2u31'34"

... is de tijd die ik heb neergezet in de marathon van Torhout !

Inderdaad, "eventjes" een marathon tussendoor. Een beslissing die ik op gevoel nam omdat het lopen heel goed gaat, de duatlonkalender een grote leegte vertoont in juni, en een goede gelegenheid om eens te testen wat ik jarenlang heb beweerd, met name dat een algemene duatlonvoorbereiding/training voldoende is om een marathon tot een goed einde te brengen. Behalve vorige zondag toen ik 23km rustig liep heb ik inderdaad geen enkele duurloop gedaan, de training bestond uit intervallen en wedstrijden, het duurvermogen is opgebouwd in de fietstrainingen, en natuurlijk pluk ik nog de vruchten van de vele kilometers in januari en februari.

De wedstrijd dan : 2 Oostblokkers kozen vrijwel direct het hazenpad en het favorietentrio Van Haecke-Colpaert-Sneppe liep mij ook wat te snel. Ik had immers beslist om op gevoel te lopen. Na 4km hadden zij al 25" voorsprong maar vanaf dan bleef de kloof gelijk.

Het werd dus een eenzame tocht, maar wel eentje met een continu mikpunt. De eerste 10km gingen in 35'20". Na 13km kwam ik iets dichter maar toen kwam de moeilijkste strook met redelijke tegenwind en veel vals plat. Aan Edewalle (km 19) kwam ik precies opnieuw dichter, ik versnelde ietwat en liep het gat dicht tegen km 22.

Mijn gps duidde geleidelijk meer afstand aan dan de borden, uiteindelijk zou er 42,500 km op de teller staan. 20km in 1u11'02".

Aan km23 versnelde Van Haecke en ik bleef op mijn tempo lopen (toen 3'30/km) zodat ik alweer alleen liep. De 3 voor mij speelden duidelijk jojo met elkaar maar ze bleven in zicht.

Tot aan km 30 ging het vlot maar vanaf dan begonnen de bovenbenen flink pijn te doen, al had dat tot km 35 geen invloed op het tempo (ts km 25 en 35 : 35'55") Aan km 32 was Nico Serroen mij plots en snel voorbij gegaan, die leek zelfs in staat om het genoemde trio nog bij te benen.

Ik kon niet reageren want de benen weigerden een sneller tempo. Bovendien zaten er in de laatste 8 km nog geregeld licht stijgende stukken. Toch liep ik tussen km 35 en 40 nog aan 3'38/km (18'11").

Op dat moment zag ik nog steeds Van Haecke lopen, met telkens een kloofje op Sneppe, Colpaert en Serroen. Eigenlijk hebben zij de kloof geslagen tussen km 25 en 32, nadien bleef het duidelijk gelijk opgaan.

Met de meet in zicht durfde ik de pijn in de benen wat meer te negeren en ik haalde Serroen terug bij. Met nog een kilometer te gaan was Colpaert plots wat dichter en ik poogde hem nog te grazen te nemen. De laatste 500m waren echt beklijvend tussen de mensenmassa, ik kwam tot 5 meter van Colpaert in de laatste rechte lijn, zou hem voorbijgaan, tot plots mijn benen compleet verkrampten en ik meer huppelde dan liep en dus moest inbinden. Zo miste ik dus heel nipt de top 5, maar zette ik wel 2u31'34" neer !! Tijd van de winnaar ken ik niet, Van Haecke was 3e in 2u30'44".

Uiteraard ben ik heel tevreden, en eerlijk gezegd had ik er wel vertrouwen in dat het op die manier zou verlopen : meer dan genoeg energie en uithouding om gas te geven tot 't einde, maar met de vraag of de benen zouden meewillen tot 't einde. Aangezien de rest in feite trager eindigde dan ik mag ik niet klagen denk ik, mijn laatste kilometer zat rond 3'20" denk ik.

Terwijl ik dit na een korte nachtrust neertik valt de spierpijn veel beter mee dan na Kasterlee, dus da's al een meevaller. Volgende wedstrijd is het BK duatlon in Kortrijk maar ik zal niet starten mocht ik onvoldoende hersteld blijken te zijn...

Vuurtorenloop

Ik had het niet (meer) verwacht, maar ik haal tegenwoordig opnieuw mijn beste loopniveau zoals in 2001 !

Ook dankzij prima loopweer haalde ik in deze 10,9 km een gemiddelde van 3'15/km (35'25") en verbeterde ik vooral mijn tijd van vorig jaar met liefst 53".

Met een paar stevige fietstrainingen op maandag en woensdag in de benen had ik zeker niet gepiekt naar deze wedstrijd, maar toch zat ik duidelijk fris genoeg.

Ik maakte mij geen illusies om de alomtegenwoordige (want waar doet hij nièt mee ?) Stieperaere te kloppen, maar voor de 2de plaats wou ik wel een robbertje uitvechten...

Na een snelle start moest ik maximum 15 meter laten maar na 3km kwam ik opnieuw aansluiten bij Stieperaere, Van Peteghem, Broucke en Slabbinck. Ik nam direct de leiding en blijkbaar moesten de 2 laatstgenoemden de rol lossen. In die 2de ronde voelde ik me super, maar op 't einde ervan achtte Stieperaere zijn moment gekomen. Ik kon ook nog goed versnellen maar ik kon net niet aanklampen. Van Peteghem zag duidelijk sterretjes maar bleef aanvankelijk in mijn spoor.

Op 2,5km van de meet stak ik nog een tandje bij omdat de kloof niet groter werd dan 30 meter en ik dus nog kansen had. Van Peteghem moest er dan (eindelijk) af, maar echt naderen op een omkijkende Stieperaere deed ik niet en zo bleef de kloof amper 20 meter tot aan de finish. Niet verwacht dat ik zo dicht bij hem kon eindigen !

Nog eens doodgaan op de piste...

Vorig jaar nog bij Vlierzele Sportief was het maar logisch dat ik voortaan de kleuren van Hermes Oostende verdedig.

Plaats van gebeuren was het Zuid-Kempense Booischot waar de Beker van Vlaanderen voor "Masters" (wat een benaming in feite... maar toch beter dan "veteranen") werd georganiseerd.

Het moest natuurlijk weer lukken dat het voor mijn wedstrijd volledig opklaarde en nog redelijk warm werd, terwijl ik voor een goede tijd toch rekende op echt koel weer, genre 17°C.

Vooraf had ik als doel gesteld om te pogen een tempo van 3'10/km aan te houden.

De start was alvast prima en ik nestelde me meteen in het spoor van Peter De Vocht (vorig jaar winnaar in 15'16) maar toen hij na 300m al wat versnelde liet ik Gino Van Geyte (!) en Geert Stalmans ertussen. Eerste km in 3'10 : perfect.

Na 1500m werd er nog eens versneld en ik liet ze noodgedwongen lopen. Ik bleef echter lang hangen op 10 meter, 2e km ook in 3'10. Toen de kloof na 2500m weer groeide moest Stalmans de 2 beste ook laten gaan. Hij had intussen een goede 20 meter voorsprong. Eens de 3km (in 9'35" dus al wat verval) voorbij begin ik terug te komen op Stalmans en op 3 ronden voor 't einde had ik hem warempel te pakken.

Eventjes gerecupereerd en dan nog een dikke kilometer het verstand op min tien gezet en de laatste ronde op min twintig, met als beloning de derde plaats in 16'07. De eerste 2 hadden 15'49, Stalmans 4e in 16'16 en Hans Vieren 5e in 17' rond.

Opnieuw geweldig afgezien (rond km 3 à 4 wou ik liever stoppen dan doorgaan...), en dan nog zeer ver van de gehoopte 15'50 gebleven. Anderzijds zaten de omstandigheden misschien niet echt mee aangezien Van Geyte en De Vocht ook "slechts" 15'49 liepen...

Het zat onze club niet mee omdat onze verspringer zich zwaar blesseerde bij de aanloop van zijn eerste sprong, resultaat : 0 punten daar waar hij in staat werd geacht vooraan te eindigen. Waar een top 3 plaats er dus inzat eindigden we uiteindelijk op de 7de plaats en iedereen keerde moe maar tevreden westwaarts...

ITU Torhout 1 juni

Met deze wedstrijd was ik toch wat meer bezig dan met de vorige : enerzijds de herinnering aan Benny Vansteelant, anderzijds het toch zware menu.

Een blik op de deelnemerslijst leerde direct dat een top 20 super moeilijk zou worden, ook al stonden er maar 31 atleten op die lijst.

Na een emotionele minuut stilte werden we om 14u30 op gang geschoten, met ideale weersomstandigheden : weinig wind en zo'n 17°C.

Ik zocht meteen mijn eigen looptempo achteraan de bende. Na 10km die heel vlot gingen, wisselde ik in het gezelschap van 2 Denen en Koen Demyttenaere na 32'40.

Op de fiets leek ik aanvankelijk vlot mee te kunnen maar na dik 5 km waren de 2 Denen gaan vliegen. Koen Demyttenaere kloeg dan wel over slechte benen, na 10km liet hij mij wel achter zodat ik helemaal alleen reed en ook mijn eigen tempo kon rijden. En dat tempo was, althans in vergelijking met de mannen voor mij, te traag. Ik voelde net zoals in Wevelgem dat ik nog heel wat kracht tekortkom op de fiets. Geen seconde in ademnood, hartslag onder controle, maar de benen wilden niet mee.

Vlak voor de wissel na 30km kwamen een Zwitser en een Brit aansluiten. Ik voelde meteen dat ik nog steeds heel goede loopbenen had en de volgende 5 km gingen dus vlot, ik liep zelfs een minuut uit op die 2.

Bij de derde wissel kwamen de eerste tekenen van vermoeidheid : het tempo op de fiets kwam nog wat lager te liggen en heel vaag voelde ik wat krampen loeren. Ik had ook iets te laat energie bijgetankt zodat ik halfweg die 30 km een dipje te verwerken kreeg en nauwelijks nog kracht kon zetten. Gelukkig kwamen de suikers dan toch in mijn bloed en ging het opnieuw wat beter, maar de Brit en de Zwitser vielen mij opnieuw op de nek met nog 3 km te fietsen.

En hop, nóg eens 5 km lopen : nu was het verschil met de eerste 2 runs groot, alles begon zeer te doen en je voelt echt dat je hele lichaam begint te zakken. Doordat de Zwitser nog weerwerk bood moest ik wel nog flink doorlopen zodat ik uiteindelijk die derde run slechts 18" trager afwerkte dan de tweede, en in het zicht van de meet nog een stervende Japanner in het vizier kreeg die echter buiten schot was.

Na 2u45' kwam ik - dodelijk vermoeid - over de meet als 18de, op 14'59" van een beresterke en supergemotiveerde Joeri Vansteelant, die met ruime voorsprong won voor Bart Aernouts en Jurgen Dereere.

Meer zat er niet in, dus moet/mag ik tevreden zijn. Het is na Wevelgem en Torhout wel duidelijk dat snel fietsen niet vanzelf komt, hierop meer trainen is dus de boodschap als ik goed wil presteren op het WK in Geel in augustus, want daar is het bijna 80 km tijdrijden.

Ik zou er graag opnieuw bij de elite starten, maar de kans daartoe is zeer klein aangezien er "slechts" 10 plaatsen zijn voor de Belgen. Al was ik gisteren 9de Belg na het uitvallen van Rob Woestenborghs...

Duatlon Wevelgem 18 mei

Met de niet-stayerduatlon van Wevelgem met afstanden 10-40-5 stond mijn eerste echt zware wedstrijd op het menu. Ik had goed kunnen trainen tot en met het Pinksterweekend, met nadien vrij veel rust om fit aan de start te staan. Ook mentaal was ik klaar om er tegenaan te gaan...

De start was niet te hevig, de toppers besloten blijkbaar om niet al te hard van stapel te lopen, Kris Coddens op kop. Niettemin ging ook dat tempo wat te snel zodat de kloof met uiteindelijk 5 koplopers stilaan groeide.

Zelf had ik snel gezelschap van Johan Schoors, met Jochen Neyrinck steeds zo'n 25 meter voor ons uit. Het tempo bleef "comfortabel" snel en uiteindelijk doken we met drieën de wisselzone in op een dikke minuut van de kop van de wedstrijd.

Na een goede wissel nam ik de leiding van ons trio bij het fietsen en pas na 4km kwam Jochen mij voorbij en wat later ook Johan. Eerst leek het tempo goed houdbaar, maar na 15 km moest ik op een strook met harde tegenwind toch een gaatje laten, dat nadien al snel groeide tot een heuse kloof : nog te weinig macht in de benen, of misschien ook omdat ik nog wat last had van de onderrug.

Na 25km kon ik wel Duvivier inhalen, die zoals verwacht in het fietsen terugviel.

Achter mij (!) zag ik telkens Koen Maris op ongeveer dezelfde afstand rijden, maar in de laatste ronde reed hij het gat toch opeens dicht, met de nobele onbekende Julien Goossens in zijn zog.

Ik was blij dat het fietsen erop zat, want de soms felle wind maakte het toch een zware dobber.

Na een wat manke wissel was ik toch als eerste weg op plaats 7, maar de kloof op Neyrinck, Schoors en Boulogne was toch een dikke minuut. Coddens, Vandersmissen en Maetens hadden op hun beurt een serieuze voorsprong en zouden in die volgorde ook finishen.

Ik kon makkelijk die Goossens afhouden en Koen was zelfs verdwenen (bleek een sanitaire stop te hebben ingelast). In het begin van de tweede ronde zag ik dan dat Duvivier toch kwam opzetten, en ploegmaat Pieter Bracke in gedachten (door Duvivier nog net voor de meet bijgehaald in de duatlon van Elsegem) zette ik dan toch de gaskraan volledig open waardoor hij geen meter dichter meer kwam.

Jochen - op plaats 6 - viel zelfs wat stil maar hij behield nog voldoende marge zodat ik tevreden als 7de eindigde, een plaats waarop ik vooraf had gehoopt.

Conclusie is dat er enkel nog wat werk is aan het fietsen, het lopen ging echt vlot.

Met een drukke werkweek voor de boeg zal het zoeken zijn naar herstel én naar de nog nodige training voor ITU Torhout op 1 juni, waar we 10-5-30-5-30 (!!!) op ons bord krijgen (www.memorialbennyvansteelant.be)

Uitslag : http://www.triathlon.be/uitslagen/2008/view_uitslag.asp?wed_id=15

10km Snaaskerke

De voorbije week heb ik min of meer kunnen inschatten wat een topper aftraint in een zware week. Wat Jurgen Dereere loopt en fietst is voor de daarnaast nog werkende mens nauwelijks denkbaar. Meest verbazend is nog de hoge intensiteit waarop elke dag wel een training wordt afgewerkt.

Het doet deugd om af en toe samen te kunnen trainen, ook al is het niveau zo verschillend. Deze week samen op de piste afgezien, en ook in de Vlaamse Ardennen, waar ik mijn ogen toch serieus mocht opentrekken voor zoveel krachtsvertoon... respect !

Jurgen stond na een zeer zware week vandaag (10 mei) ook aan de start van de 10km in Snaaskerke, waar het net als overal hoogzomer was. De bezetting was vrij sterk maar ik had er goed oog in want ondanks de hitte voelde ik me best goed de laatste dagen.

Na een razendsnelle start liepen al direct zo'n 15 man weg, en ik er wat achter, rapper ging niet. Er vielen er al snel enkele terug, maar zo'n man of 10 liep verder weg.

Geen nood, ik begon aan een remonte en na 4 km liep ik op de 10de plaats. Toen kreeg ik last van de warmte maar na de eerste ronde kon ik bij de enige (!!) bevoorrading 2 bekertjes water over het hoofd kappen en ging het opnieuw beter.

Iets verderop haalde ik Jeffrey Hoppe en Karel Moerman bij. In de verte liepen Didier Verstraete en Steven Broucke en ik zag dat ik wat dichter was gekomen.

Pas na 8km draaide het echt heel vlot en liep ik het gat op hen vrij snel dicht. Met nog een dikke kilometer te gaan kon ik dankzij Marianne een volle drinkbus water over mijn hoofd kieperen en meer had ik niet nodig om nu zelfs Bart Bleyaert op te rapen. Eindelijk kon ik eens de gaskraan volledig opendraaien en de turbo's laten fluiten ! Ik kwam op 300m van de meet ook nog bij Bart Maene die ik ook mits nog een extra eindsprint kon afschudden, zodat ik eindigde op plek 4 in 34'10.

Vooraan was Jurgen schijnbaar moeiteloos winnaar geworden in zowat 31'40, voor Dieter Brouckaert en Davy Stieperaere.

Uitslag : http://users.ugent.be/~pdevuyst/uit08/gis10mei.pdf

Met de conditie zit het dus wel snor, benieuwd of het volgende week in de duatlon van Wevelgem ook zo vlot zal gaan, want dat is tenslotte de bedoeling ;-)

Zilver voor TDW op BK duatlon voor ploegen

Pas voor de 2de keer stond ik aan de start van het BK duatlon voor ploegen, in het redelijk verre Landen. In 2002 maakte ik deel uit van de winnende ploeg van WTT.

Op 1 mei uiteraard met TDW, met een zeer homogeen team (Pieter Bracke, Benny Coopmans, Roel De Smet en ondergetekende) plus een wereldtopper in de persoon van Jurgen Dereere, die vanaf dit seizoen dus een ploegmakker is geworden.

Aangezien doorgaans de tijd van de 5de atleet beslissend is, zouden we zeer sterk staan. De reglementen voor 2008 schreven echter voor dat de tijd van de 3de atleet beslissend zou zijn.

Een blik op de startlijst deed dan ook onze ambities bijschaven aangezien TriGt met 4 snelle lopers uitpakte (Boulogne, D'Harveng (vorig zilver op BK duatlon), Choteau en Duvivier).

Niettemin gingen we ervoor !

We konden nog starten onder een zonnetje en meteen het commando nemen. TriGt bleef echter hoogstens 15meter achter ons lopen en na 5km hadden we dus enkel Atriac en CTDG wat achterstand kunnen aansmeren. Ik hield mij achteraan en moest toen nog niet forceren.

Na een doorgaans goede eerste wissel zat ik na 100m fietsen op kop. Eventjes gewacht tot de hergroepering van onze troepen, en het gas kon er 100% op. De hemelsluizen gingen echter eveneens volledig open en de hel barstte los.

Onder impuls van Jurgen (wie anders ?) lag het tempo bijzonder hoog en helaas moest Roel vrij snel definitief de rol lossen. In de beginfase had Pieter het ook af en toe wat lastig maar het leek zeker niet wenselijk om met 3 door te gaan. We raasden aan soms bijna 60km de smalle modderbaantjes af, om dan helemaal stil te staan in de ondergelopen bochten. Samenwerken zat er nauwelijks in, daarvoor waren de omstandigheden en het parcours te "slecht", en daarenboven waren we meestal al blij dat we Jurgens wiel konden houden !

TriGt had na verloop van tijd toch een dikke 100m achterstand, maar na een reeks bochten konden ze met 3 aansluiten, zij hadden blijkbaar ook ballast overboord moeten gooien.

Gelukkig kwam de zon er weer door, TriGt kwam ons voorbij maar al heel snel merkten we dat ze bergop niet echt vooruit kwamen. We beslisten dan om erop en erover te gaan, en dat lukte nog ook. Op de rechtere wegen die volgden konden we zo'n 20" uitlopen, toch een redelijke voorsprong voor de laatste 2,5km lopen.

Helaas beschikte ik zelf niet over een turbo zodat ik direct de rol moest lossen bij Jurgen en Benny. Pieter beet wat harder op zijn tanden en liep tot bij hen, maar TriGt kwam al vrij snel tot bij mij en ik zag machteloos toe hoe ze het gaatje helemaal dichtliepen en erover gingen.

Uiteindelijk strandde TDW op 13" van goud, zelf kwam ik als 4de TDWer met enkele tientallen meters achterstand nog wat later toe.

Met zo'n resultaat heb je altijd gemengde gevoelens, je wint geen zilver maar verliest goud. Veel moeten we ons echter niet verwijten, we zijn er allemaal vol voor gegaan. Met wat parcourskennis en andere wielen/banden (ik en Jurgen) hadden we gerust 30" sneller kunnen fietsen, nu was het soms zwemmen en knoeien in de bochten... maar zo zal TriGt ook wel probleempjes gekend hebben.

Persoonlijk ben ik wel redelijk tevreden van de wedstrijd, alleen wat teleurstelling dat ik niet bij machte was om in te pikken bij de passerende TriGt-ers om er nog een eindsprint van te maken.

Vooral nog een dikke merci aan Jurgen om ons op sleeptouw te hebben genomen, het scheelde meer dan een slok op een borrel !

Foto's via 3athlon.be