Omdat wereldtopper Rob Woestenborghs forfait geeft voor het komende WK wegens een blessure, ben ik alsnog opgeroepen om te starten bij de elite !
Ik besef natuurlijk dat ik niet echt een waardige vervanger ben voor Rob, die ik ook langs deze weg een goed herstel toewens, maar beschouw het als een eer om na zovele jaren duatlon toch eens een selectie als elite op zak te kunnen steken, al was het dit jaar wel iets makkelijker door 10 startplaatsen en enkele forfaits.
Nu, de wedstrijd blijft dezelfde, het zal een zware brok zijn ! Mijn ambities liggen uiteraard niet hoog in zo'n internationaal deelnemersveld, als ik het gevoel heb op mijn waarde te hebben gestreden zal ik tevreden zijn...
dinsdag 29 juli 2008
maandag 28 juli 2008
Vakantie en trainen...
Tijd om nog eens een berichtje te plaatsen zeker ?
Een mooie vakantie in Bretagne achter de rug, en elke dag wel iets van sport (lopen of fietsen) gedaan, doorgaans aan lage intensiteit.
De voorbije week was het dan tijd om én omvang én intensiteit te verhogen in functie van WK Geel. Een 5tal keer met Koen Maris getraind, één keer met Benny Coopmans erbij, het was plezant (en vermoeiend).
Alleen jammer dat de kniepijn die me ook bijna van het BK Kortrijk weerhield, toch weer de kop opstak. Nochtans had ik met weektotalen van 28 en 49 km (op reis) niet overdreven. De 15km van Wenduine liet ik dus aan me voorbijgaan, om wat extra dagen looprust in te bouwen.
Gelukkig was de pijn gisteren (zondag) zo goed als weg zodat ik startte in de ING Run in Oostende, weliswaar met zware benen, want veel gefietst de dagen ervoor.
Opnieuw (zeer) warm weer (zoals in 2005 en 2006 toen ik ook meeliep), ik zat direct in een goed tempo dat ook goed aanvoelde (6'29" na 2km) maar 25 à 30 man liep stilaan weg. Pas na 3km begon ik terug terrein goed te maken en op het zeer hete stuk vanaf het Casino tot het keerpunt in Mariakerke haalde ik redelijk wat anderen in, Koen als laatste.
Op de zeedijk hoorde ik Koen op korte afstand gelijke tred houden en omdat ik niet tot het uiterste wou gaan kwam hij terug zodat we samen nog een andere atleet opraapten. Zo eindigde ik in Koens zog, hij 18e, ik 19e. Nico Huyberechts eindigde kort achter ons.
Zo, behalve de kniepijn (in feite overbelasting van een pees onder de knieschijf, dankzij de marathon van Torhout wellicht) die mij ervan weerhoudt wat loopvolume te trainen, draait het lekker. Wordt vervolgd in Geel...
Een mooie vakantie in Bretagne achter de rug, en elke dag wel iets van sport (lopen of fietsen) gedaan, doorgaans aan lage intensiteit.
De voorbije week was het dan tijd om én omvang én intensiteit te verhogen in functie van WK Geel. Een 5tal keer met Koen Maris getraind, één keer met Benny Coopmans erbij, het was plezant (en vermoeiend).
Alleen jammer dat de kniepijn die me ook bijna van het BK Kortrijk weerhield, toch weer de kop opstak. Nochtans had ik met weektotalen van 28 en 49 km (op reis) niet overdreven. De 15km van Wenduine liet ik dus aan me voorbijgaan, om wat extra dagen looprust in te bouwen.
Gelukkig was de pijn gisteren (zondag) zo goed als weg zodat ik startte in de ING Run in Oostende, weliswaar met zware benen, want veel gefietst de dagen ervoor.
Opnieuw (zeer) warm weer (zoals in 2005 en 2006 toen ik ook meeliep), ik zat direct in een goed tempo dat ook goed aanvoelde (6'29" na 2km) maar 25 à 30 man liep stilaan weg. Pas na 3km begon ik terug terrein goed te maken en op het zeer hete stuk vanaf het Casino tot het keerpunt in Mariakerke haalde ik redelijk wat anderen in, Koen als laatste.
Op de zeedijk hoorde ik Koen op korte afstand gelijke tred houden en omdat ik niet tot het uiterste wou gaan kwam hij terug zodat we samen nog een andere atleet opraapten. Zo eindigde ik in Koens zog, hij 18e, ik 19e. Nico Huyberechts eindigde kort achter ons.
Zo, behalve de kniepijn (in feite overbelasting van een pees onder de knieschijf, dankzij de marathon van Torhout wellicht) die mij ervan weerhoudt wat loopvolume te trainen, draait het lekker. Wordt vervolgd in Geel...
zondag 6 juli 2008
BK Duatlon Kortrijk
Het scheelde niet veel of ik had forfait gegeven, de benen herstelden toch moeilijk na de marathon en mijn linkerknie gaf echt pijn bij 't lopen. Dan maar rustig aan gedaan en hopen op beter. Pas 's morgens voor de wedstrijd was de pijn zo goed als weg en besliste ik om dan toch te starten... en ik heb er geen spijt van, achteraf gezien.
Een eerder ruig weertje, met regen tot vlak voor de start en een felle wind, het zou bikkelen worden op de fiets. Om 15u werden we op gang geschoten voor de eerste 11km lopen. Ik gaf mezelf de tijd om in mijn tempo te komen en liep aanvankelijk pas in zowat 25e positie maar schoof geleidelijk naar voor om na 3km op de 12e plaats te raken samen met Bart Verkaemer.
Een groep met Jochen Neyrinck, Johan Schoors enz liep een kleine 100m verder en ik hoopte die nog bij te halen tegen de wissel. En inderdaad, anderhalve km voor de wissel raakte ik er met de steun van Bart bij. Goed wisselen was zeer belangrijk want in de eerste fietskilometers stond er een felle tegenwind. Johan Schoors bvb had amper 5" achterstand maar dat kloofje kreeg hij niet meer dicht, ook Bart was niet mee.
Vooraan was Joeri Vansteelant op de fiets al direct verlost van d'Harveng, met daarachter Duvivier en Pauwels. Jeroen Maetens had duidelijk op reserve gelopen en op ons groepje gewacht. Met zessen (ook Choteau, de mij onbekende maar zeer sterke Colson en Demyttenaere, Neyrinck erbij) vormden we een mooi groepje.
Eerst haalden we snelle loper Duvivier bij (iets voor halfweg) en 5km later konden we hem samen met zijn ploegmaat Choteau afschudden. Nog eens 5km verder haalden we d'Harveng en Pauwels bij zodat we voor plaats 2 reden en met 7 man de wissel indoken. d'Harveng moest blijkbaar direct opgeven door een blessure, zelf raakte ik hoegenaamd niet op gang : de rest zag ik zo van me weglopen.
Geen paniek, het was nog ruim 7 km, maar pas na 2km kwam ik in het ritme en slaagde ik erin om de overgang van het bij momenten explosieve fietsen te verteren. De 40" die ik op die 2km had verloren kon ik echter alleen nog goedmaken op een stilvallende Jochen Neyrinck. Koen Demyttenaere kwam stilaan binnen schot maar de meet lag te "dicht" en zo werd ik toch zeer tevreden 6de. Jeroen Maetens kon Roel Pauwels afhouden voor zilver, het goud was voor een outstanding Joeri die liefst 6' voorsprong had op nummer 2 !!
Zeer tevreden dus, want dit was niet evident met die marathon in de benen en dus ook zonder specifieke training (bvb geen wissels/overgangen fietsen-lopen meer getraind sedert 1 juni). Nu mag de riem er efkes af... 2 weken Bretagne voor de boeg
vrijdag 27 juni 2008
Konterdamloop
Toch wel gewonnen zeker !
Ik stond ontspannen aan de start en nam met plezier de vele gelukwensen voor mijn marathon in ontvangst, het doet wel deugd als je prestatie gewaardeerd wordt...
Jurgen Dereere ging er een training van maken en op wisselend tempo lopen, zelf ik wou zo ontspannen mogelijk lopen en zien hoe het zou gaan en het tempo eraan aanpassen.
Al snel was Jurgen er van onder, en even later liep ik samen met Patrick De Vos. Enkele snelle klanten van het loopcriterium lieten verstek gaan, wat mooi meegenomen was om zonder diep te gaan toch vooraan te lopen. Ik koos voor een "makkelijk" tempo en bij het ingaan van de tweede ronde moest Voske lossen. Ik liet het tempo in ronde 3 wat zakken maar toen Kristof Slabbinck naderde, versnelde ik opnieuw. Tijdens de laatste kilometers begon ik de benen toch te voelen, de recuperatie na de marathon is dus zeker nog niet volledig en misschien was het niet het beste idee om hier de wedstrijd te lopen...
Op 500m van de meet haalde ik echter Jurgen bij, die al voor de wedstrijd te kennen gaf dat ik "mocht" winnen, en zo geschiedde dan ook :-) Nog eens bedankt voor die geste !
Nu nog een paar goede fietstrainingen en de nodige rust en dan zou het op het BK in Kortrijk wel treffelijk moeten gaan...
Ik stond ontspannen aan de start en nam met plezier de vele gelukwensen voor mijn marathon in ontvangst, het doet wel deugd als je prestatie gewaardeerd wordt...
Jurgen Dereere ging er een training van maken en op wisselend tempo lopen, zelf ik wou zo ontspannen mogelijk lopen en zien hoe het zou gaan en het tempo eraan aanpassen.
Al snel was Jurgen er van onder, en even later liep ik samen met Patrick De Vos. Enkele snelle klanten van het loopcriterium lieten verstek gaan, wat mooi meegenomen was om zonder diep te gaan toch vooraan te lopen. Ik koos voor een "makkelijk" tempo en bij het ingaan van de tweede ronde moest Voske lossen. Ik liet het tempo in ronde 3 wat zakken maar toen Kristof Slabbinck naderde, versnelde ik opnieuw. Tijdens de laatste kilometers begon ik de benen toch te voelen, de recuperatie na de marathon is dus zeker nog niet volledig en misschien was het niet het beste idee om hier de wedstrijd te lopen...
Op 500m van de meet haalde ik echter Jurgen bij, die al voor de wedstrijd te kennen gaf dat ik "mocht" winnen, en zo geschiedde dan ook :-) Nog eens bedankt voor die geste !
Nu nog een paar goede fietstrainingen en de nodige rust en dan zou het op het BK in Kortrijk wel treffelijk moeten gaan...
dinsdag 24 juni 2008
Bedankt...
... voor jullie reacties ! Ik heb me lang afgevraagd of ik ooit een marathon zou aankunnen omwille van mijn blessuregevoeligheid en de daarbij horende beperkte trainingsomvang qua lopen, maar om één of andere reden (wellicht de geleidelijke toename van de trainingsomvang) kunnen mijn benen blijkbaar wat meer verdragen tegenwoordig. Nu ja, sedert half maart loop ik gemiddeld 50 km per week, maar vergeet uiteraard de uren op de fiets niet, die zijn verantwoordelijk voor de uithouding.
Ik denk en hoop dat ik nog wel enkele marathons zal/kan lopen, en wie weet duik ik dan onder de (voor mij) magische 2u30'...
Na drie dagen fikse spierpijn (ik vraag me af hoe de meeste marathonlopers er in slagen om de dag nadien al opnieuw te lopen) gaat het nu wel beter, al voel ik me nog moe. Ik heb al 2 korte rustige fietstrainingen achter de rug, zo recupereren de benen volgens mij toch beter. De Konterdamloop van vrijdag pik ik wel mee, wellicht op een lager tempo dan anders om niets te forceren...
Voor de cijferfreaks wat cijfermateriaal van mijn Garmin Forerunner in schijven van 5 km (geen hartslagmeting) :
0-5 : 17'30"
5-10 : 17'58" 35'28"
10-15 : 17'38" 53'06"
15-20 : 17'58" 1u11'04"
20-25 : 17'26" 1u28'30"
25-30 : 17'48" 1u46'18"
30-35 : 18'06" 2u04'24"
35-40 : 18'11" 2u22'35"
40-42,5 : 9'00" 2u31'35"
Of het nu echt 300m te lang was zal ik nooit zeker weten... (maar volgens iedereen die met een gps liep dus wel). Volgens de borden kwam ik halfweg door in 1u15'30", tweede helft dus in 1u16'05".
Ik denk en hoop dat ik nog wel enkele marathons zal/kan lopen, en wie weet duik ik dan onder de (voor mij) magische 2u30'...
Na drie dagen fikse spierpijn (ik vraag me af hoe de meeste marathonlopers er in slagen om de dag nadien al opnieuw te lopen) gaat het nu wel beter, al voel ik me nog moe. Ik heb al 2 korte rustige fietstrainingen achter de rug, zo recupereren de benen volgens mij toch beter. De Konterdamloop van vrijdag pik ik wel mee, wellicht op een lager tempo dan anders om niets te forceren...
Voor de cijferfreaks wat cijfermateriaal van mijn Garmin Forerunner in schijven van 5 km (geen hartslagmeting) :
0-5 : 17'30"
5-10 : 17'58" 35'28"
10-15 : 17'38" 53'06"
15-20 : 17'58" 1u11'04"
20-25 : 17'26" 1u28'30"
25-30 : 17'48" 1u46'18"
30-35 : 18'06" 2u04'24"
35-40 : 18'11" 2u22'35"
40-42,5 : 9'00" 2u31'35"
Of het nu echt 300m te lang was zal ik nooit zeker weten... (maar volgens iedereen die met een gps liep dus wel). Volgens de borden kwam ik halfweg door in 1u15'30", tweede helft dus in 1u16'05".
zaterdag 21 juni 2008
2u31'34"
... is de tijd die ik heb neergezet in de marathon van Torhout !
Inderdaad, "eventjes" een marathon tussendoor. Een beslissing die ik op gevoel nam omdat het lopen heel goed gaat, de duatlonkalender een grote leegte vertoont in juni, en een goede gelegenheid om eens te testen wat ik jarenlang heb beweerd, met name dat een algemene duatlonvoorbereiding/training voldoende is om een marathon tot een goed einde te brengen. Behalve vorige zondag toen ik 23km rustig liep heb ik inderdaad geen enkele duurloop gedaan, de training bestond uit intervallen en wedstrijden, het duurvermogen is opgebouwd in de fietstrainingen, en natuurlijk pluk ik nog de vruchten van de vele kilometers in januari en februari.
De wedstrijd dan : 2 Oostblokkers kozen vrijwel direct het hazenpad en het favorietentrio Van Haecke-Colpaert-Sneppe liep mij ook wat te snel. Ik had immers beslist om op gevoel te lopen. Na 4km hadden zij al 25" voorsprong maar vanaf dan bleef de kloof gelijk.
Het werd dus een eenzame tocht, maar wel eentje met een continu mikpunt. De eerste 10km gingen in 35'20". Na 13km kwam ik iets dichter maar toen kwam de moeilijkste strook met redelijke tegenwind en veel vals plat. Aan Edewalle (km 19) kwam ik precies opnieuw dichter, ik versnelde ietwat en liep het gat dicht tegen km 22.
Mijn gps duidde geleidelijk meer afstand aan dan de borden, uiteindelijk zou er 42,500 km op de teller staan. 20km in 1u11'02".
Aan km23 versnelde Van Haecke en ik bleef op mijn tempo lopen (toen 3'30/km) zodat ik alweer alleen liep. De 3 voor mij speelden duidelijk jojo met elkaar maar ze bleven in zicht.
Tot aan km 30 ging het vlot maar vanaf dan begonnen de bovenbenen flink pijn te doen, al had dat tot km 35 geen invloed op het tempo (ts km 25 en 35 : 35'55") Aan km 32 was Nico Serroen mij plots en snel voorbij gegaan, die leek zelfs in staat om het genoemde trio nog bij te benen.
Ik kon niet reageren want de benen weigerden een sneller tempo. Bovendien zaten er in de laatste 8 km nog geregeld licht stijgende stukken. Toch liep ik tussen km 35 en 40 nog aan 3'38/km (18'11").
Op dat moment zag ik nog steeds Van Haecke lopen, met telkens een kloofje op Sneppe, Colpaert en Serroen. Eigenlijk hebben zij de kloof geslagen tussen km 25 en 32, nadien bleef het duidelijk gelijk opgaan.
Met de meet in zicht durfde ik de pijn in de benen wat meer te negeren en ik haalde Serroen terug bij. Met nog een kilometer te gaan was Colpaert plots wat dichter en ik poogde hem nog te grazen te nemen. De laatste 500m waren echt beklijvend tussen de mensenmassa, ik kwam tot 5 meter van Colpaert in de laatste rechte lijn, zou hem voorbijgaan, tot plots mijn benen compleet verkrampten en ik meer huppelde dan liep en dus moest inbinden. Zo miste ik dus heel nipt de top 5, maar zette ik wel 2u31'34" neer !! Tijd van de winnaar ken ik niet, Van Haecke was 3e in 2u30'44".
Uiteraard ben ik heel tevreden, en eerlijk gezegd had ik er wel vertrouwen in dat het op die manier zou verlopen : meer dan genoeg energie en uithouding om gas te geven tot 't einde, maar met de vraag of de benen zouden meewillen tot 't einde. Aangezien de rest in feite trager eindigde dan ik mag ik niet klagen denk ik, mijn laatste kilometer zat rond 3'20" denk ik.
Terwijl ik dit na een korte nachtrust neertik valt de spierpijn veel beter mee dan na Kasterlee, dus da's al een meevaller. Volgende wedstrijd is het BK duatlon in Kortrijk maar ik zal niet starten mocht ik onvoldoende hersteld blijken te zijn...
Inderdaad, "eventjes" een marathon tussendoor. Een beslissing die ik op gevoel nam omdat het lopen heel goed gaat, de duatlonkalender een grote leegte vertoont in juni, en een goede gelegenheid om eens te testen wat ik jarenlang heb beweerd, met name dat een algemene duatlonvoorbereiding/training voldoende is om een marathon tot een goed einde te brengen. Behalve vorige zondag toen ik 23km rustig liep heb ik inderdaad geen enkele duurloop gedaan, de training bestond uit intervallen en wedstrijden, het duurvermogen is opgebouwd in de fietstrainingen, en natuurlijk pluk ik nog de vruchten van de vele kilometers in januari en februari.
De wedstrijd dan : 2 Oostblokkers kozen vrijwel direct het hazenpad en het favorietentrio Van Haecke-Colpaert-Sneppe liep mij ook wat te snel. Ik had immers beslist om op gevoel te lopen. Na 4km hadden zij al 25" voorsprong maar vanaf dan bleef de kloof gelijk.
Het werd dus een eenzame tocht, maar wel eentje met een continu mikpunt. De eerste 10km gingen in 35'20". Na 13km kwam ik iets dichter maar toen kwam de moeilijkste strook met redelijke tegenwind en veel vals plat. Aan Edewalle (km 19) kwam ik precies opnieuw dichter, ik versnelde ietwat en liep het gat dicht tegen km 22.
Mijn gps duidde geleidelijk meer afstand aan dan de borden, uiteindelijk zou er 42,500 km op de teller staan. 20km in 1u11'02".
Aan km23 versnelde Van Haecke en ik bleef op mijn tempo lopen (toen 3'30/km) zodat ik alweer alleen liep. De 3 voor mij speelden duidelijk jojo met elkaar maar ze bleven in zicht.
Tot aan km 30 ging het vlot maar vanaf dan begonnen de bovenbenen flink pijn te doen, al had dat tot km 35 geen invloed op het tempo (ts km 25 en 35 : 35'55") Aan km 32 was Nico Serroen mij plots en snel voorbij gegaan, die leek zelfs in staat om het genoemde trio nog bij te benen.
Ik kon niet reageren want de benen weigerden een sneller tempo. Bovendien zaten er in de laatste 8 km nog geregeld licht stijgende stukken. Toch liep ik tussen km 35 en 40 nog aan 3'38/km (18'11").
Op dat moment zag ik nog steeds Van Haecke lopen, met telkens een kloofje op Sneppe, Colpaert en Serroen. Eigenlijk hebben zij de kloof geslagen tussen km 25 en 32, nadien bleef het duidelijk gelijk opgaan.
Met de meet in zicht durfde ik de pijn in de benen wat meer te negeren en ik haalde Serroen terug bij. Met nog een kilometer te gaan was Colpaert plots wat dichter en ik poogde hem nog te grazen te nemen. De laatste 500m waren echt beklijvend tussen de mensenmassa, ik kwam tot 5 meter van Colpaert in de laatste rechte lijn, zou hem voorbijgaan, tot plots mijn benen compleet verkrampten en ik meer huppelde dan liep en dus moest inbinden. Zo miste ik dus heel nipt de top 5, maar zette ik wel 2u31'34" neer !! Tijd van de winnaar ken ik niet, Van Haecke was 3e in 2u30'44".
Uiteraard ben ik heel tevreden, en eerlijk gezegd had ik er wel vertrouwen in dat het op die manier zou verlopen : meer dan genoeg energie en uithouding om gas te geven tot 't einde, maar met de vraag of de benen zouden meewillen tot 't einde. Aangezien de rest in feite trager eindigde dan ik mag ik niet klagen denk ik, mijn laatste kilometer zat rond 3'20" denk ik.
Terwijl ik dit na een korte nachtrust neertik valt de spierpijn veel beter mee dan na Kasterlee, dus da's al een meevaller. Volgende wedstrijd is het BK duatlon in Kortrijk maar ik zal niet starten mocht ik onvoldoende hersteld blijken te zijn...
zaterdag 14 juni 2008
Vuurtorenloop
Ik had het niet (meer) verwacht, maar ik haal tegenwoordig opnieuw mijn beste loopniveau zoals in 2001 !
Ook dankzij prima loopweer haalde ik in deze 10,9 km een gemiddelde van 3'15/km (35'25") en verbeterde ik vooral mijn tijd van vorig jaar met liefst 53".
Met een paar stevige fietstrainingen op maandag en woensdag in de benen had ik zeker niet gepiekt naar deze wedstrijd, maar toch zat ik duidelijk fris genoeg.
Ik maakte mij geen illusies om de alomtegenwoordige (want waar doet hij nièt mee ?) Stieperaere te kloppen, maar voor de 2de plaats wou ik wel een robbertje uitvechten...
Na een snelle start moest ik maximum 15 meter laten maar na 3km kwam ik opnieuw aansluiten bij Stieperaere, Van Peteghem, Broucke en Slabbinck. Ik nam direct de leiding en blijkbaar moesten de 2 laatstgenoemden de rol lossen. In die 2de ronde voelde ik me super, maar op 't einde ervan achtte Stieperaere zijn moment gekomen. Ik kon ook nog goed versnellen maar ik kon net niet aanklampen. Van Peteghem zag duidelijk sterretjes maar bleef aanvankelijk in mijn spoor.
Op 2,5km van de meet stak ik nog een tandje bij omdat de kloof niet groter werd dan 30 meter en ik dus nog kansen had. Van Peteghem moest er dan (eindelijk) af, maar echt naderen op een omkijkende Stieperaere deed ik niet en zo bleef de kloof amper 20 meter tot aan de finish. Niet verwacht dat ik zo dicht bij hem kon eindigen !
Abonneren op:
Posts (Atom)
