Thuismatch

De eerste wedstrijd van 2008 was een thuismatch, de corrida van 't sas. Veel schoon volk aan de start, en aan de resultaten te zien zijn er weinigen die deze winter stilgezeten hebben. Sommigen zijn er echt met rasse schreden op vooruit gegaan.

Zelf kan ik tevreden zijn met mijn 6de plaats. Ik startte voor mijn doen als een raket, maar werd toch los uit de voeten gelopen en liep 10de na 500m. Na een km schoof ik op naar plaats 7 op zo'n dikke 50 meter van de kopgroep en die kloof bleef de hele wedstrijd dan zowat dezelfde, op 't einde naderde ik zelfs nog een beetje. Bart Bleyaert was de enige die nog terugviel (duidelijk te snel gestart), zodat ik tevreden 6de werd in 19'41.

Stieperaere klopte verrassend Dereere in de spurt, al hoorde ik later dat Jurgen de hele week niet getraind had... Winnende tijd 19'03, met die achterstand kan ik leven want iedereen liep wel voluit.

Nu volgen een goede tien dagen met zoveel mogelijk loopkilometers, want daarna gaan we een week skieën. Dan nog een weekje heropbouw en daar is Oostende-Brugge al.

Op (loop)schema

In deze wedstrijdloze periode valt er in feite niet veel te melden : iedereen weet dat het snel donker is, dat het hard waait of ijskoud is, en dat er niettemin getraind wordt...

De eerste 2 weken van dit jaar heb ik in elk geval mijn gewenste kilometers gelopen, telkens 72 km waaronder een wekelijkse lange duurloop van 26 resp. 29 kilometer. Conditioneel leverde dat niet het minste probleem op (zo haal ik zeker dezelfde tijden en hartslagen als begin november), maar de onderbenen protesteren na die 29 km (vorige zaterdag) zodat ik enkele dagen de loopschoenen aan de kant heb gelaten en al een eerste keer het zwembad ben moeten induiken om toch iets te trainen.

Fietsen blijft (helaas) beperkt tot 1x per week, maar het lopen heeft nu eenmaal de voorkeur tot en met de marathon.

Zo, hopelijk blijven ziektes en blessures uit, en dan zal het met de vorm langzaam maar zeker de goede kant uitgaan : met name dicht bij mijn beste loopvorm ooit. Of dat zal lukken... wordt vervolgd !

Winterduatlon Kleit

2007 zit er bijna op. Op de valreep nog een duatlon meegepikt, net zoals vorig jaar toen ik nog wat Kasterleefrustraties van me moest afrijden.

Eigenlijk had ik hier niet echt zin in (vooral omdat ik verder rustig wil opbouwen), maar ik had Yannick (Mariannes zoon) enkele maanden geleden gezegd dat hij eens een winterduatlon moest proberen en zo had ik ons beiden ingeschreven.

Zonnig winderig weer en zowat dezelfde gezichten aan de start als vorig jaar, behalve natuurlijk de betreurde Benny, een minuut stilte voor de start was dan ook op zijn plaats.

Yannick startte samen met de dames en de andere -18 zo'n 3 minuten eerder. De start was niet overdreven snel maar ik had vandaag geen overdrive en startte meteen op het "normale" wedstrijdtempo. Dat was snel genoeg om na dik 2' van plaats 20 naar de top 3 te lopen. De duo's startten samen met ons, wat de wedstrijd wel wat vertekende.

Het lopen ging prima en bij de solo's wisselde ik op kop met zelfs 30" voor op de rest. Op de MTB ging het minder vlot : terwijl ik in feite kon profiteren van de duorijders, kon ik de snelsten niet volgen. Kris Steyaert en Benjamin VDVelde (vorig jaar ook net voor mij) haalden mij na 2/3 van de eerste ronde dan ook in, ik haakte nog een 3tal km aan, maar dan moest ik zo uit het wiel.

De tweede ronde ging dus solo verder en ik voelde dat mijn tempo zakte, maar toch werd ik niet meer bijgehaald. Plaats 3 was dus een feit dus de laatste loopproef (heel kort, zo'n 1600m) was een formaliteit, maar opnieuw bleek ik met voorsprong de snelste looptijd te hebben.

Conclusie, lopen : prima zoals verwacht, fietsen : nog werk aan, zoals verwacht... maar de loopvoorbereiding zal toch het belangrijkst blijven in functie van Rotterdam.

En Yannick ? Die deed het prima met de zege bij de -18-jarigen en zelfs een 9e plaats overall !! Hij heeft heel wat looppotentieel maar zal uiteraard blijven focussen op het wielrennen...

Zo, aan iedereen een prettig eindejaar en een gezond en sportief 2008 gewenst !

Eindejaarsloop Bredene

4 weken na de marathon was het eens tijd voor een conditietest. Een thuismatch te Bredene dan nog, 12 km met wat duinenpaden en een stuk op het strand. Koud maar prachtig weer, de doortocht op het strand was schitterend mooi...

De 9 en de 12km startten tesamen. Het ontgaat mij trouwens waarom de organisatie 2 afstanden voorziet die niet eens veel van elkaar verschillen, de chaos aan de aankomst loog er nier om.

Bon, in de start kon ik aardig mee, blijkbaar is mijn basissnelheid best in orde. Ploegmaat Frederic (9km) en Steven Broucke (12km) liepen lichtjes uit, ik liep samen met bekenden Kristof Slabbinck en Dominique Verbeke, van kortbij gevolgd door een verbazende Lorenzo Coopman en Gino Denaet.

Bij het ingaan van de duinen was Broucke gaan vliegen en samen met Slabbinck kwam ik tot bij Frederic. Na een goede 6 km kreeg de 12km een extra lus voorgeschoteld : het strand op. Tot onze frustratie zakten we haast overal in het zand, ik heb veel gezigzagd maar vond zelden een wat harder stuk. Steven Broucke liep niet verder uit, en naar het einde toe haalden we hem in (hij vertelde achteraf dat hij niet wou riskeren om verkeerd te lopen...) en tot mijn grote verbazing kwam Gino Denaet aansluiten !

Gelukkig mochten we de terugweg aanvatten op de dijk richting Twins, en Broucke trok direct goed door. Ik kon hem volgen, de anderen moesten passen.

Bij binnenkomst van Bredene moest ik ook de rol lossen, en meter voor meter liep 'm weg. In de laatste kilometers veranderde er dus niets meer, maar ik kon mooi mijn tempo en hoge hartslag 175 vasthouden. Een extra boost zat er niet in.

Tweede plaats dus, op een tiental seconden van de verdiende winnaar. Gezien de eerder weinige en vooral rustige training van de vorige weken blijkt de vorm beter dan verwacht.


Morgen zondag rij ik rondjes in Kasterlee, om de beruchte HEL te volgen...

Plannen voor 2008

Voila, de afbeelding zegt het allemaal : als eerste doel, deze marathon op 13 april 2008. Genoeg tijd dus om de belasting deze keer heel geleidelijk op te drijven, en dan weer af te bouwen...

De zomer staat dan weer in het teken van duatlon met Powerman Geel als zwaarste wedstrijd wellicht. En voor het najaar... da's nog veel te ver !

December : klemtoon op geleidelijke opbouw en vooral duurtraining en ook krachttraining. In januari moet het volume dan echt omhoog met duurlopen boven 25 km, en in februari ook de intensiteit met misschien een tweetal crossen. In maart moeten de puntjes op de i worden gezet, met een 10 mijl (Oostende-Brugge) en een halve marathon (Zwinstedenloop ?) als testwedstrijden, en ook de langste duurlopen.

Ik zal echter het fietsen zeker niet achterwege laten, want die trainingen verschaffen juist die extra uithoudingstroef die je toch nodig hebt bij een marathon. Daarenboven zie ik me niet tot de gevraagde +100 km-weken te komen en eerlijk gezegd lijkt me dat ook niet onoverkomelijk voor een goede prestatie.

Dat ik de Hel van Kasterlee dit jaar aan mij voorbij laat gaan, is een extra voordeel, de opbouw kan nu heel langzaam beginnen, terwijl ik vorig jaar rond deze periode in topvorm was en dat eind februari moest bekopen met een dipje...

In feite is de vorm nog goed ! Pas 10 dagen na de marathon (vorige woensdag) voor 't eerst gelopen, ademhaling OK maar toch snel vermoeide benen. Zondag met de Hermeslopers in 't bosje van De Haan, ik dacht dat dit een ontspannen zondagochtendloop zou zijn, maar integendeel was het een zeer pittige training (wat niet echt mijn bedoeling was) door de modder en de duinen. Na een moeizame start ging het echter vlot en ook de benen protesteerden niet meer, dus ik acht me wel klaar om stilaan wat meer regelmaat in de trainingen te brengen en bvb deze week te beginnen met een totaal van 40 km lopen.

Eerder rustig trainen, maar tussentijds de vorm eens testen : het moet kunnen, dus start ik wellicht in de einde/nieuwjaarslopen van Bredene (15 december) en Lombardsijde (5 januari).

Rusten...

Eerst en vooral aan iedereen een bedankje voor de lovende woorden !

De voorbije week heb ik gerust, niet omdat ik moe was (ik voelde me integendeel fris) maar omdat ik half kreupel was. Geen enkele last aan hamstrings, kuiten, knieën of schenen (waar ik toch van verschiet), maar alle schade zat in de quadriceps, en hoe. Maandag kon ik amper stappen, dinsdag nog achterwaarts de trap af, enz. Zaterdagmorgen eens getest, maar na 1 km kalm lopen was er al te veel pijn. Vandaag gefietst en pas nu kan ik zeggen dat het leed geleden is en de spieren weer min of meer hersteld zijn. Al zal ik nog wel wat wachten om wat te lopen, woensdag misschien eens.

Ik vraag me soms af hoe mijn benen mij tot aan de meet hebben geholpen, vorige zondag. Soit, het is nu toch tijd om eens fysiek en mentaal rust te nemen, en al eens te kijken naar 2008.

Een voorjaarsmarathon zie ik nu wel zitten, vanaf mei dan duatlons, en wie weet in het najaar een volgende marathon ? Stilaan komt er wel een plannetje in mijn hoofd, en we zien wel hoe de duatlonkalender er zal uitzien.

Op www.marathonkasterlee.be staat er een kort filmpje over de marathon en uiteraard kom ik ook eventjes in beeld. Check it out, en tot later...

Marathon Kasterlee : debuteren en winnen !

Inderdaad, gewonnen ! Maar het kostte enorm veel moeite en karakter... Mijn tijd : 2u42'15".

Vooraf was ik er niet echt gerust in, want een smerige buikgriep had mij woensdag geveld. Op slag 2 kilo lichter en een pak reserves kwijt. Ik voelde me vandaag weer goed, maar de weegschaal gaf toch ruim 1 kilo lichter aan dan normaal.

Het was koud maar zonnig in Kasterlee. Samen met 1000 anderen (300 op de marathon en meer dan 700 op de halve) weg om 10 uur. Ik keek naar niemand en startte behouden, hartslag 155 à 157. Paul Mertens, vernoemd als favoriet, nam direct voorsprong, en ook Frankie Leus liet ik lopen.

Ik behield gewoon mijn tempo van 3'38/km en zo haalde ik Leus bij na 4 km en Mertens na 8 km. Na 10 km kwam ik door in 36'38". Die eerste 10 km lagen er toen redelijk bij omdat de grond nog bevroren was.

Aan km 11 werden we dan het bos ingestuurd, en het er lag er echt vettig bij. Talloze keren wegschuiven, steeds corrigeren, een goede passage zoeken, soms zelfs over een struik springen om de modder te ontwijken...

Het bleef goed gaan, hartslag steeds zo'n 163 en rustige ademhaling, maar aan km 14/15 voelde ik al pijn opkomen in de beide quadriceps. Het tempo zakte natuurlijk sterk tijdens de modderpassages, maar dat was voor iedereen het geval.

Ik haalde geregeld nog een snelle starter van de halve marathon bij, enkel Loïc Hélin kwam tot bij mij, en liep in zijn laatste kilometers nog wat weg.

Doortocht halfweg in 1u18'25, nog niets geforceerd, maar wel al echt pijnlijke benen. Dit ging heel zwaar worden...

Paul Mertens volgde op 50", niet bepaald een geruststellende voorsprong. Al van bij het begin van de tweede (en laatste) ronde moest ik op de tanden beginnen bijten om het tempo hoog te houden door de pijnsignalen van de benen te negeren.

Tot km 26 bleef ik 3'40/km lopen, en de kloof op Mertens groeide, dat kon ik zien in de uitgestrekte velden. De veldwegen lagen er nu vettig bij, zodat ik veel in het hobbelige gras moest lopen om niet steeds weg te glijden.

De volgende vlakke kilometers gingen nog aan 3'50/km, het werd stilaan zwaarder, ondanks de mooi op niveau blijvende hartslag. 30 km doorkomst in 1u51'48".

Maar dan kwam de hel... Met intussen haast verkrampende benen het modderbad in, ik moest zwaar op de tanden bijten en het tempo daalde tot boven de 4'/km. Enkel op de goedlopende stukken kon ik een mooi tempo maken, maar bergop en vooral bergaf was het enerzijds zwoegen en anderzijds de pijn verbijten. De sterkste afdaling moest ik zelfs bijna wandelend naar beneden omdat de slagen op de bovenbenen niet te harden waren.

Intussen begon Mertens te naderen, maar ik weigerde het hoofd te laten hangen : op de makkelijke stukken trok ik het tempo zo hoog mogelijk op, op de moeilijke probeerde ik de schade te beperken.

Doordat Marianne mij geregeld een drinkbus aangaf had ik geen tekort aan energie, alhoewel het naar het einde toe toch stevig bijtanken was. Maar de tank bleef voldoende gevuld, hartslag 163 tot aan de meet.

Pas in de laatste kilometer (4'10" en 1 miljoen naalden in de benen) was ik er gerust in toen Mertens nog op dik 200 meter bleek te zitten. Met gebalde vuist over de finish, opgelucht dat ik er was geraakt.

In de tweede ronde heb ik dus nog heel wat verval gekend (1u23'50) maar ik was al blij dat ik er zonder echte inzinking was geraakt, en de zege had kunnen veilig stellen.

Wel, 100% resultaat ondanks een korte/magere voorbereiding en die buikgriep, een goede start als marathonloper, want dit smaakt naar meer...

Bedankt aan iedereen voor de aanmoedigingen en de tips !