Duatlon Waardamme 30.8.2009

Op 30.8 was 't zover : dan toch aan de start van een duatlon in 2009, benieuwd wat het zou geven.

Wel, ik wist het heel snel : van bij start holde ik achter de feiten aan, hoe kon iedereen toch zo snel lopen ?? Nu ja, ik slaagde er simpelweg niet in om sneller te lopen dan aan de intensiteit van een 10km-wedstrijd. Ik kon toch een zeer bescheiden remonte doen van plaats 20 naar 11, aan de kop van een groepje van 5 de wissel in na 4km lopen.

Blijkbaar een zeer goede wissel gedaan, want ik kon de achtervolging alleen inzetten. Ik zag mezelf het gat van een kleine 30" op de groep voor mij wel dichtknallen (overmoed !) maar zo'n vaart liep het niet. Ten eerste waren de benen toch wat afgesneden door het snelle lopen en ten tweede begon de groep voor mij goed samen te werken zodat de kloof na 19km fietsen nog iets gegroeid was.

Het laatste loopgedeelte ging ik als een speer... gedurende 200 meter, de resterende 2,5km ging zeer moeizaam en met verkrampend bovenlichaam. 11e dus, had er toch iets meer van verwacht en dus was de boodschap : snelheid trainen !

Strandloop

Even getwijfeld om deel te nemen, omwille de hoge belasting die het strandlopen met zich meebrengt, maar ik wou toch eens testen om te zien hoe het zou gaan om een wedstrijd lang stevig door te lopen, zeg maar op wedstrijdtempo.

Bij de start kon ik redelijk vooraan blijven. Er stond een stevige tegenwind die het tempo wat drukte en dat kwam mij goed uit. Na 500m was het dan met de wind in de rug op het strand zelf, het eerste deel liep nog vlot maar vanaf de passage ter hoogte van de finish was het strand echt zacht, zware kost dus. Na die strook zat ik ongeveer 11e maar van zodra we terug op de dijk konden lopen schoof ik meteen op naar plaats 7.

Ik was echt verbaasd hoe vlot het ging, ondanks de tegenwind. Er zat echt veel macht in de benen en zuurstof in de longen... Dereere gaf er de brui aan en ik trachtte de kloof van 15" op een duo voor mij dicht te lopen. In de slotronde haalde ik er eentje bij (Dieter Colle) maar Wim Coussement versnelde ook zodat het kloofje zo'n 30-40 meter bleef en ik 5e werd.

Belangrijker nog was het feit dat ik geen enkel pijntje voelde, ook nadien niet. Ik voel enkel aan mijn scheenbenen dat ze het signaal geven van niet te snel de kilometers op te drijven. Best luisteren, want ik ben er ooit al in geslaagd een stressfractuur op te lopen na een weektotaal van max. 30 km...zoals de voorbije week.

Volgende zondag dus mijn eerste duatlon van 2009 : het komt er dus onverwachts toch van. Zonder hoge ambities, altijd afwachten hoe de benen de wissels verteren zonder specifieke training.

Dwars door Mariakerke en de Eandistijdrit

Zo, er valt nog eens iets te posten !

Ik twijfelde wat om vrijdagavond te starten in de loopwedstrijd te Mariakerke-Raversijde, met de tijdrit in 't vooruitzicht, maar besliste dan toch om mee te doen en op een ontspannen snel tempo te lopen zonder forceren.

Dat lukte vrij goed, 't is altijd makkelijk om een wedstrijd van 10km aan pakweg marathontempo te doen. Met een gemiddeld tempo van 3'43"/km aan een gemiddelde hartslag van 157 was ik best tevreden.

Vorig jaar was ik aan die intensiteit makkelijk 15"/km sneller, maar ik had uiteraard niets anders verwacht. De voorbije 4 weken telkens 2x 10km op 't gemak gelopen, vanaf volgende week ga ik 3x per week proberen met 1 al iets snellere sessie, hopelijk blijft de pijn achterwege.

Vandaag was er dan de tijdrit aan Plassendale brug, en daar wou ik toch eens alles geven ! De eerste kilometers gingen vlot met rugwind, na 6km was er dan een stuk met tegenwind en daar forceerde ik me blijkbaar wat, want nadien was het goede gevoel verdwenen met als gevolg dat ik geregeld eens een recupmoment moest inlassen om niet helemaal stil te vallen.

Blijkbaar toch niet voldoende gerecupereerd van de zeer intensieve fietstrainingen in de Ardennen van vorig weekend ?

Soit, ik zag mijn gemiddelde verder dalen tot 41,6 km aan de aankomst (42,3 halfweg). Het tempo was dus best goed, maar toch was ik wat ontgoocheld omdat ik niet het gevoel had op mijn volle waarde gereden te hebben.

Als de blessure niet opspeelt in de volgende weken, zou ik op 30,8 wel eens de duatlon in Waardamme op mijn programma durven zetten... Dat zal pijn doen !

Loopopbouw !

Hmm, dit weekend is het exact één jaar geleden dat het WK duatlon Long Distance doorging te Geel. Lopen en fietsen ging toen echt op een voor mij hoog niveau.

De loopperikelen bleven maar aanhouden, en de goesting was dan ook op een dag verdwenen...

Bon, even de draad oppikken sedert de vorige post : eind mei ben ik dan terug beginnen roeien, nogal veel zelfs, het ging redelijk goed maar ik had dan wel (veel) last bij 't fietsen, in de onderrug. Blijkbaar zijn die 2 sporten niet echt compatibel voor de rug...

Begin juli kreeg ik ineens goesting om te lopen en deed ik "zomaar" mee aan de Konterdamloop. Ontspannen gestart, geleidelijk het tempo opgevoerd en zelfs nog 9e geworden : meer had ik niet nodig om weer zin te krijgen om regelmaat in de looptrainingen te steken, temeer omdat ik tijdens en na de wedstrijd niet echt last had van mijn lies en/of bekken !

Tijdens de 2 vakantieweken die erop volgden (fietsen in de Provence!) heb ik dan wel niet gelopen, maar sedert 3 weken ben ik dus terug "en route", al is het (bewust) beperkt tot 2x per week en op 't gemak (duurtraining van ong. 40' aan HF120-135).

Af en toe voel ik nog wat last na de training, maar die gaat snel weg, dus ik hoop dat ik binnen enkele weken zonder pijn kan overschakelen naar 3 (of 4) trainingen per week.

Stiekem heb ik wel zin om nog eens een duatlon mee te doen, maar dan moet het natuurlijk goed blijven gaan, en na het voorbije jaar is het duidelijk dat dit nog te bezien valt...

De wielertoerist

De voorbije weken veel fietsplezier beleefd ! De week na de Ronde, de Rit van de Gouverneur gereden (155km vanuit Zulte) met sterke benen, de week erna de Peter Van Petegemclassic (opnieuw 150 km), helaas in de mist, en de week daarna de Davitamon Classic (nog maar eens 150 km). Vorig weekend in regio Leuven rondgetoerd.

Niet onlogisch dus, dat er weer macht in de benen is geraakt. Als ik naar duatlonuitslagen kijk, kriebelt het wel, maar de loopschoenen staan werkloos in de kast. Hopelijk is de blessure voorgoed verleden tijd op de dag dat ik weer zin heb om het lopen te hervatten. Who knows when ?

Zelfs het roeien is een beetje in de vergeethoek geraakt, ben tegenwoordig een fanatieke wielertoerist :-)

Ups en downs (bis)

Ja, 'k ben hier nog eens met een berichtje...

De opbouw van de looptrainingen ging in feite redelijk, na een tijdje toch bvb een duurtraining van 11 km gedaan zonder last, maar dan ben ik zomaar gestopt. Eerder door tijdsgebrek en meer zin om te fietsen. Eigenlijk kan je gerust zeggen dat ik voor 't moment zelfs geen goesting heb om te lopen !

Fysiek dan weer de tegenslag gehad van zowat een maand aan een stuk met een zware hoest te hebben gezeten (pas nu lijkt 't bijna verleden tijd), om nu sedert drie dagen antibiotica te nemen (ook sinusitis...).

Sedert mijn vorige bericht heb ik dus vooral gefietst, met een stijgende conditie. Voor de zoveelste keer ook de Ronde van Vlaanderen gereden maar die viel me wel tegen want ik had er echt geen goede benen. Die komen binnenkort wel terug nadat alle bacteriën definitief verslagen zijn :-)

't Is nu wat schipperen tussen fietsen of toch maar roeien, ik probeer er toch wat regelmaat in te krijgen. Vorig weekend voor 't eerst in de 8 met stuurman geroeid, efkes wennen maar wel plezant om "in groep" te roeien. Ik had redelijk snel (na een maand of 2) een redelijke techniek onder de knie, maar het is intussen duidelijk dat het veel training zal vergen om echt goed te roeien en ook vooruit te gaan zoals het hoort...

Ik ga in elk geval op de ingeslagen weg verder, met andere woorden : geen loopwedstrijden of duatlons dit jaar. Het is immers duidelijk dat intensief of lang lopen er voor het moment niet inzit.

In feite is het wel een opmerkelijke vaststelling dat ik daar geen probleem mee heb. In het begin keek ik sterk uit naar volledig herstel om meteen weer te kunnen lopen, opbouwen, wedstrijden plannen... maar na verloop van tijd wanneer blijkt dat het allemaal niet de gewenste vaart loopt, neemt de ambitie en de goesting vanzelf af, natuurlijk ook omdat ik mij met fietsen en roeien ook wel amuseer.

Anderzijds heb ik ook zoiets van "Wat moet ik eigenlijk nog bewijzen op mijn leeftijd?" Niet dat ik mij oud of versleten voel, verre van, maar het hoeft allemaal niet zo nodig meer op topniveau te gaan. Het (sport)plezier staat voorop, en zo wens ik het iedereen toe, ook degenen die wedstrijden doen uiteraard !

Ups en downs

2009 heeft totnogtoe niet veel goeds opgeleverd op sportief gebied. 2 tuimelpertes met de MTB begin januari waren een mooie aanzet, en een smerige griep, eind januari, was de zure kriek op de taart.

Toppunt was dan nog dat ik ziek werd tijdens een weekje Costa Blanca, waar ik van plan was om veel zonnige fietskilometers aan elkaar te rijgen. Niet dus...

Het duurde wel even eer ik volledig uitgeziekt was, al bij al bijna 14 dagen, en tegen dan was de motivatie om te trainen zowat verdwenen.

De loopblessure wil maar van geen wijken weten ondanks rust. Vandaar dat er in samenspraak met de kinesist is beslist om toch maar te hervatten en op die manier misschien de lichte pijn (want meer is het niet) te verdrijven. Ik heb intussen 4x 5km gelopen aan een zeer matig tempo (waar is die conditie heen ??) en de last achteraf lijkt toch een beetje af te nemen, dus er is hoop...maar geen illusies. Wekelijks een kilometertje erbij, zo kalm moet ik opbouwen.

De ambities voor 2009 zijn dus beperkt : eigenlijk vormt het roeien de enige uitdaging maar ik denk wel dat ik de techniek binnen een paar maanden wel helemaal onder de knie zal hebben. De voorbije 2 maanden heb ik maar 2x geroeid (wegens valpartijen, vriesweer, ziekte...) maar met de lente in zicht (laat ons hopen!) zijn er goede vooruitzichten...