Duatlon Oostende : amai !

Nu de marathonplannen in de koelkast zijn opgeborgen, is de tijd gekomen om opnieuw te focussen op enkele duatlons. In Oostende wou ik eens testen hoe het in feite stond met de conditie, aangezien ik zowel qua lopen (de blessure van 4 weken terug) als qua fietsen (heel weinig kilometers tot zo'n 3 weken geleden) niet goed wist wat te verwachten.

De voorbije weken werden gevuld met vooral rustige en korte duurlopen, één keer een intervaltraining op de piste, maar vooral een hoop fietskilometers, met de 280 (!) km van de Ronde van Vlaanderen als ultieme (en overdreven) training.

Geen absolute toppers à la Dereere of Coddens aan de start, maar wel bvb Roel Pauwels, enkele jaren geleden nog dicht bij de wereldtop en nu blijkbaar aan een comeback bezig na hartproblemen, en nog een berg bekenden, waaronder ploegmakkers Benny en Roel (De Smet).

Ondanks de felle tegenwind werd er zoals gebruikelijk fors gestart, maar na 500m viel het wat stil met daarna met bruuske versnellingen. Ik schoof op naar de top 3 en met rugwind kon ik Roel Pauwels in het vizier houden en terug aansluiten halfweg. De volgende strook tegenwind losten we elkaar af, maar na het keerpunt nam Roel stilaan een kleine voorsprong.

Zo zat ik toch kortbij in de wissel, en de anderen zaten ook niet ver (50m). Ik kwam onmiddellijk bij Roel en trok fors door. Roel werkte gelukkig goed mee en dat was nodig tegen de felle westenwind. Pas bij het keerpunt bij Raversijde keek ik naar de concurrentie : die was toch verder dan gevreesd !

We bleven goed samenwerken en onverwachts bleven we uitlopen op de rest : dat had ik absoluut niet durven hopen. Roel plaatste nog een felle demarrage in de laatste ronde maar ik kon hem direct bijbenen.

Samen de wissel in, waar Roel zich vergiste van ingang waardoor ik enkele seconden won, die ik weer verspeelde bij het wisselen. Roel had een gaatje van 10 meter en zoals ik verwachtte liep hij onmiddellijk uit. Bij het eerste keerpunt had ik 10" achterstand en halfweg 20". Vanaf dan bleef de kloof onveranderd 100 meter, en achter mij was het ploegmaat Benny die zoals vanouds bij de laatste loopproef zijn gezellen in de steek kon laten en naar plek 3 lopen.

Plaatsen 2, 3 en 8 (Roel de Smet) voor de club (TDW) : mooi zo !

Een hele opsteker dus, en blijkbaar rendeer ik toch beter wanneer de intensiteit van de trainingen vrij laag blijft.

Ik heb nog geen idee wat de volgende wedstrijd wordt : zal afhangen van de goesting van 't moment...

Zomeruur

... nu de lente nog ! De blessure lijkt stilaan achter de rug. Ik heb de voorbije week voorzichtig hervat met een paar trage korte duurloopjes, en de al weinige last verminderde tijdens de week verder.

Zaterdag heb ik eens van het goede weer (nu ja, die keiharde wind !!) geprofiteerd, en een zeer lange fietstraining gedaan. Redelijk vlot volgehouden ondanks de weinige fietskilometers deze winter, dus wie weet rij ik volgend weekend wel de Ronde van Vlaanderen. Eerst zien of het weer niet te guur wordt.

Deze week is de eerste met het zomeruur, en nu kan ik eens denken aan enkele korte fietstrainingen 's avonds, en ondertussen rustig de looptrainingen opbouwen.

Ik wacht nog af hoe alles evolueert om te zien wanneer ik terug aan een wedstrijd meedoe.

... en ook geen marathon

Zo, de sportarts is duidelijk : minstens een week niet lopen en dan rustig herbeginnen, met andere woorden geen snelheid of lange afstanden.

Linker adductoren inderdaad overrokken door een val + daarbij de loopbelasting zorgt voor overbelasting en ontsteking.

Soepel fietsen mag, en natuurlijk moet het lukken dat het deze week eerder winter dan lente is...

Ach, allemaal niet erg, die tweede marathon loop ik dan wel in het najaar !

Geen halve marathon...

Spijtig genoeg heb ik verstek moeten laten gaan voor de Zwinstedenloop, waar de laatste serieuze test op het menu stond in functie van Rotterdam.

De pijn in de linker lies, vooral aanwezig sedert Oostende-Brugge, wil namelijk niet minderen, en leek zaterdag nog erger dan de dagen ervoor. 21km voluit lopen zou meer kwaad dan goed doen.

Ik had gedacht dat de pijn wel zou wegebben na een bezoek aan de kiné, maar blijkbaar vergt het herstel veel tijd. Ik vermoed dat dit nog een gevolg is van een stevige valpartij tijdens het skieën toen ik in een ongewilde spreidstand terechtkwam...

Komt de marathon nu ook in het gedrang ?

Dat wordt afwachten, want afhankelijk van hoe het herstel verloopt, intussen zal ik wat meer trachten te fietsen want daarbij is de hinder zeer beperkt. Wie weet zorgen een vijftal looploze dagen wel voor de oplossing...

Oostende-Brugge

Oei, al een maand sedert ik hier nog iets gepost heb...

Wel, om kort samen te vatten : na de vorige wedstrijd heb ik een week van 90 en één van 70 km kunnen trainen (dit ging zelfs vrij vlot qua recup), daarna werd het ritme gebroken door een weekje skieën.

Of beter gezegd : leren skieën. Letterlijk met (veel) vallen en opstaan, maar naar het einde toe ging het al vrij vlot. Zeven dagen zon en sneeuw hebben deugd gedaan.

Na de terugreis, vorig weekend, was ik echter doodmoe en ook mijn onderstel had het zwaar te verduren gehad in de skibotten. Het liep nogal stroef maar woensdag ging het bij de intervaltraining al veel beter zodat ik wel redelijk veel vertrouwen had in de wedstrijd Oostende-Brugge. Goed gerust tijdens de laatste 3 dagen ( 8km gelopen slechts) en dan knallen met de wind in de rug.

De bezetting was nog sterker dan de vorige jaren, zo werd gezegd. Er werd inderdaad zeer heftig gestart, km 1 ging voor mij in 3'07 en dan liepen de eersten al 150 meter verder !

De opdracht is in feite simpel : gas geven en hopen dat het tempo niet (teveel) zakt. En zo liep ik in een klein groepje met de broers De Ketelaere. Na 10km (doorkomst in 32'30" !!) werd er wat versneld en geleidelijk aan moest ik passen. Ik voelde toch wat gebrek aan frisheid op dat moment, want ik liep op omslagpunt en moest dus in feite toch wat kunnen versnellen.

Op karakter dus de laatste 5km solo in, en ik kon dankzij een lange sprint nog net mijn plek behouden, 39e in 53'21" (nettotijd). Een goede 2' sneller dan vorig jaar, toen er een aardige zij- en tegenwind stond.

Eindelijk nog eens een PR, het moest er wel van komen want mijn beste prestatie in O-B dateerde uit 2001 toen ik 54'13 liep bij tegenwind en ijzige kou. Die prestatie is dus zeker nog hoger in te schatten als die van vandaag.

Als les in bescheidenheid : de Keniaanse winnaar was al 7'25 eerder over de aankomstlijn gevlogen (gemiddeld 21 km/u) !! Daar word je toch even stil van...

Over 2 weken staat de halve marathon te Sluis op het menu, in de tussentijd worden er weer kilometers gemaald want het wordt tijd om de lengte van de lange duurlopen over de 2u te krijgen.

Normaal gezien loop ik daarna geen wedstrijden meer, om op 13 april fris aan de start van de marathon te kunnen staan. Tenzij ik niet aan de roep van de Hazegrasloop (22 maart) kan weerstaan, zal afhangen van de trainingen...

Thuismatch

De eerste wedstrijd van 2008 was een thuismatch, de corrida van 't sas. Veel schoon volk aan de start, en aan de resultaten te zien zijn er weinigen die deze winter stilgezeten hebben. Sommigen zijn er echt met rasse schreden op vooruit gegaan.

Zelf kan ik tevreden zijn met mijn 6de plaats. Ik startte voor mijn doen als een raket, maar werd toch los uit de voeten gelopen en liep 10de na 500m. Na een km schoof ik op naar plaats 7 op zo'n dikke 50 meter van de kopgroep en die kloof bleef de hele wedstrijd dan zowat dezelfde, op 't einde naderde ik zelfs nog een beetje. Bart Bleyaert was de enige die nog terugviel (duidelijk te snel gestart), zodat ik tevreden 6de werd in 19'41.

Stieperaere klopte verrassend Dereere in de spurt, al hoorde ik later dat Jurgen de hele week niet getraind had... Winnende tijd 19'03, met die achterstand kan ik leven want iedereen liep wel voluit.

Nu volgen een goede tien dagen met zoveel mogelijk loopkilometers, want daarna gaan we een week skieën. Dan nog een weekje heropbouw en daar is Oostende-Brugge al.

Op (loop)schema

In deze wedstrijdloze periode valt er in feite niet veel te melden : iedereen weet dat het snel donker is, dat het hard waait of ijskoud is, en dat er niettemin getraind wordt...

De eerste 2 weken van dit jaar heb ik in elk geval mijn gewenste kilometers gelopen, telkens 72 km waaronder een wekelijkse lange duurloop van 26 resp. 29 kilometer. Conditioneel leverde dat niet het minste probleem op (zo haal ik zeker dezelfde tijden en hartslagen als begin november), maar de onderbenen protesteren na die 29 km (vorige zaterdag) zodat ik enkele dagen de loopschoenen aan de kant heb gelaten en al een eerste keer het zwembad ben moeten induiken om toch iets te trainen.

Fietsen blijft (helaas) beperkt tot 1x per week, maar het lopen heeft nu eenmaal de voorkeur tot en met de marathon.

Zo, hopelijk blijven ziektes en blessures uit, en dan zal het met de vorm langzaam maar zeker de goede kant uitgaan : met name dicht bij mijn beste loopvorm ooit. Of dat zal lukken... wordt vervolgd !