerke te lopen en te fietsen...

Intussen kijk ik toch ook uit naar zondag, waar we ongetwijfeld een one man show van Koen Maris gaan te zien krijgen, althans de toeschouwers... Na de wedstrijd van vorige zaterdag sukkel ik wel wat met de linkerknie, die wat aan alle kanten pijn doet. Misschien heb ik daar ergens een schuiver gemaakt op de natte zeedijk. In elk geval is de pijn er na de looptraining van woensdag op verergerd, maar gelukkig was de last tijdens het lopen beperkt tot een vaag gevoel. Drie rustige dagen zullen wellicht wel voor voldoende herstel zorgen. Met de conditie zit het alvast wel snor !

Duatlon Oostende

2007-03-24T12:22:00.000+01:00

Soms vraagt een mens zich af... waarom ze een duatlon organiseren die start om 9 uur 's morgens. Al was het nu niet dat vroege uur dat de wedstrijd moeilijk maakte, neen : daar zorgden de wind en de kou wel voor, met wat motregen als schep erbovenop tijdens de wedstrijd. Met amper 50 deelnemers was er slechts een magere bezetting, maar met toppers als Dereere, Coddens en Maris aan de start, toch serieuze kwaliteit. De start was razendsnel met zo'n 6 à 7 beaufort wind in de rug, ik denk dat de eerste kilometer door de toppers werd gerond onder de 2'50. Zelf raakte ik zoals gewoonlijk niet meteen op dreef, maar na enkele kilometers kon ik mij in 8e positie handhaven, op korte afstand van Tom Van Driessche, Stijn Beerens en Bart Verkaemer. De 3 toppers waren al lang gaan vliegen, met Jochen Neirynck er eenzaam achter.

De eerste wissel verliep heel vlot en omdat ik niet geforceerd had zat ik direct in een goed fietsritme. Ik zat in 6e positie en fietste het gaatje op Tom vrij snel dicht. Langs de zeedijk reden we 53 km/u... need I say more ? Na het keerpunt was het andere koek ! Intussen waren Beerens en Verkaemer, en ook de zeer sterk fietsende Roel De Smet komen aansluiten. Jochen Neirynck wachtte ons op en zo reden we met zessen en deden we een poging om wat rond te rijden. Het tempo zakte soms tot 25 km/u, zo hard waaide het met geweldige windstoten.

Een eenling waagde nog een uitvalspoging maar veel haalde dat niet uit. In tegenstelling tot de Veloopzwem ging het fietsen prima, de benen voelden goed aan, ook al had ik enkel vrijdagavond een toerke gefietst. We bleven een voorsprong behouden op de achtervolgers, en de 3 toppers waren intussen al minuten uitgelopen.

De tweede wissel ging niet zo vlot, met als gevolg dat Jochen al meteen bijna 100m voorsprong had. Ook Tom en Stijn hadden zo'n 50m genomen. Ik zat echter direct in een goed ritme en liep stilaan het gat op de 2 TTLers dicht. Erop en erover, met een voorsprong van 30m aan het keerpunt. Plots liep Stijn Beerens mij opnieuw voorbij (!) maar hij viel direct stil zodat ik hem counterde en besliste om de laatste anderhalve kilometer voluit te lopen. Stijn kon niet volgen en door mijn inspanning naderde ik zelfs op Jochen. Hij bleef echter buiten schot en pakte de 4e plaats en luttele seconden later werd ik 5e. Mits een betere wissel had er nog een sprintje onder ons beiden ingezeten... Met een tijd van 16'28 op de laatste 5km ben ik echter heel tevreden.

Dereere (15' op de laatste 5km !!), Coddens en Maris waren minuten eerder in die volgorde gefinisht. Gezien het goed ging zal ik komende zondag meedoen in Geluwe. Met de voorspelde goede weer en vooral het zomeruur zal ik wel enkele fietstrainingen kunnen inlassen.

Hermesloop Oostende 18 maart

2007-03-20T11:10:00.000+01:00

De zondagse duurrit viel in het water : een regenzone inclusief rukwinden tot 80 km/u ontnamen mij alle zin om ’s morgens op de fiets te kruipen. Het valt me trouwens op hoe moeilijk ik me de laatste tijd kan motiveren om te gaan fietsen, ik word nog een mooi weer-fietser… Ik deed dan maar een kort herstelloopje van 4 km om eens te voelen hoe het met de benen was gesteld, een dagje na de Veloopzwem. Dat viel wel mee, en dus besloot ik om ’s namiddags mee te doen aan de Hermesloop in Oostende, met start op amper 700 meter van mijn deur. Zie http://www.sport-oostende.be/pages/loopcriterium.html

Zowaar Tom Compernolle aan de start ! Voor de rest de bekende gezichten uit het Oostendse Loopcriterium en de gebruikelijke ontspannen sfeer. Geen hagelbuien, maar wel een strakke wind net als gisteren, zodat het toch redelijk lastig werd. Op het menu stonden 2 ronden voor een totaal van 11,7 km. Al na 200 meter koos Compernolle het hazenpad om te winnen met een kilometer voorsprong ! Bij mezelf voelde ik dat de scherpte er na de Veloopzwem wat af was : de start was ietwat trager dan anders, maar na zowat 3 kilometer was ik toch kunnen opschuiven naar plaats 3. Dankzij de forse rugwind lag het tempo op dat stuk onder de 3’10/km. Ik hoopte nog op te schuiven naar rang 2, ingenomen door “ouwe” Geert Deruddere, omdat ik stilaan naderde tot een 30tal meter, maar na het keerpunt en met de wind vol op kop (tempo 3’40/km) moest ik hem toch stilletjes aan laten gaan.

Mijn hartslag bleef de hele wedstrijd een slag of 5 à 8 lager dan gebruikelijk voor een stratenloop, maar ik kon de inspanning wel goed volhouden. De kloof voor en achter mij groeide, dus hoefde ik mij ook niet te forceren, al was het sowieso zwaar op de stukken tegenwind. Uiteindelijk werd ik dus 3e op 30” van Deruddere en op 3’40” van Compernolle. Dik tevreden gezien de wind en de wedstrijd van de dag ervoor. Ik heb me dan toch maar ingeschreven voor de duatlon van Oostende, nu zaterdag 24 maart, al ben ik er niet gerust in wat het fietsen betreft…

Veloopzwem De Haan

2007-03-20T10:46:00.000+01:00

De Veloopzwem heeft mij met een wisselend gevoel achtergelaten, maar het was sowieso echt een plezante en ontspannen bedoening. 's Morgens vroeg uit de veren, want om 8u50 moest ik reeds mijn 500m zwemmen afleggen. Een beetje een sprong in het onbekende, en het voelde aan als worstelen en niet vooruit gaan, maar de chrono stopte na 9'50 en daarmee was ik zeker tevreden. Ik kreeg hier en daar zelfs een complimentje omdat ik deze tijd haalde met schoolslag. Nuchter feit bleef wel dat dit de 119e tijd was op ongeveer 150 deelnemers...

's Namiddags was de wind aangewakkerd tot ronduit keihard, en hij zou voornamelijk in de zij blazen. Mijn opwarming zat er in feite al veel te vroeg op (bijna een uur voor de start) en mede doordat we vroeg op onze plaatsen moesten staan, was ik in feite haast verkleumd bij de start. Ik had Jochen Neirynck, die 9'38 zwom, aangesproken om samen te fietsen en hij zou een beetje inhouden bij de start. Van bij het vertrek reed ik voluit, en na 2km was de kloof gedicht, maar reeds toen al voelde ik dat ik op mijn adem had getrapt. Ik kon nog 2x schuchter overnemen maar moest mij zelfs weren om het wiel te houden. Net voor het einde van de eerste van drie ronden moest ik Jochen gewoon laten rijden. Dan maar alleen verder, op eigen tempo. Jochen verdween al heel snel uit het zicht, en toen Dimitri Vanmassenhove, een minuut later gestart, mij halfweg het fietsen inhaalde kon ik ook bij hem slechts een kort eindje blijven, op de zelfde strook met zijwind in de rug moest ik gewoon uit het wiel. Onbegrijpelijk in feite... In de laatste fietsronde heb ik dan maar wat extra ingehouden om een groepje te laten terugkomen. Met wat beschutting kon ik wat recupereren, maar opnieuw moest ik op de laatste strook, deze vijftigers (!) enkele tientallen meters laten rijden.

Even vreesde ik voor een zelfde fiasco tijdens de loopproef, of bvb de ademhalingsproblemen van vorig jaar, maar ik raakte al snel in een mooi tempo en na een kilometer begin ik bijna voluit te lopen. Om mij te motiveren telde ik het aantal lopers dat ik remonteerde, en dat waren er heel wat, want tijdens het fietsen had ik enkel tijdens de eerste ronde andere atleten ingehaald, ik denk dat ik ongeveer als 80e wisselde. Het ging nu heel goed, ik liep stukken sneller dan de anderen, de laatste 3 kilometer met rugwind wellicht zelfs aan 20 km/u. Zodoende remonteerde ik nog zowat 50 atleten en eindigde ik 27e in 1u21'35. Jochen Neirynck deed het bijzonder goed en eindigde zelfs 11e, 3 minuten voor mij ! Jammer van het zeer zwakke fietsen : ik wijt het enerzijds aan de "koude" start (want ik ben echt wel een diesel...) maar ook aan de weinige fietskilometers sedert een drietal weken. Het lopen staat echter op punt. (Met dank aan www.3athlon.be en Jim De Sitter voor de foto's !)

De uitslag vind je ook op www.3athlon.be .